ตอนที่ 395 สงครามการค้าอีกครั้งหนึ่ง

จ้าวจีเอ๋อร์รีบไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสือทันที นางกางกระดาษแล้วจับพู่กันพร้อมพูดว่า “เชิญตรัสเพคะท่านอ๋อง”

ฉินเหยียนพูดอย่างจริงจังว่า “ขั้นต่อไปเราควรปฏิบัติดังนี้ ทำให้ตระกูลที่ทรงอำนาจฮองเฮาและไท่ฟู่กัดกันเอง จนกว่าจะบอบช้ำทั้งสองฝ่าย”

จ้าวจีเอ๋อร์เขียนเสร็จแล้วก็เงยหน้าถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ท่านอ๋องเพคะ ทั้งตระกูลซ่งและตระกูลฉินต่างเจ้าเล่ห์มาก พวกเขาจะกัดกันเองจริงรึเพคะ?”

ฉินเหยียนพูดต่อว่า “แน่นอนว่ารายละเอียดจะต้องค่อยๆดำเนิน ส่งข่าวนี้ไปให้พี่เจ็ด เขาจะต้องเข้าใจแน่นอน รอเรื่องเรียบร้อยแล้วเจ้าก็จะเข้าใจเอง”

จ้าวจีเอ๋อร์พยักหน้าอย่างสับสน นางรีบส่งจดหมายนกพิราบที่เขียนแผนการเสร็จแล้วออกไปทันที

ฉินเหยียนยืนอยู่ข้างหน้าต่างแล้วโบกมือเรียกจ้าวจีเอ๋อร์ “มาดูสิ”

จ้าวจีเอ๋อร์ลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง นางเดินไปยังข้างหน้าต่าง ฉินเหยียนเปิดหน้าต่างออกและพบว่าด้านหลังของศาลพักม้ามีรถบรรทุสิ่งของจอดเรียงกันไว้อย่างเป็นระเบียบหลายคัน

จ้าวจีเอ๋อร์ถามขึ้นอย่างตะลึงว่าเล็กน้อยว่า “ท่านอ๋องคิดจะทำอะไรรึเพคะ?”

ฉินเหยียนยิ้มอย่างมั่นใจแล้วพูดว่า “หากต้องการจะยึดที่ตระกูลฉินอย่างเด็ดขาด ขั้นตอนต่อไปก็ต้องเริ่มสงครามการค้า”

จ้าวจีเอ๋อร์เคยได้ยินคำนี้ แต่นางก็เข้าใจความหมายของมันไม่มาก จึงถามขึ้นว่า

“ท่านอ๋องช่วยชี้แนะด้วยเพคะ”

ฉินเหยียนพูดอย่างฉะฉานว่า “ขั้นตอนแรกคือการวางขายสินค้าฟุ่มเฟือย จะต้องทำให้ตระกูลฉินหมดกระเป๋าก่อน”

ในขณะที่พูดอยู่ บนถนนเขตเสียงคันก็มีคนแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้น

พวกเขาคือองครักษ์เงาที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่ขาย ตอนนี้กำลังถือกระดาษข้าวที่ขาวราวกับหิมะและบางราวกับปีกจักจั่น ตะโกนยืนขายว่า

“กระดาษลั่วหยางถูกๆ! เพื่อเป็นการตอบแทนลูกค้าเก่าและใหม่ทั้งหลาย เดิมราคาหนึ่งตำลึงทองต่อหนึ่งแผ่น ตอนนี้ราคาแผ่นละสิบอีแปะเท่านั้น! ขายถูกๆ!”

เมื่อเหล่าชาวเมืองได้ยินว่ากระดาษถูกมากขนาดนี้จึงพากันกรูเข้ามา เมื่อเห็นกระดาษที่มีคุณภาพสูงแต่กลับขายราคาที่ถูกมากขนาดนี้ ทุกคนก็เริ่มคิดคำนวณกัน

ต่อให้จะไม่ได้ใช้กระดาษที่ดีขนาดนั้นเอง แต่ถ้าเอาไปขายที่อื่นก็จะทำกำไรได้มากกว่าสิบเท่า! ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มล้วงเงินแล้วแย่งกันซื้อกระดาษ

“ข้าเอายี่สิบแผ่น!”

“ข้าเอาห้าสิบแผ่น!”

“ข้าเหมาทั้งหีบนี้เลย!”

“ข้าเอาห้ากิโล......”

เสียงแย่งกันดังขึ้นเรื่อยๆ