ตอนที่ 425 ฮ่องเต้ฉินมาพบเขาด้วยตนเอง

เมืองหลวงอาณาจักรฉิน

องค์ชายสองพ่ายแพ้ อวค์ชายสามพ่ายแพ้ องค์ชายสี่พ่ายแพ้... แม้แต่องค์ชายสิบสองเองยังเขียนจดหมายมาถึงฮ่องเต้ฉินขอให้ทรงอนุญาตให้เข้ากลับมาเมืองหลวง

ข่าวเรื่องการพ่ายแพ้สงครามทำให้ฮ่องเต้ฉินโกรธมาก

การโจมตีเมืองอวิ๋นเฉิงพ่ายแพ้ไปทีละคนสองคน พี่น้องและนักรบจากตระกูลชนชั้นสูงได้รับบาดเจ็บมานับไม่ถ้วน ทำให้องค์ชายสิบสองกลัวมากจนทำให้เขาไม่กล้าเข้าสู่สงคราม

“ขยะจริงๆ ไอ้พวกขยะไร้ประโยชน์เอ้ย!”

ฮ่องเต้ฉินโกรธมาก

เดิมทีคิดเอาไว้ว่าหมากรุกครั้งนี้เขาต้องเป็ฯคนชนะอย่างแน่นอน เป็นเพราะเจ้าแปดขัดขืนคำสั่ง ทำให้กองทัพต้องหยุดชะงักเช่นนี้

“เจ้าพวกนี้เป็นแค่พวกขี้เหล้าเมายา ตามคำสั่งของเรา พวกเขาต้องลมนามในคำสั่งก่อนที่จะออกไปรบ หากพ่ายแพ้ที่อวิ๋นเฉิงแต่คิดอยากกลับมา ต้องกลับมาให้เราเห็นหน้า!”

ฮ่องเต้ฉินโกรธลูกชายที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้

ณ เวลานี้

ขันทีเการีบวิ่งเข้าไปมายังตำหนักหยางซิน

“ฝ่าบาท มีรายงานจากอ๋องเหยียน... องค์ชายสิบสี่กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เวลานี้ฮ่องเต้ฉินดีใจมา องค์ชายสิบสี่ที่เยทำให้เขาขายหน้ากลับมาแล้ว

“เจ้าสิบสี่อยู่ที่ไหน เข้ามาในวังแล้วหรือยัง?”

ขันทีเกามีสีหน้าหวากลัวและพูดเสียงหลงว่า

“องค์ชายสิบสี่ฉินเหยียน ยังมีความผิดติดตัว เขาเพิ่งดำเนินนโยบายคืนพื้นที่เกษตรกรรมให้แก่ประชาชน ตามกฎหมายแล้วเขาต้องกลับไปที่จงเหรินฝู ไม่สามรถมาเข้าเฝ้าได้พ่ะย่ะค่ะ”

“เราลืมเรื่องนี้ไปแล้ว”

ฮ่องเต้ฉินร้อนใจมากอดไม่ได้จนเกือบจะออกคำสั่งให้เขาเข้าพบ จริงๆ แล้วเขาไปที่จงเหรินฝไปพบองค์ชายสิบสี่ด้วยตัวเองได้ ไปลองฟังความคิดการรบของเขา

...

ขบวนอ่องเหยียนได้เข้ามาสู่เมืองหลวง พร้อมกับหญิงงามบริสุทธิ์นับร้อย ทำให้ทั้งเมืองปั่นป่วน

ฉินเหยียนมีสถานะพิเศษ เขาไม่ได้ปรากฎตัว แต่กลับสั่งให้คนส่งตัวญิงเหล่านี้ไปยังสำนักงานสังคีต

ในสายตาของคนทั้งเมือง สำนักงานสังคีตเป็นสำนักที่คที่มาจากตระกูลต้ำต้อยเข้าทำงาน แต่ในความจริง ในสายตาของคนฉลาดนั้น สำนักงานสังคีตเป็นเหมือนเวทีที่ให้คนแสดงความสามารถ

ขอเพียงแค่เข้าไปได้ จะไม่มีหญิงคนไหนที่ไม่สามารถสร้างชื่อเสียงได้ เห็นได้ชัดว่าที่นี่กลายเป็นฐานลับของฉินเหยียนในการปลูกฝังแนวคิดและความสามารถ

ขบวนรถม้าของฉินเหยียนตรงเข้าไปยังจงเหรินฝู ทันทีที่ถึงหน้าประตูใหญ่ มีเด็กส่งข่าวคนหนึ่งกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูฉินเหยียน

“อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นรีบเตรียมตัวเข้า”

จ้าวจีเอ่อร์มีสีหน้าสับสนเมื่อได้ยินฉินเหยียนสั่งให้คนปาดินใส่ตัวเขา

เขาเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่หลังจากทำเช่นนี้ ฉินเหยียนดูเหนื่อยล้าและสกปรกมากขึ้น เหมือนกับว่าเขากลิ้งไปมาบนพื้นอย่างไรอย่างนั้น

“องค์ชาย ท่านกำลังทำสิ่งใดกัน?”

ฉินเหยียนกล่าวว่า

“เสด็จพ่อมาหาข้าที่จงเหรินฝู ดังนั้นรับไปเตรียมอาหารก่อนเถิด ไม่ต้องจัดเยอะ แค่ผักและหัวไชเท้าดองก็พอ”

“เจ้าค่ะ”

แม้ว่าจ้าวจีเอ๋อร์จะไม่รู้เหตุผล แต่นางก็ไปจัดอาหารกลางวันด้วยตนเอง