ตอนที่ 53 พระแสงดาบที่พระราชทานให้

ฉินเหยียนก็ตกใจเช่นกัน เขาเพียงคิดจะหยั่งเชิงท่าทีของเสด็จพ่อ ไม่คิดเลยว่าดาบเล่มนี้จะมีประวัติมากมาย

"ลูกสำนึกผิดแล้วพะยะค่ะ"

"เจ้าไม่สำนึกผิด"

ฮ่องเต้ฉินยืนถือดาบในมืออย่างน่าเกรงขาม

"ดาบเล่มนี้เป็นตัวแทนของฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ฉิน มีอำนาจที่จะสังหารก่อนแล้วจึงรายงาน เมื่อถือดาบเล่มนี้ก็เหมือนกับ เห็นข้า ขุนนางทุกคนต้องถวายบังคม"

เมื่อกล่าวจบฮ่องเต้ฉินก็โยนดาบชื่อเซียวในมือของเขาออกไปเป็นเส้นโค้ง

"แคร้ง" และดาบก็ตกลงมาที่เบื้องหน้าฉินเหยียนโดยห่างไปหนึ่งเมตร

เหล่าขุนนางต่างก็หัวเราะเยาะและ รู้สึกปิติยินดี

รนหาที่ตาย สมควรแล้ว!

ดาบที่เป็นตัวแทนของบัลลังก์นั้นหาใช่สิ่งที่เจ้าสามารถจะถือได้ ดูซิว่าเจ้าจะตายอย่างไร!

ทั้งท้องพระโรงเงียบสงบ ในใจของทุกคนล้วนมีแผนการ

"ข้ากล้าให้เจ้า เจ้ากล้ารับไหม?"

ฮ่องเต้ฉินกล่าวด้วยความโกรธ

ฉินเหยียนขมวดปมปัญหาครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อเข้าตาจนเช่นนี้แล้ว เกาทัณฑ์เมื่อขึ้นสายก็ต้องยิงเต็มเหนี่ยว หากไม่รับ ก็จะน่าอับอาย

เดิมพันสูงหรือว่าต่ำดี?

ลองเสี่ยงดูสักครั้ง อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นประสบการณ์ในสมัยโบราณที่ได้มาเปล่าๆ อย่างมากก็ถือเสียว่าเป็นการเดินทางสามวันเพื่อหาประสบการณ์ชีวิตก็แล้วกัน!

ฉินเหยียนลุกขึ้น

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อพะยะค่ะ!"

"เขาหมายความว่าอย่างไร?"

"สารเลว เขากล้ารับจริงๆหรือ?"

"เขาแยกแยะไม่ออกจริงๆหรือ?"

"ฉินเหยียน หากเจ้ากล้าหยิบชื่อเซียว นั่นเท่ากับเจ้าทำผิดฐานก่อกบฏ! สมควรถูกประหาร!"

ฉินเหยียนไม่สนใจคำพูดของขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ทั่วท้องพระโรง และหยิบดาบชื่อเซียวไว้ในมือ พลันรู้สึกถึงไอสังหารของศาสตราวุธเทพเล่มนี้

เมื่อดาบอยู่ในมือก็รู้สึกถึงใต้หล้าที่ข้ามี

"เจ้ายังกล้าหยิบจริงๆหรือ!"

"ฝ่าบาทพะยะค่ะ!"

ฉินเหยียนถือดาบชื่อเซียวไว้ในมือพลางประเมินน้ำหนัก มันผิดปกติจริงๆ

ลายมังกรบนนั้นดูเหมือนมีชีวิตและมีอำนาจจริงๆ

"คมดาบเกิดจากระเบียบวินัย กลิ่นหอมของดอกเหมยเกิดจากความหนาวเย็นอันขมขื่น! ช่างเป็นดาบที่ดีจริงๆ!"

ตัวดาบนั้นแข็งแกร่ง แสงดาบนั้นเฉียบคม และบรรยากาศก็เยือกเย็น

"ด้วยดาบเล่มนี้ จะสามารถสังหารคนได้ภายในสิบก้าวโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ และเมื่อทำสำเร็จแล้วพลันหลบซ่อนชื่อ!"

"ข้ามีดาบที่สามารถสังหารผู้ทรยศทั้งหมดในใต้หล้าได้!"

"ข้ามีความปรารถนาหวังจะให้ประชาชนในใต้หล้าไร้กังวล!"

ฉินเหยียนกรีดฝ่ามือของเขาและเลือดสดๆก็พุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

"หลังจากได้รับดาบเล่มนี้ ข้าขอสาบานด้วยเลือดว่าข้าเต็มใจที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อต้าฉิน และน้อมสนองคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่!"

ฮ่องเต้ฉินมึนงง แม้ว่าเขาต้องการจะลองใจโอรสคนที่สิบสี่ว่าจะกล้าหยิบดาบเล่มนี้หรือไม่

ไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ มิเพียงกล้าหยิบทั้งยังกล้าสาบานด้วยเลือดอีกด้วย!

"สมแล้วที่เป็นโอรสของข้า มีความมุ่งมั่นเหมือนข้าในเวลานั้น ชื่อเซียวก็มอบให้เจ้าก็แล้วกัน หวังว่าเจ้าจะทำได้ดังที่พูด!"

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อพะยะค่ะ!"

ขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ทั่วทั้งท้องพระโรงต่างก็ตกตะลึง

กลุ่มคนสนิทของแต่ละองค์ชายต่างแทบเสียสติเมื่อฮ่องเต้มอบดาบชื่อเซียวให้แก่องค์ชายสิบสี่ไปเช่นนี้!

..........