ตอนที่ 489 เชือดไก่ให้ลิงดู

ฉินชงรีบสาวเท้าออกไปทักทายเขา

ทันทีที่เขาเห็นฉินเหยียน เขาเกือบจะร้องไห้ออกมา ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยฉินเหยียนลงจากม้าและพูดอย่างตื่นเต้น

“น้องสิบสี่ ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว!”

ฉินเหยียนแสดงสีหน้าพูดไม่ออก จับก้นแล้วพูดว่า

“ขี่ม้ามาหลายวัน ปวดก้นจะตายอยู่แล้ว ท่านพี่ช่วยประคองข้าหน่อยเถิด”

ฉินชงรีบเข้าไปประคองฉินเหยียนทันที สองพี่น้องเดินเข้าไปในกระโจมแล้วพูดว่า

“น้องสิบสี่ เจ้าหลอกข้า แม้ว่าจะมีกองทัพส่วนตัวของตระกูลขุนนางอยู่ในมือ แต่พวกเขากลับไม่ฟังข้าเลย”

“ผลก็คือตอนนี้ค่ายทหารต่างตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย และสถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม”

ฉินเหยียนคิดเอาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนี้ และพูดอย่างไม่สนใจว่า

“เป็นเรื่องปกติ พวกเขาถูกตระกูลขุนนางล้างสมองมาหลายปี มาดูกันว่าเราจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร”

องค์ชายใหญ่ฉินชงดูงุนงง

“ล้างสมองอะไรกัน?”

ฉินเหยียนหัวเราะและพูดออกมาว่า

“พูดไปท่านพี่ก็ไม่เข้าใจข้า ถึงเวลาท่านพี่ก็แค่ดูสิ่งที่ข้าสาธิตให้ดู ให้ท่านเห็นว่าแผนการของพระราชวังคืออะไร”

วินาทีแรกเขากลับเต็มไปด้วยพลัง แต่วินาทีต้อมา เขาลูบก้นและร้องครวญคราง

ฉินชงรีบไปเตรียมอาหารทันที ฉินเหยียนเองไม่สนใจที่จะพูดคุย เขารีบจัดการอาหารก่อน

หลังจากที่ทั้งสองได้กินและดื่มจนเพียงพอแล้ว ฉินเหยียนก็เช็ดปากและพูดอย่างจริงจังว่า

“กินอิ่มแล้วก็ถึงเวลาทำงาน กระจายคำสั่งทหาร เรียกทหารทั้งหมดมารวมตัวที่นี่!”

“ขอรับ”

หลังจากที่ได้รับคำสั่ง บรรดาเหล่าทหารต่างเคลื่อนตัวมาช้าๆ และยืนกระจัดกระจายอยู่โดยรอบ

ฉินเหยียนและฉินชงเดินมาที่ด้านหน้ากลุ่มทหารทีละคน นั่งในตำแหน่งผู้บัญชาการ ในขณะที่องค์ชายใหญ่ฉินชงยืนอยู่ข้างเขา

เมื่อทหารเห็นเช่นนี้ แม้แต่องค์ชายที่คอยบัญชาการยังยืนอยู่ข้างๆ ฉินเหยียน พวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน

“คนนี้คือใครกัน?”

“องค์ชายใหญ่ยังไม่นั่งเลย เหตุใดเขาถึงนั่งลงไปกันเล่า?”

มีคนจำฉินเหยียนได้ กระซิบกลับมา

“คนนี้มิใช่อ๋องเหยียนหรือ?”

“เฮ้ย เขาจริงๆ ด้วย เขาก็แค่คนไม่เอาไหนที่เกิดจากหญิงรับใช้ในวัง”

มีการถกเถียงกันเกิดขึ้น องค์ชายใหญ่ฉินชงพยายามจัดระเบียบ

“ทุกคน เงียบ!”

แต่เขาไม่อาจหยุดเสียงทหารที่พูดกันเสียงดังได้เลย

ฉินเหยียนขยิบตาให้ต้าหย่ง เขาพยักหน้ากลับเล็กน้อย จากนั้นหยิบฆ้องขึ้นมาฟาดลงอย่างแรง

“ตึงๆๆ”

เสียงฆ้องที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ทหารทุกคนหวาดกลัวและเงียบเสียงลง มองฉินเหยียนด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ฉินเหยียนพูดว่า

“ถ้าไม่มีแบบแผน ก็ไม่สำเร็จ คำสั่งทหารที่สำคัญเหมือนดั่งภูเขา ใครกล้าฝ่าฝืน?”

มีทหารกลุ่มหนึ่งหัวเราะ

“เขาเป็นแค่คนสารเลวคนหนึ่ง เหตุใดถึงกล้ามาที่นี่เพื่ออวดตัวเอง”

แม้เสียงจะไม่ดังมาก แต่กลับเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ทันใดนั้นสีหน้าของฉินเหยียนพลันเย็นชาและพูดอย่างเด็ดขาดทันที