ตอนที่ 495 ทำเรื่องน่าอายแต่ไม่อยากถูกคนอื่นเยาะเย้ย

อู๋ซานกุ่ยขมวดคิ้ว เขาสับสนกับสถานการณ์ในอาณาจักรฉินและถามว่า

“จุดประสงค์ในการมาของเขาครั้งนี้คือสิ่งใด?”

องครักษ์ส่วนตัวยกมือขึ้นตอบ

“อ๋องเหยียนแห่งอาณาจักรฉิน ต้องการร่วมมือกับท่านเพื่อโจมตีอาณาจักรจ้าวขอรับ”

อู๋ซานกุ่ยดูสับสน

“ส่งแม่ทัพสือมาที่นี่ เพื่อชักชวนข้าหรือ?”

องครักษ์เงาคิดเรื่องนี้ อ๋องเหยียนแห่งอาณาจักรฉินบอกแค่ว่าต้องการร่วมมือ แต่ยังไม่ได้คุยรายละเอียดอย่างเฉพาะเจาะจง ดังนั้นเขาจึงตอบตามความจริง

“ข้าไม่ทราบจุดประสงค์ที่แท้จริงของอาณาจักรฉินขอรับ”

อู๋ซานกุ่ยตะคอกกลับ

“ข้าได้ทรยศอาณาจักรจ้าว ข้าไม่ต้องการยอมจำนนให้ใครทั้งนั้น หากให้ข้าไปเป็นสุนัขรับใช้อาณาจักรฉิน เช่นนั้นข้าต้องสู้กับเขาสักหนึ่งครั้ง!”

“เจ้าไปคุยกับแม่ทัพสือเถิด ข้าไม่ออกหน้าแล้ว แต่สื่อความหมายของข้าให้ชัดเจน”

เขาไม่กล้าสู้หน้าแม่ทัพสือ จากการจัดอันดับทหารทั้งหมดในอาณาจักรจ้าว ชื่อเสียงของแม่ทัพสือนั้นยิ่งใหญ่ว่าเขา อาจกล่าวได้ว่าชนะเขาขาดรอย

ทันทีที่อู๋ซานกุ่ยรู้ว่าคนที่มาคือแม่ทัพสือ เขาก็ตกใจกลัวทันที

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเขาได้เป็นแม่ทัพ เขาใช้ปประโยชน์จากความผิดของสือเหล่ย มิฉะนั้นเขาไม่มีคุณสมบัติขึ้นมานั่งเป็นแม่ทัพทั้งสามกองทัพได้ในตอนนี้

...

ดังคำกล่าวที่ว่า ของดีต้องใช้เวลา การเจรจาไม่อาจสำเร็จได้ชั่วข้ามคืน

เมื่อต่างฝ่ายต่างควบคุม ไม่ส่งทหารออกไปสู้รบ จึงเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดสำหรับประชาชน

เพราะตราบใดที่มีการใช้อาวุธ ชีวิตถูกทำลายลงแน่นอน และประชาชนที่ไม่มีทางสู้จะต้องทนทุกข์ทรมาน

สถานการณ์ปัจจุบันยังเปิดโอกาสให้ประชาชนได้พักผ่อน

สิบหกเขตการปกครองแห่งเยี่ยนหยุนที่ซึ่งเพิ่งจะประสบกับสงครามนองเลือด เป็นเพราะการมาของอาณาจักรฉิน ทำให้ฤดูใบไม้ผลินั้นแห้งแล้งเป็นเวลายาวนาน

ในเมืองอวิ๋นเฉิง

จางอวิ๋นซู หัวหน้าพ่อค้าได้ส่งมอบเงิน อาหารและ วัสดุก่อสร้างจำนวนมากมาให้เป็นการส่วนตัว

และตามคำแนะนำของฉินเหยียน เขาเริ่มสมัครคนงานเป็นจำนวนมาก เริ่มเตรียมสร้างบ้านใหม่ และนำเมืองอวิ๋นเฉิงกลับมาสมบูรณ์ดังเดิม

องค์ชายใหญ่ฉิงยืนอยู่บนกำแพงเมืองชี้ไปจางอวิ๋ฯซูที่อยู่ไม่ไกล ถามออกไปว่า

“นางเป็นภรรยาของน้องเจ็ดหรือ?”

ฉินเหยียนตอบ

“ใช่ นางเป็นภรรยาของพี่เจ็ด”

ฉินชงมองไปที่จางอวิ๋นซูที่กำลังยุ่งและสั่งคนงานทำงานอย่างเป็นระเบียบ พลันถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว

“ข้าไม่คิดว่าผู้หญิงที่ฉลาดและมีความสามารถเช่นนี้ จะเป็นภรรยาของน้องเจ็ด เขาช่างโชคดีเสียจริง”

“เฮ้อ ทำไมข้าถึงไม่เจอภรรยาที่ฉลาดและความความสามารถขนาดนี้บ้าง”

ฉินเหยียนยิ้มมองไปที่พี่ใหญ่ เอ่ยปากพูดว่า

“พี่ใหญ่ แค่พี่ต้องการ เมื่อถึงเวลาข้าก็หาผู้หญิงดีๆ มาให้พี่ได้ ผู้หญิงธรรมดาไม่ได้ ต้องเป็นคนที่ดีที่สุด!”

แม้ว่าเขาจะยิ้มและบอกปัดแบบอ้อมๆ แต่สีหน้าของเขานั้นไม่อาจปฏิเสธได้

ฉินเหยียนเองก็หัวเราะออกมาเช่นกัน แต่เขาอดบ่นในใจไม่ได้ พี่ใหญ่ไม่รู้ตักวิธีจัดการสีหน้าของตนเองจริงๆ ทุกอย่างเขียนไว้บนหน้าเขาหมดแล้ว

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน องครักษ์เงาก็ส่งจดหมายลับมา

ฉินเหยียนเปิดมันออก เป็นข่าวจากสือเหล่ยโดยแจ้งว่าเขาได้พบอู๋ซานกุ่ยแล้ว

องค์ชายใหญ่ฉินชงขมวดคิ้วเมื่อเห็นเนื้อหาในจดหมายและถามกลับว่า

“ถ้าอู๋ซานกุ่ยปฏิเสธจะเข้าร่วมกองทัพอาณาจักรฉินเล่า?”