ตอนที่ 531 เซี่ยชิงคนคุ้นเคย

“รีบวิ่งเร็ว เร็วกว่านี้!”

“สู้เขา ด้านหลังไล่ตามมาแล้ว!”

เสียงเชียร์ดังขึ้นท่ามกลางสนาม ไม่ว่าจะเป็นผู้เข้าสอบหรือผู้ชม ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นและครักครื้นกันอย่างมาก

ฉินเหยียนนั่งอยู่บนที่นั่งแล้วสังเกตเห็นผู้เข้าสอบทหารม้าหญิงคนหนึ่งในสนามกำลังควบม้าอยู่ เขานึกว่าตนเองมองผิดไป จึงรีบนั่งตั้งใจมอง

ในที่สุดก็มั่นใจว่าท่ามกลางม้าศึกที่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็วนั้น หญิงสาวกล้าหาญ รูปร่างเพรียวบาง การเคลื่อนไหวดูเบาเข้าสอบด้วย เขาพูดอย่างตะลึงว่า

“ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้หญิงมาเข้าสอบจอหงวนบู๊ด้วย”

ต้าหย่งเองก็ถูกหญิงสาวคนนี้ดึงดูดสายตาอยู่ตลอด เขาพูดอย่างประหลาดใจว่า

“ดูท่าทางคล่องแคล่วอย่างมาก แต่ว่าเหตุใดนางต้องใส่ผ้าปิดด้วยนะ?”

เมื่อต้าหย่งพูดขึ้นฉินเหยียนก็นึกถึงคนๆหนึ่งขึ้นมาได้ และพูดอย่างประหลาดใจเล็กน้อยว่า

“พอเจ้าพูดแบบนี้ ข้าว่าข้ารู้แล้วว่านางคือใคร”

ต้าหย่งถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ท่านอ๋องรู้จักนางผู้นี้รึพ่ะย่ะค่ะ?”

ฉินเหยียนพูดอย่างจริงจังว่า “เจ้าเองก็รู้จักนาง”

ต้าหย่งงุนงงยิ่งกว่าเดิม วันๆเขาอยู่แต่ข้างกายของฉินเหยียนไม่ได้รู้จักผู้หญิงที่ไหน เขาเกาศีรษะแล้วพูดอย่างงุนงงว่า

“ข้าเองก็รู้จักงั้นรึ?”

ฉินเหยียนเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ เขาจึงพูดว่า “นั่งอยู่ตรงนี้ก็น่าเบื่อ ไปเดินเล่นหน่อยจะดีกว่า”

เมื่อพูดดังนั้นแล้วก็ยืนขึ้นเดินไป ที่จริงเป้าหมายที่แท้จริงคืออยากจะดูว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เขารู้จักรึไม่

ต้าหย่งและหยางจิ่นซิ่วเดินตามอยู่ด้านหลัง ทั้งสามเดินไปเรื่อยๆจู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้น

“อ๊าก!”

ทั้งสามหันไปมองพร้อมกัน เห็นมือกลองที่อยู่หน้ากลองร้องเสียงดังเพราะมีลูกธนูปักเข้าที่ไหล่ของเขา เขาเจ็บจนกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้น

ผู้เข้าสอบยิงธนูทิ้งคันธนูและลูกธนูลงบนพื้นด้วยความตื่นตระหนก และโค้งคำนับและขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ขะ ขออภัยนะขอรับ ขออภัยจริงๆ!”

ฉินเหยียนเห็นเช่นนั้นแล้วก็หมดคำจะพูด เขาตบหน้าผากอย่างจนปัญญาแล้วพูดว่า

“เห็นเช่นนี้แล้วทำให้ข้านึกถึงคนๆหนึ่งขึ้นมาเลย”

หยางจิ่นซิ่วถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ใครรึ? โง่กว่าคนๆนี้อีกงั้นรึ?”