ตอนที่ 4 หญิงมากความสามารถมากที่สุดในอาณาจักรฉิน

อาจารย์หลี่มองไปยังฉินเหยียนที่มีท่าทีอวดดี มองเขาอย่างกับว่าเขาเป็นคนร้ายอย่างไรอย่างนั้น วันนี้เขาต้องฆ่าฉินเหยียนให้ได้!

เด็กที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเขา เขาไม่มีทางใส่ใจอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาต้องแสดงทักษะที่ยอดเยี่ยมเพื่อเป็นผลงานชิ้นเอกให้แก่ตนเอง!

อาจารย์หลี่มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น และพูดอย่างไร้ความปรานี

“องค์ชายสิบสี่ ในเมื่อเจ้าพูดว่าข้าเป็นผู้ที่ใช้วิธีการไม่ชอบเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงและเกียรติยศ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของข้า!”

ฉินเหยียนไม่ได้เกรงกลัวอุบายของชายชราคนนี้ พูดอย่างมั่นใจว่า

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว พูดคำถามออกมาเสียที!”

อาจารย์หลี่พูดเสียงเย็น

“กระดานหมากรุก ไม่มีเรือ ไม่มีม้า องค์ชายได้โปรดให้คำแนะนำด้วย!”

หลังจากที่อาจารย์หลี่พูดจบ เขามองไปที่ฉินเหยียนด้วยสายตาเยาะเย้ย อย่างไรก็ตามนี่ถือว่าเป็นการต่อโคลงคู่คำขวัญชิ้นเอกของเขา

จนถึงทุกวันนี้ ทุกครั้งที่แข่งกับคนอื่น ประโยคโคลงคู่คำขวัญนี้ก็สามารถเอาชนะได้อย่างราบรื่น

ต้องรู้ว่า จุดเด่นของประโยคแรกคือสามารถด้นสดได้และเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์แวดล้อม

การทดสอบนี้ไม่เพียงแต่ต้องมีความรู้เท่านั้น แต่ยังต้องมีรากฐานทางวรรณกรรมที่แข็งแกร่ง อีกทั้งยังต้องปรับตัวให้เข้าสถานการณ์อีกด้วย

องค์ชายสิบสี่เป็นเพียงคนโง่ก็เท่านั้น อาจจะได้รับการสอนมาล่วงหน้าบ้าง แต่หากต้องเปลี่ยนตามสถานการณ์ เขาไม่มีทางทำได้แน่!

บรรดาองค์ชายอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงชอบใจออกมา

“ส่งประโยคนี้ออกมาแล้วหรือ? ดูท่าแล้วอาจารย์หลี่ต้องจริงจังมากแน่ๆ!”

“ความยากของคู่นี้อยู่ที่ประโยคที่สอง ต้องปรับตัวตามสถานการณ์และด้นสดให้ได้ คู่นี้ยากจริงๆ!”

“ใช่น่ะสิ ข้าได้ยินว่าในตอนนั้น เป็นเพราะอาจารย์หลี่ส่งประโยคนี้ไปในการแข่งขันครั้งนั้น ทำให้มีชื่อเสียงมาถึงทุกวันนี้ เพราะในวันนั้นไม่มีใครสามารถต่อโคลงประโยคที่สองได้อย่างไรล่ะ!”

“เจ้าสิบสี่คิดอยากจะต่อโคลงคู่นี้ คิดอะไรบ้าๆ!”

แม้แต่จ้าวจือหย่าที่ยืนดูอย่างสนุกสนานที่ด้านข้าง ยังต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินโคลงคู่นี้ พึมพำอย่างเสียดาย

“หากไม่ได้ศึกษามาร่วมเดือน ข้าเองก็ไม่สามารถต่อโคลงประโยคนี้ได้ ดูเหมือนว่าองค์ชายสิบสี่คงต้องยอมเจ็บตัวเสียแล้ว”

เมื่อฉินเหยียนได้ยินความคิดจากคนรอบข้างที่ดังเซ็งแซ่ โคลงคู่นี้ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์มาก เขาหัวเราะและพูดออกมาอย่างสบายๆ ว่า

“อาจารย์หลี่ หยุดสร้างปัญหาเสียที!”

โคลงคู่คำขวัญที่เขาภาคภูมิใจ กลับถูกองค์ชายสิบสี่ที่โง่เขลาคนนี้ดูถูกอีกครั้ง!

“องค์ชายสิบสี่ ข้าไม่ได้ประมาท โคลงคู่นี้ท่านต่อไม่ได้แน่นอน มีนักปราชญ์และลูกศิษย์หลายคนแล้วที่ต้องพ่ายแพ้ให้แก่ข้า ข้าคิดว่าท่านไม่ควรจะยื้อเวลาไว้อีกแล้ว ยอมรับการลงโทษเถิด!”

อาจารย์หลี่โบกมือส่งสัญญาณให้ข้ารับใช้ก้าวขึ้นมาข้างหน้าอีกครั้ง โดยมั่นหมายว่าจะลงโทษองค์ชายสิบสี่ทันที

สายตาของฉินเหยียนเฉียบคม และพูดอย่างเย็นชาว่า

“อาจารย์หลี่ ฟังข้าให้ดีเถิด ประโยคที่สองของข้าคือ ในรูปภาพ ไม่มีเสียงร้องของมังกร ไม่มีเสียงคำรามของเสือ ขอตอบท่านอาจารย์ให้ได้หัวเราะ!”

ประโยคของฉินเหยียนสมบูรณ์แบบมาก ตรงตามรูปแบบ อีกทั้งยังเสียดสีอาจารย์หลี่ในบทโคลงนี้ด้วย น่าทึ่งมากจริงๆ

“อะไรนะ? เขาคิดออกมาได้อย่างไร?”

“ข้าได้ยินไม่ผิดใช่หรือไม่! อาจารย์หลี่ผู้โด่งดังกลับถูกน้องสิบสี่ที่โง่เขลาถอดรูปแบบโคลงได้ถูกต้องเช่นนี้?”

“สามารถด้นสดได้ เขาสามารถต่อโคลงได้ตรงตามรูปแบบขนาดนี้ เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเกินไปแล้ว!”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน สามารถถอดรูปแบบโคลงที่เป็นผลงานชิ้นเอกของข้าได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้!”

ฉินเหยียนยิ้มเยาะและพูดว่า

“อาจารย์หลี่ ท่านอย่าพูดว่านี่เป็นผลงานชิ้นเอกของท่านเลย โคลงคู่เช่นนี้ ยังกล้านำมาสู้กับข้า!”

“นี่ ข้าพูดแล้วว่าท่านเป็นผู้ที่ใช้วิธีการไม่ชอบเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงและเกียรติยศ ยังดื้อดึงที่จะไม่ยอมรับ เป็นอย่างไรล่ะ ท่านกำลังฆ่าตัวตายเสียด้วยซ้ำ!”

ฉินเหยียนเพิกเฉยต่ออาจารย์หลี่และพูดโจมตีเขาอย่างดุเดือด

ในเวลานี้อาจารย์หลี่หน้าแดงเพราะความโกรธ เขาคิดว่าเขาสามารถเอาชนะการแข่งขันในครั้งนี้ด้วยผลงานชิ้นเอกของตนเอง แต่ไม่คาดคิดว่าจะต้องจบลงด้วยความพ่ายแพ้และน่าอับอายเช่นนี้!

ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ทำให้จิตวิญญาณของอาจารย์หลี่นั้นหายไปจนหมดสิ้น

เขาถูกองค์ชายสิบสี่ที่เป็นเหมือนขยะเยาะเย้ยอีกครั้ง เขาอับอายและไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้!

“อาจารย์หลี่ ตอนนี้ยอมรับเถิดว่าท่านเป็นผู้ที่ใช้วิธีการไม่ชอบเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงและเกียรติยศ!”

อาจารย์หลี่หายใจรัวและชี้ไปยังฉินเหยียนด้วยมืออันสั่นเทา

“เจ้า... อึก”

ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรออกมา เลือดพลันกระเซ็นออกจากปากในทันที!

ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นต่างตกตะลึงและมีคนอุทานออกมาว่า