ตอนที่ 42 ดาบขี้เมา

ฉินเหยียนใช้ชายเสื้อมาเช็ดปาก ฝีเท้าของเขาเริ่มโซเซและเอาแต่พูดไม่หยุด ในขณะที่เดินผ่านสมุหราชองครักษ์ เขาก็ได้ชักดาบของทหารองครักษ์ออกมา “ชิ้ง”

“เมามายเฝ้าฝันถึงข้าเปิดตะเกียงน้ำมันแล้วมองดาบ ราวกับได้หวนกลับไปยังช่วงเวลานั้น เสียงแตรดังอย่างต่อเนื่องในทุกมุมของค่ายทหาร”

สมุหราชองครักษ์ตกใจจนต้องถอยหลังไปสองก้าว

ฉินเหยียนหัวเราะอย่างโง่เขลาและแกว่งดาบในมืออย่างไร้เหตุผล

“แบ่งเหล้าให้แก่ผู้ใต้บังคับบัญชาได้ดื่มด่ำ และปล่อยให้เครื่องดนตรีบรรเลงเสียงทหารอันสง่างามเพื่อเพิ่มขวัญและกำลังใจ นี่คือขบวนแห่ทหารในฤดูใบไม้ร่วงในสนามรบ”

เขาพูดไปด้วยและแกว่งดาบไปมั่วด้วย ทุกคนต่างก็งงไปกับท่าทีที่น่าประหลาดของเขา

จ้าวจีเอ๋อร์เห็นสภาพขี้เมาของฉินเหยียนแล้วก็ทำเสียงเย็นชาประชดว่า “ทำท่าทำทาง!”

คณะทูตอาณาจักรจ้าวเองก็ต่างชี้ไปยังฉินเหยียนแล้วหัวเราะเยาะ

“เจ้าองค์ชายสิบสี่แห่งอาณาจักรฉินช่างปอดแหกเสียจริง ดื่มเหล้าเพื่อเพิ่มความกล้า”

“ช่างเป็นคนไร้ค่าจริงๆ ข้าจะรอดูนักรบอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรจ้าวของเราสังหารเขาอย่าไม่เปลืองแรง”

“สำหรับคนที่เปรียบดังโคลนที่ฉาบไม่ติดผนังอย่างเขา การได้ตายในน้ำมือของนักรบอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรจ้าวเช่นนี้ ถือว่าดีเกินไปแล้ว”

เหล่าข้าราชการอาณาจักรฉินเองก็เริ่มถกเถียงกัน

“องค์ชายสิบสี่คิดจะทำอะไรกันแน่ จะฆ่าตัวตายงั้นรึ”

“ยังไม่ได้สู้ก็เมาเสียแล้ว นี่รอให้อาณาจักรจ้าวมาฆ่าเขารึไง!”

“ดื่มเหล้าไปทั้งไหเช่นนั้น แค่ยืนยังไม่มั่นเลย เดินโซเซแล้วจะประลองได้อย่างไร!”

สีหน้าขององค์ชายแปดฉินอู่ราวกับกำลังดูการแสดงอยู่ เจ้าสิบสี่แค่จับดาบยังไม่มั่นคงเลย ยังคิดจะประลองอีก รอคอยความตายเถอะ

มุมปากของฮองเฮาฉินซวงหลานเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา นางมีความรู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันตายของฉินเหยียน

ฉินเหยียนเอาแต่พึมพำกลอน ราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเสียงของคำพูดเหล่านั้นเลย

“ม้าศึกมีความเร็วประดุจดั่งเต๊กเลา ลูกธนูที่รวดเร็วปานสายฟ้า”

เขาเดินโซเซขึ้นไปลานประลองโดยใช้ดาบในมือเป็นไม้ยัน เพื่อทรงตัวให้ยืนไว้ได้อย่างมั่นคง

จากนั้นเขาก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรงแล้วตะโกนไปบนฟ้าว่า “ข้าปรารถนาที่จะทำภารกิจยิ่งใหญ่เพื่อกอบกู้ดินแดนที่สูญหายของอาณาจักรคืน เพื่อให้ชื่อเสียงอันดีสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น พอตื่นจากความฝัน น่าเสียดายที่มีเพียงผมหงอก!”

คำพูดที่กล้าหาญเหล่านี้ทำให้ทุกคนรู้สึกเศร้าใจตามๆกัน

“จุ๊ องค์ชายสิบสี่คิดจะเสียสละอย่างกล้าหาญ”