ตอนที่ 491 องครักษ์เงาอยู่ที่ใด

องค์ชายใหญ่รู้สึกสับสนเมื่อได้ยินคำสั่งนี้ เขาเพิ่งแก้ไขเรื่องวินัยในกองทัพไป อีกทั้งเพิ่งจะได้รับความพ่ายแพ้เมื่อไม่กี่วันก่อน เกรงว่าการสั่งการทหารในตอนนี้อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม

เขารีบตามฉินเหียนไปทันทีและถามออกไปว่า

“น้องสิบสี่ เจ้าจะโจมตีเมืองอวิ๋นเฉิงตอนนี้หรือ? เจ้าไม่กลัวว่าคนของเราจะบาดเจ็บล้มตายกันอีกหรือ?

ฉินเหยียนยิ้มอย่างมั่นใจ

“ตีเหล็กต้องตีตอนยังร้อน ข้าเคยบาดเจ็บตอนสู้รบด้วยหรือไร?”

ฉินเหยียนพูดเสียงดัง และคนรอบข้างต่างตกใจในสิ่งที่เขาพูด

ใครบ้างไม่ตายในสงคราม?

เป็นไปได้หรือไม่ว่าหลังจากสงครามอันยาวนี้ จะไม่มีใครตายอีกเลย?

เป็นไปได้อย่างไร!

แม้ว่าจะมีข่าวลือมานาน ว่ากันว่าอ๋องเหยียนเป็นเหมือนเทพเจ้าที่มีอาวุธแก่กล้าและใช้เวทมนตร์ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น

แม้ว่าทหารทุกคนต่างสงสัย แต่เนื่องจากอ๋องเหยียนขอให้พวกเขาต่อสู้ ตอนนี้จึงเป็นช่วงเวลาชดเชยความผิดของพวกเขาได้ดีที่สุด

กองทัพออกเดินทางอย่างเข้มแข็งและแข็งแกร่ง มาถึงใต้เมืองอวิ๋นเฉิงด้วยความพร้อม

ฉินเหยียนนั่งอยู่ในที่นั่งหลักและออกคสั่ง

“ตีกลองเปิดสงคราม!”

“ตึงๆๆ”

ทหารตีกลองและจีดรูปแบบการต่อสู้ เตรียมพร้อมออกเดินทาง

ทหารยามบนเมืองอวิ๋นเฉิงเห็นกองทัพอาณาจักรฉินเคลื่อนตัวเข้ามาที่ด้านล่างเมือง จึงรายงานให้ไท่ฟู่ทราบทันที

หลังจากที่ได้รับข่าว ไท่ฟู่พูดออกไปอย่างดูถูกว่า

“เจ้าพวกไม่รู้ความสามารถตนเอง ในเมื่อกล้าเข้ามาโจมตี ครั้งนี้ข้าจะไม่เมตตาเจ้าแล้ว!”

“รับทราบ”

บนกำแพงเมือง กองทัพส่วนตัวของตระกูลซ่งกระจายแนวรบออกไปทันที ทหารยามทั้งหมดต่างรวมตัวกันที่กำแพงเมืองเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้

กองทัพทั้งสองเผชิญหน้ากัน บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นมาคุและตึงเครียดที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ไม่นานหลังจากนั้นไท่ฟู่ก็ปรากฎตัวขึ้นบนกำแพงเมือง โดยมีอาวุธครบมือและได้รับการคุ้มครองจากทหาร

เขามองไปที่กองทัพอาณาจักรฉิน และเห็นว่าคนที่นั่งยู่ในตำแหน่งผู้บัญชาการคือฉินเหยียนจริงๆ!

มองเพียงแค่แวบเดียว ความโกรธในใจของไท่ฟู่ได้ถูกจุดประกายขึ้น เขาโกรธจัดและจ้องไปที่ฉินเหยียนด้วยความโกรธ

“เจ้าคนสารเลว!”

ฉินเหยียนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสบายๆ โบกมือให้ และพูดออกมาว่า

“ไท่ฟู่ ไม่เจอกันเสียนาน!”

ไท่ฟู่ทำเสียงเฮอะ ตอบอย่างเหยียดหยามว่า

“ข้าไม่คิดเลยว่าปลาเน่าอย่างเจ้าจะกับตัวได้”

ฉินเหยียนพูดเสียงเย็น

“ขอบคุณไท่ฟู่ ถ้าเจ้าไม่ก่อกบฏ ข้าคงไม่ได้ออกมาข้างนอก”

ประโยคนี้ทำให้ไท่ฟู่โกรธมากขึ้น หากเข้ารู้ว่าการที่เขาก่อกบฏทำให้ฉินเหยียนปรากฎตัวออกมา เขาคงคิดให้ถี่ถ้วนมากกว่านี้

ตอนนี้ก็ดีแล้วที่คนไม่เอาไหนอย่างฉินเหยียนได้ออกมาและต่อสู้กับเขา ช่างเป็นคนที่ทำให้ศัตรูอย่างเขาเมื่อเห็นหน้าแล้วรู้สึกหงุดหงิดเสียจริง

ไท่ฟู่พูดด้วยเสียงเย็นชา

“ในเมื่อเจ้าประเมินความสามารถของตัวเองเอาไว้สูงมาก กล้ามาที่เมืองอวิ๋นเฉิงด้วยตนเองเช่นนี้ ข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไปได้อย่างไร เจ้าคนสารเลว อย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีกเลย!”

ฉินเหยียนเยาะเย้ย

“เจ้ากล้าเรียกตัวเองว่าเป็นถึงอ๋อง เจ้าให้ความสำคัญกับตัวเองมากเกินไปเสียแล้ว ในเมื่อเจ้าชอบชื่อนี้มาก ข้าจะทำให้เจ้าเป็นอ๋องที่หัวเดียวกระเทียมลีบอย่างแท้จริง!”

ไท่ฟู่กำหมัดด้วยความโกรธและคำรามออกมา

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้า เจ้ากล้าดูถูกข้า กองทัพตระกูลซ่งฟังคำสั่งให้ดี โจมตี!”

ฉินเหยียนยกธงแล้วพูดว่า

“องครักษ์เงา ลงมือ!”