ตอนที่ 423 เจรจาต่อรอง

แนวหน้า

ค่ายทหารอาณาจักรฉินตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย

เมื่อองค์ชายแปดฉินอู่นำกองกำลังเข้าโจมตีเมืองอวิ๋นเฉิง เขาได้ส่งกองกำลังไปวุ่มอยู่ด้านหลังแม่ทัพสือ ผลก็คือเขาพ่ายแพ้และถูกจับ ซึ่งทำให้สถานการณ์ของอาณาจักรจ้าวดีขึ้น

ช่วงสองสามวันนี้ค่ายทหารอาณาจักรฉินเสียงดังมาก ทุกคนต่างแสดงความไม่พอใจออกมา

“กราบทูลรายงาน!”

“ทูตฝั่งอาณาจักรจ้าวมาที่นี่เพื่อเจรจาต่อรอง”

ในค่ายทหารพลันเงียบเสียงลงในทันที แม่ทัพใหญ่จากทั้งสามกองทัพนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าหม่นหมองและออกคำสั่ง

“ให้เข้ามา!”

หลังจากนั้นไม่นาน ทูตจากอาณาจักรจ้าวก็เดินเข้ามาพร้อมกับไม้เท้าในมือ หน้าเชิดขึ้น

เมื่อเผชิญหน้ากับองค์ชายแห่งอาณาจักรฉิน เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาโยนมงกุฎลงบนพื้น ซึ่งเป็นมงกุฎที่ในระดับเดียวกับองค์ชายแปด

ทั้งค่ายพลันตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ทุกคนมองหน้ากันด้วยความโกรธ อยากจะหั่นทูตอาณาจักรจ้าวออกเป็นชิ้นๆ

ทูตจากอาณาจักรจ้าวยกมือขึ้นอย่างภูมิใจและพูดเข้าประเด็น

“แม่ทัพหยางมีคำสั่ง หากกองทัพอาณาจักรฉินถอยทัพไป องค์ชายแปดจะปลอดภัย”

“แต่หากพวกเจ้ายืนกรานที่จะบุกเข้ามาเช่นเดิม พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสังหารองค์ชายแปดแห่งอาณาจักรฉิน และแขวนศีรษะเขาไว้บนกำแพงเมืองอวิ๋นเฉิง”

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าน้ำเสียงของทูตอาณาจักรจ้าวนั้นดูเป็นการออกคำสั่งมากกว่าการเจรจา

ฉินชงไม่กลัว เขายืดหลังและจ้องมองทูตอาณาจักรจ้าวด้วยสายตาโกรธแค้น กัดฟันพูดว่า

“เจ้ากลับไปบอกหยางจิ่นซิ่วเสียว่าถ้าเขากล้าฆ่าน้องแปด ข้าจะยกทีพกองทัพเข้ากวาดล้างทั้งสิบหกเมืองทันที!”

ทูตอาณาจักรไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาพูดอย่างเย็นชาว่า

“ในเมื่อเจ้ายืนกรานเรื่องนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเจรจากันอีกต่อไป”

“รอให้พวกเจ้าเห็นหัวองค์ชายแปดแขวนอยู่เหนือกำแพงเมืองอวิ๋นเฉิงเสียแล้วกัน

พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อ และนำกองกำลังออกจากค่ายทหารอาณาจักรฉิน

“หยุดก่อน!”

“จับเขาไว้ จะให้ออกไปแบบนี้ไม่ได้!”

แม่ทัพจากตระกูลขุนนางคนอื่นๆ ต่างตะโกนด้วยความโกรธ

สีหน้าของทูตไม่เปลี่ยนแปลงและไม่เผยความกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย

“ทำไม ในระหว่างการสู้รบระหว่างสองกองทัพ ทั้งสองฝ่ายจะต้องปรึกษาหารือกันเพื่อแจงข้อมูลให้ทราบ หรือว่าพวกเจ้าอยากจะทำลายกฎ?”

ไม้เท้ากระทบกับพื้น รังสีที่ไม่อาจอธิบายได้แผ่กระจายไปทั่ว

ฉินชงใบหน้ามืดมน ตบโต๊ะและกัดฟันพูดว่า

“ปล่อยเขาไป”

“ฮ่าๆๆ...”

ทูตอาณาจักรจ้าวหัวเราะและเดินจากไป

แม้ว่าทุกคนจะโดยปกติแล้วเขาก็ไม่ได้ลงรอยกับองค์ชายแปดมากเท่าไรนัก แต่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ พวกเขาเป็นพี่น้องกันจะมองดูน้องชายตายอย่างอนาถได้อย่างไร

ครู่หนึ่งทุกคนพลันสับสน

“องค์ชายแปดที่น่ารังเกียจ ฝ่าฝืนคำสั่งทหาร ติดอยู่ในค่ายของข้าศึก เป็นความผิดของเจ้าเอง!”

...

ทูตแห่งอาณาจักรจ้าวกลับมานั่งบนหลังม้า เมื่อเขาเดินทางผ่านสะพานต้วนอู่ จู่ๆ มีชานคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้นและขวางทางเขา