ตอนที่ 522 ข้าจะประหารไท่ฟู่ด้วยหลิงฉือต่อสาธารณชน

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!”

ไท่ฟู่สีหน้าซีดเซียว เขาไม่ยอมรับว่านี่คือความจริง

“ยามอดอยาก หากชาวเมืองได้ทานจนอิ่มท้อง มีหนังสือให้เรียน พวกเขาจะก่อให้เกิดภัยคุกคามต่ออำนาจของราชวงศ์ ทั่วทั้งใต้เหล้านี้ต่างก็กดหัวชาวเมือง ไม่ให้พวกเขาได้เชิดหน้าชูตา ที่เจ้าทำมันผิดต่อกฎสวรรค์!”

“กฎสวรรค์บ้าบออะไรของเจ้า!” ฉินเหยียนมองไปรอบๆอย่างน่าเกรงขาม แล้วตะคอกอย่างเข้มงวดว่า “กฎแห่งสวรรค์นั้นทำสิ่งที่พึงกระทำ หลีกเลี่ยงสิ่งที่ไม่พึงกระทำ”

“ฟ้าดินไร้ปรานียึดถือสรรพชีวิตเฉกเช่นสุนัขฟาง ปราชญ์ก็ไม่มีคุณธรรมะปฏิบัติต่อมนุษย์ทั่วไปประหนึ่งพวกเขาเป็นตุ๊กตาฟาง ในสายตาของเจ้า ผู้ชายก็สมควรจะเป็นทาสของเจ้า ผู้หญิงก็สมควรจะรับใช้เจ้า ยอมให้เจ้าทำทุกอย่างที่ต้องการ หากไม่เชื่อฟัง เจ้าก็จะตัดแขนตัดขาพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่มีความก้าวหน้า”

“แต่ตราบใดที่ให้โอกาสพวกเขา ให้พวกเขาได้มีความเจริญในหน้าที่การงาน ข้ามผ่านชนชั้น ชาวเมืองก้จะหลุดพ้นจากตระกูลขุนนางเก่าแก่”

“พวกเขาจะโดดเด่น จะใช้ความสามารถของตนเองพิสูจน์ต่อทั้งโลก ว่าไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ตราบใดที่มีความสามารถก็ย่อมมีประโยชน์!”

“หากพระราชสำนักแห่งอาณาจักรฉินยังตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกตระกูลขุนนางเก่าแก่อย่างพวกเจ้า อาณาจักรฉินยังคงเป็นอาณาจักรฉินที่คร่ำครึ ยังคงเป็นอาณาจักรฉินที่ถูกตระกูลขุนนางสูบเลือดสูบเนื้อ ถูกพวกเจ้าเอาเส้นผมบังภูเขา จนอาณาจักรฉินเละเทะไปหมด จะล้มมิลมแหล่ เช่นนั้นจึงจะล่มสลาย ใช่รึไม่!”

คำพูดของฉินเหยียนดังสนั่น ทำเอาฮ่องเต้ฉินถึงกับตะลึง แต่เมื่อไตร่ตรองให้ดีแล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ หลายปีมานี้ทุกๆเขตจะตกอยู่ในเงื้อมมือของเหล่าตระกูลขุนนาง ผู้ที่สามารถเข้าร่วมการสอบได้ล้วนเป็นลูกศิษย์ของตระกูลขุนนาง ไม่เคยมีชาวเมืองผ่านการสอบเลยแม้แต่ครั้งเดียว

พวกเขาถูกตระกูลขุนนางเก่าแก่กดขี่ข่มเหง ต่อให้จะมีนักนักปราชญ์ผู้มีความสามารถ เขาที่เป็นฮ่องเต้ก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน เมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่รู้ว่าทุกๆราชวงศ์ที่ผ่านมาผู้มีพรสวรรค์ถูกกลบไปเท่าไรแล้ว

บัดนี้เหล่าตระกูลขุนนางถูกกำจัดแล้ว คนหนุ่มสาวที่มีความสามารถและมีความรู้ต่างก็ได้แสดงความสามารถออกมากันหมด เมื่อเปรียบเทียบเช่นนี้แล้ว ดูท่าสิ่งที่เหยียนเอ๋อร์ทำจะถูกต้องแล้ว!

ในขณะที่คิดอยู่ ฉินเหยียนก็ใช้โอกาสนี้พูดต่อว่า “ท่านพ่อพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อได้ผ่านการสอบแล้ว ไม่ว่าผู้ที่ผ่านจะเป็นชายหรือหญิง ก็สมควรที่จะประกาศรายชื่อต่อทุกคน เพื่อแสดงอำนาจอันเอื้อเฟื้อของอาณาจักรฉินพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อไท่ฟู่ได้ยินดังนั้นแล้วก็หัวเราะเสียงดัง แล้วพูดประชดว่า

“ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่รึไม่ เป็นถึงอาณาจักรฉินแต่กลับให้หญิงชาวเมืองธรรมดาๆเข้าสอบราชการ หากถูกเผยแพร่ออกไปก็คงเป็นเรื่องที่น่าขันที่สุด! หรือว่าพวกเจ้าขาดคนที่มีความสามารถรึ จึงได้ให้หญิงชาวเมืองพวกนั้นเข้ารับราชการ ฮ่องเต้ฉินเอ๋ยฮ่องเต้ฉิน เจ้าจะต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะ!”

“เจ้าจะต้องถูกตรึงไว้กับเสาแห่งความอับอาย และจะถูกคนรุ่นต่อไปหัวเราะเยาะไปอีกหลายพันปี!”

“หุบปาก!” ฉินเหยียนพูดแทรกขึ้นแล้วพูดอย่างเข้มงวดว่า “ใครว่าหญิงเทียบชายไม่ได้! ในสายตาของเจ้าก็มีแต่การแบ่งแยกชายหญิง กลับมองไม่เห็นความสามารถของพวกเขา คนต่ำต้อยเช่นเจ้ายังกล้าพูดจาโอหังอีกนะ บอกว่าอาณาจักรฉินจะต้องถูกหัวเราะเยาะงั้นรึ ช่างมีตาหามีแววไม่”

“ข้ากล้าพนันกับเจ้าว่าพวกเขาทุกคนจะต้องถูกจารึกชื่อลงในประวัติศาสตร์ในอนาคตแน่นอน ส่วนเจ้าก็จะถูกแขวนไว้กับเสาแห่งความอับอาย เหม็นโฉ่หมื่นปี!”

คำพูดของฉินเหยียนนั้นทรงพลังอย่างมาก ทำเอาทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ รวมถึงฮ่องเต้ฉิน ต้องรู้สึกตะลึงอย่างมาก

ไท่ฟู่กัดฟันแล้วพูดว่า “แพ้เป็นโจร ชนะเป็นกษัตริย์ ข้าไม่มีอะไรจะพูด!”

เขาหันหน้าไปยังฮ่องเต้ฉินแล้วพูดแฝงไปด้วยการข่มขู่อย่างโอหังว่า