ตอนที่ 476 จิ้งจอกแสดงหาง

“ไท่ฟู่แปรพักตร์หรือ?”

รูม่านตาขององค์ชายใหญ่ฉินชงหดตัวและกลับมาเป็นปกติอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าจะรู้อยุ่แก่ใจว่าไท่ฟู่มีเจตนาคิดกบฏ แต่เขากลับลงมือทำในช่วงเวลานี้ได้อย่างไรกัน การที่ทำเช่นนี้มิได้ทำให้เหตุการณ์ยิ่งวุ่นวายมากขึ้นหรือ?

แม่ทัพจากหนึ่งในสิบตระกูลขุนนางพูดคุยกัน

“ไม่มีทางหรอก?”

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”

“มีความเป็นไปได้อย่างมาก ไท่ฟู่ซ่งฉางชิงจิ้งจอกเฒ่าคนนี้ เขาไม่ได้มีส่วนร่วมตั้งแต่เริ่มการโจมตีเขตปกครองสิบหกเขตแห่งเยี่ยนหยุนมาตั้งแต่แรก แต่เขากลับรอช่วงเวลานี้ เป็นการวางแผนที่ดีจริงๆ!”

เมื่อพิจารณาจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เมืองอวิ๋นเฉิงเป็นสมรภูมิสำหรับนักยุทธศาสตร์ทางการทหาร

ทางเหนือของเขตปกครองสิบหกเขตแห่งเยี่ยนหยุนคือที่ราบ ทางทิศตะวันออกเป็นประตูซานเซี่ย เพียงแค่ช่องทางของแม่น้ำหวงเหอ อาณาจักรจ้าวก็อยู่ไม่ไกล

ตอนนี้ไท่ฟู่ยึดเมืองอวิ๋นเฉิงแล้ว โดยอาศัยจากภูมิประเทศที่ป้องกันง่าย แต่โจมตียาก หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป สถานการณ์จะได้เป็นผลดีต่ออาณาจักรฉินแน่

ไม่รอคำสั่งจากองค์ชายใหญ่ฉินชง บรรดาขุนนางจากทั้งสิบตระกูลทนความสับสนในใจไม่ได้อีกต่อไป สั่งการให้ส่งกองทัพไปยังเมืองอวิ๋นเฉิงเพื่อค้นหาว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่

และไม่แปลกใจเลยที่กองกำลังของขุนนางจากทั้งสิบตระกูลนั้นจะตายด้วยน้ำมือของกองทัพส่วนตัวของตระกูลซ่งที่ซุ่มยิงธนูจากบนกำแพงเมืองก่อนที่พวกเขาจะได้เข้าไปในเมืองเสียด้วยซ้ำ

จนเช้าวันรุ่งขึ้น กองทัพทหารส่วนตัวของตระกูลขุนนางที่ส่งออกไปได้รับบาดเจ็บหนัก เหตุนี้ทำให้ตระกูลขุนนางที่รอข่าวมาทั้งคืนกลับต้องตกใจและวิตกกังวลมากขึ้นไปอีก

“ตระกูลซ่งคิดกบฏจริงๆ น่าขยะแขยงมาก!”

“ข้าอยากเขียนจดหมายรายงานต่อฝ่าบาทให้กวาดล้างตระกูลซ่งให้สิ้นซาก!”

ในเวลานี้ท่าทีขององค์ชายใหญ่ฉินชงเปลี่ยนไปอย่างมาก ค่ายกองทัพอาณาจักรฉินอยู่ห่างจากอวิ๋นเฉิงเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้น

หากอวิ๋นเฉิงถูกไท่ฟู่ยึดครองได้จริงๆ สถานการณ์นี้จะเป็นอันตรายต่ออาณาจักรฉินเป็นอย่างมาก เขาไม่มีทางอธิบายเรื่องนี้ให้เสด็จพ่อของเขาฟังได้

หลังจากที่ฉินชงคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาออกคำสั่ง

“กองทัพทั้งหมดฟังคำสั่งข้า เคลื่อนทัพไปด้านหน้าเมืองอวิ๋นเฉิง!”

“ขอรับ!”

บรรดาองค์ชายจากตระกูลใหญ่และกองทัพที่นำโดยฉินชงเดินทัพไปยังเมืองอวิ๋นเฉิงด้วยท่าทีที่แข็งแกร่ง

สามชั่วโมงต่อมา

กองทัพอาณาจักรฉินเข้ามาใกล้เมือง จำเป็นต้องรบชนะภายในครั้งเดียว

ฉินชงที่นั่งในตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุด มีธงโบกสะบัดอยู่รอบเขา และบรรดาแม่ทัพต่างขี่ม้าเข้ามาเพื่อเจรจา

ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยลี้ ลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาไม่ขาดสาย

“ปึกๆๆๆ”

ลูกธนูตกลงบนพื้น โชคดีที่ระยะยังไม่ใกล้พอ

“ให้ตายเถอะ กงอทัพตระกูลซ่งตาบอดหรือไร? พวกเราเป็นพวกเดียวกัน!”

บรรดาแม่ทัพต่างพูดออกมาด้วยความโกรธ

กองทัพตระกูลซ่งชูธงให้สูงขึ้นและแสดงพลังของเขา

“ไท่ฟู่มีคำสั่งว่า หากไม่ใช่คนของตระกูลซ่ง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร จะมาจากอาณาจักรจ้าวหรืออาณาจักรฉิน หากเข้าใกล้เมืองอวิ๋นเฉิงให้ฆ่าได้เลยทันที!”

เมื่อบรรดาแม่ทัพได้ยินประโยคนี้ พวกเขาพลันโกรธมาก หากองค์ชายใหญ่มิได้มีรับสั่งว่าให้ต่อสู้กันอย่างสุภาพ เขาคงจะฆ่าพวกกบฏเหล่านี้ให้ตายคามือไปแล้วจริงๆ

เขาระงับความโกรธและพูดเสียงดัง

“ให้ไท่ฟู่ ซ่งฉางชิงออกมาพูดเอง!”

“เจ้าไม่คู่ควร หากเจ้าต้องการพบผู้นำตระกูลข้า ให้องค์ชายใหญ่ฉินชงเข้ามาเจรจาเป็นการส่วนตัว พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว!”

คำพูดจากทหารบนกำแพง ถูกส่งต่อมาให้องค์ชายใหญ่ฉินชงอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินชงรู้สึกโกรธมาก

การกบฏของไท่ฟู่ทำให้เขาไม่ทันได้ระวังตัว และไม่อาจควบคุมสถานการณ์ได้เลย