ตอนที่ 38 ยิงใบวิลโลว์ระยะหนึ่งร้อยเมตร

ฮ่องเต้ฉินและฮองเฮาฉินซวงหลานนั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนผู้คนอาณาจักรฉินและอาณาจักรจ้าวก็ได้แบ่งฝ่ายกันเอง โดยยืนอยู่อีกสองข้าง

บนสนามประลอง ขันทีได้ยื่นคันธนูที่เหมือนกันให้กับองค์ชายแปดฉินอู่และจ้าวอู๋ตี๋แม่ทัพใหญ่แห่งอาณาจักรจ้าว

องค์ชายแปดฉินอู่ถือคันธนูไว้ในมือ เขารู้สึกประหม่าอย่างห้ามไม่ได้ เขาค่อยๆสูดลมหายใจเขาลึกๆเพื่อพยายามทำให้จิตใจสงบลง

จ้าวอู๋ตี๋ที่อยู่ข้างๆเขาตรวจสอบคันธนูไปมา

ฉินเหยียนที่ยืนอยู่อีกด้านก็ได้พูดประชดขึ้นว่า “เป็นอะไรไปรึแม่ทัพใหญ่จ้าว กลัวว่าคันธรูนี้จะมีอะไรรึไง วางใจได้เลยล่ะ อาณาจักรฉินขอเราไม่ได้ตกต่ำ จนต้องทำอุบายลับๆล่อๆพวกนั้นหรอก!”

จ้าวอู๋ตี๋จ้องฉินเหยียนเขม็ง “หึ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดต้องระวังเอาไว้ก่อน ได้ข่าวว่าองค์ชายสิบสี่ใช้ธนูยังไม่เป็นเลยนี่ เช่นนั้นก็หยุดพูดคำประชดประชันเสียที ระวังธนูมันพลาดไปทำร้ายท่าน”

ฉินเหยียนทำเสียงเย็นชา “เจ้าน่ะ ไม่ช้าก็ต้องตายเพราะปาก”

จ้าวอู๋ตี๋กำลังจะตอบโต้ แต่เสียงขันทีก็ดังก้องไปทั่วสนามประลองเสียก่อน “นำเป้าใบวิลโลว์ขึ้นมา!”

เมื่อสิ้นเสียง ในระยะห่างหนึ่งร้อยเมตรก็มีขันทีสองคนดันเป้าธนูที่มีใบวิลโลว์ตรึงอยู่ออกมาให้ผู้คนได้เห็น ทันทีที่องค์ชายแปดเห็นเป้าใบวิลโลว์ก็ถึงกับอึ้งไปทันที

เขาคิดไว้แล้วว่าต้องยากมากๆ แต่คิดไม่ถึงว่าใบวิลโลว์ระยะหนึ่งร้อยเมตรจะเล็กมากเพียงนั้น ประจวบกับการมองเห็นในตอนกลางคืนนั้นค่อนข้างมืด ทำให้เปอร์เซ็นต์การยิงโดนนั้นน้อยลงมามาก หน้าผากของเขามีเหงื่อตกลงมาทันที

เหล่าขุนนางอาณาจักรฉินเองก็ตกตะลึงกันอย่างมาก

“โอ้! ใบวิลโลว์ที่ระยะห่างหนึ่งร้อยเมตรนั้นมีขนาดนั้นเข็มเองนะเนี่ย แล้วจะยิงโดนได้อย่างไรกัน!”

“นั่นสิ! ด้วยสายตาชราของข้า ข้ามองเห็นไม่ชัดเลยว่าใบวิลโลว์อยู่ตำแหน่งใดของเป้า”

“โชคดีที่องค์ชายแปดมีทักษะการยิงธนูที่เฉียบแหลม ข้าเชื่อมั่นในองค์ชายแปด!”

“ถูกต้อง ข้าเองก็เชื่อมั่นในองค์ชายแปดเช่นกัน!”

เหล่าขุนนางอาณาจักรฉินต่างมีความมั่นใจในองค์ชายแปดฉินอู่อย่างมาก แม้แต่ฮ่องเต้ฉินเองก็ยังรู้สึกว่า การแข่งยิงธนูในครั้งนี้ลูกชายของเขาจะต้องได้รับชัยอย่างไม่ต้องสงสัย จึงได้พูดอย่างมั่นใจว่า “จะค่ำแล้ว เริ่มเลยเถอะ!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของฮ่องเต้ฉินแล้ว องค์ชายแปดฉินอู่ก็รู้สึกใจเต้น เขากัดฟันและพยายามเตือนตัวเองว่าอย่าทำผิดพลาดเป็นอันขาด

“พ่ะย่ะค่ะ”

พวกเขาค่อยๆ ยกธนูในมือขึ้น วางลูกธนูไว้ที่ช่องลูกธนู จากนั้นหลับตาซ้าย มองที่เป้าใบวิลโลว์ที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรด้วยตาขวา ปรับการเล็ง หายใจเข้า และชักธนูให้เต็มที่

เหล่าขุนนางอาณาจักรฉินต่างรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก พวกเขาชะเง้อหน้าไปมองกันหมด

ฮองเฮาฉินซวงหลานเองก็ตื่นเต้นอย่างมาก นางกำมือแน่นจนเหงื่อออก หากลูกชายของนางสามารถเอาชนะการแข่งครั้งนี้ได้ จะได้ขอรางวัลใหญ่ต่อฮ่องเต้ได้

ฉินเหยียนมองออกว่าองค์ชายแปดฉินอู่ตื่นเต้นอย่างมาก มุมปากของเขายิ้มประชดขึ้น

ขณะนี้องค์ชายแปดฉินอู่ตื่นเต้นอย่างมาก เป้าใบวิลโลว์ที่อยู่ห่างไปร้อยเมตรกระโดดโลดเต้นไปมาราวกับมีขา รู้สึกว่าจะพยายามเล็งเท่าไรก็เล็งไม่โดน

ลูกธนูดอกนี้ยังคงไม่ได้ยิง จนทำให้เหล่าขุนนางหัวใจแทบหยุดเต้น

“เหตุใดองค์ชายแปดจึงยังไม่ยิงอีก?”

“เกิดอะไรขึ้น?”