ตอนที่ 493 ยึดเมืองอวิ๋นเฉิง

ประตูใหญ่เมืองอวิ๋นเฉิงเปิดออก

ฉินเหยียน ฉินชงและทหารทั้งหมดเคลื่อนตัวเข้ามายังเมืองอวิ๋นเฉิง และควบคุมทุกอย่างในเมือง

อง์ชายใหญ่ฉินชงเตือนว่า

“น้องสิบสี่ น้องแปดถูกไท่ฟู่จับตัวไป ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าเขาถูกกักตัวไว้ที่ใด”

ฉินเหยียนผ่อนคลายและพูดว่า

“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล ข้าส่งคนเข้าไปช่วยแล้ว”

สิ้นเสียง องครักษ์เงาสองคนเดินเข้ามา พร้อมกับพาตัวองค์ชายแปดฉินอู่มาด้วย

ทันทีที่องค์ชายแปดเห็นฉินเหยียนและฉินชง ความรู้สึกที่อัดแน่นในใจเขาปะทุออกมา

เขาไม่สนใจใครทั้งสิ้น ร้องไห้ออกมาอย่างอ่อนแรง

ช่วงที่เขาอู่ในคุก เขาถูกทรมานทุกวัน

องค์ชายแปดที่ทรงสง่างาม มีคุณธรรมและมีชื่อเสียงเช่นเขา ถูกขังอยู่ในคุกอันมืดมิด ไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน มีแค่เศษอาหารประทังชีวิต เขาแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว

เขาคิดว่าเขาคงต้องตายอยู่ในคุก คิดว่าคงไม่มีวันได้ออกมา

มีเพียงคนที่เคยประสบเหตุการณ์นี้เท่านั้น ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของเขาในตอนนี้

เขาร้องไห้โฮและถามว่า

“ไอ้ไท่ฟู่สารเลวนั่น ตายหรือยัง?”

ฉินเหยียนมองไปที่ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนน้ำตาและน้ำมูกขององค์ชายแปดโดยไม่รู้ตัว กล่าวว่า

“ไท่ฟู่ยังไม่ตาย เสด็จพ่ออยากจะตัดสินโทษเป็นการส่วนตัว อีกอย่างถ้าตอนนี้ปล่อยให้เขาตาย คงจะเป็นเรื่องง่ายเกินไป”

เมื่อฉินอู่ได้ยินว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เขาถึงกับพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

“ข้าจะฆ่ามันและฟันให้เป็นชิ้นๆ!”

ยิ่งพูด เขายิ่งฮึกเหิม หวังว่าจะฆ่าไอ้คนสารเลวคนนั้นด้วยน้ำมือตนเอง

อง์ชายใหญ่ฉินชงเตือนว่า

“น้องแปด อย่าเพิ่งร้อนใจไป ให้คนพาเจ้าไปล้างเนื้อล้าวตัวเสียก่อน”

จากนั้นฉินอู่ตระหนักได้ว่าร่างกายของตนเองทั้งสกปรกทั้งส่งกลิ่นเหม็น ตอนอยู่ในคุกไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงแล้ว ทำให้เขารู้ตัวว่าจนเองสกปรกมากจนไม่อาจทนได้ เขาจึงรีบพาตนเองไปล้างเนื้อล้างตัว

ฉินชงส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง

“ถ้าเจ้าฟังข้าและไม่รีบโจมตีเมืองอวิ๋นเฉิง น้องแปดของข้าคงจะไม่ลงเอยเช่นนี้”

ฉินเหยียนยักไหล่และพูดว่า

“ถ้าไม่รนหาที่ตายก็คงไม่ตาย เขาหาเรื่องใส่ตัวเอง”

ในขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น องครักษ์เงาส่งตัวทูตของอู๋ซานกุ่ยมาให้ฉินเหยียนและรายงานว่า

“กราบทูลรายงานองค์ชาย ชายผู้นี้คือคนที่ทรยศต่ออาณาจักรจ้าวและเป็นทูตของอู๋ซานกุ่ยขอรับ”

ฉินเหยียนมองไปที่ทูตที่มีสีหน้าหวาดกลัว ได้กลิ่นฉี่ ยืนตัวสั่นเทา เขาพลันพูดด้วยน้ำเสียงใจดีว่า

“ไม่ต้องตกใจไป ข้า อ๋องเหยียน องค์ชายสิบสี่แห่งอาณาจักรฉิน ข้าเองก็ได้ยินชื่อเสียงของท่านแม่ทัพและตัวท่าน ข้าตั้งใจจะร่วมมือกับท่านด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สยตาของทูตกลับมาได้สติอีกครั้ง

ภารกิจที่อวิ๋นเฉิงครั้งนี้ คิดว่าได้พบคู่หูที่น่าเชื่อถือแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเสี่ยงตายที่นี่

เขาละทิ้งความเย่อหยิ่ง เขามองไปที่ฉินเหยียนด้วยสายตาหวาดกลัว ยกมืออันสั่นเทาขึ้นมาทำความเคารพและพูดว่า

“ยิน ยินดีที่ได้พบอ๋องเหยียน”