ตอนที่ 558 หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใครต่อต้านฉินเหยียนอีก

เมื่อฉินเหยียนทำการรักษาคนบาดเจ็บจนหมดแล้วจึงจะนั่งลงพักผ่อนที่ใต้กำแพงเมือง ชุดหรูหราของเขาเปื้อนเลือดของเหล่าชาวเมืองไปหมดแล้ว

หยางจิ่นซิ่วเดินมาแล้วยื่นน้ำให้เขา “ดื่มน้ำสิ จะได้ไม่คอแห้ง”

ฉินเหยียนรับน้ำมาแล้วก็เปิดจุกปิดขวดออก จากนั้นก็ดื่มคำโต เขาพูดอย่างเสียใจว่า

“ชาวเมืองพวกนี้ทำไมถึงได้โง่เขลาเช่นนี้ พวกเขาไม่ต้องออกหน้าเลย พุ่งตัวออกมากันทำไมกันนะ? ยืนมองความสนุกตอไปนิ่งๆไม่ดีรึ ทำไมถึงได้โง่เขลาเช่นนี้ ดึงดันจะออกมารนหาที่ตายแบบนี้!”

หยางจิ่นซิ่วรู้ว่าฉินเหยียนไม่ได้กล่าวโทษชาวเมือง แต่กำลังโทษตนเอง จึงได้เกลี้ยกล่อมว่า

“สำหรับพวกเขาแล้ว เจ้าสำคัญกว่าชีวิตของพวกเขาเองเสียอีก”

ฉินเหยียนรู้ดี แต่เขาไม่อยากจะให้ชาวเมืองมาบาดเจ็บเพราะเขา หรือมาล้มตาย

เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดูท่าแล้วต่อไปข้าจะทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องเปลี่ยนนิสัยแย่ๆที่ชอบทำตามใจเสียแล้ว”

เขาหันหน้าไปออกคำสั่งต่อองครักษ์ว่า “บันทึกผู้พลีชีพที่เสียชีวิตในศึกครั้งนี้ในสมุดบันทึกผลงาน เพื่อให้คนรุ่นหลังจดจำไว้ตลอดกาล จากนั้นก็นับผู้บาดเจ็บให้ชัดเจน และมอบเงินหนึ่งหมื่นตำลึงให้กับแต่ละครัวเรือน”

“พ่ะย่ะค่ะ” เหล่าองครักษ์ประสานมือคารวะแล้วรีบไปปฏิบัติตามคำสั่ง

ฉินเหยียนรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ไป รีบไปดูท่านพ่อของข้า ดูท่าครั้งนี้เขาก็รู้สึกแย่พอกัน”

เมื่อพูดดังนั้นแล้วก็ได้มาถึงจวนที่ฮ่องเต้ฉินพักผ่อน โดยมีหยางจิ่นซิ่วกับเซี่ยชิงติดตามมาด้วย แต่ว่าตอนนี้ฮ่องเต้ฉินกลับปิดประตูไม่พบใคร

ฉินเหยียนจึงคุกเข่าประสานมือคารวะอยู่ด้านนอกแล้วพูดว่า “ลูกเข้าเฝ้าท่านพ่อพ่ะย่ะค่ะ โปรดให้อภัยที่ลูกไม่อาจปฏิบัติตามหน้าที่ได้ทันเวลาก่อนหน้านี้ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อสิ้นเสียงแล้วก็มีเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ฉินดังมาจากด้านในว่า

“ข้าจะไปกล่าวโทษเจ้าได้อย่างไร เพิ่งจะผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา เจ้าไปพักผ่อนเถิด”

ฉินเหยียนขมวดคิ้วและคิดในใจว่า เรื่องที่เกิดในวันนี้ทำให้ท่านพ่อสลดใจมากเพียงนี้เลยรึ แม้แต่เขาก็ไม่พบ แต่ที่จริงแล้วฉินเหยียนไม่รู้ว่า ฮ่องเต้ฉินไม่ได้สลดใจ แต่ขายหน้า ไม่มีหน้าไปพบเขา

ฮ่องเต้ฉินเห็นว่าฉินเหยียนยังไม่ถอยไปจึงได้ถามขึ้นว่า “เหตุใดจ้าจึงยังไม่ไป?”

ฉินเหยียนประสานมืคารวะพูดว่า “ท่านพ่อพ่ะย่ะค่ะ ลูกอยากจะเป็นพยานให้แก่หญิงสาวผู้นี้พ่ะย่ะค่ะ”

เขาดึงเซี่ยชิงมาแล้วพูดว่า “หญิงผู้นี้มีนามว่าเซี่ยชิง เดิมทีควรจะได้รับตำแหน่งจอหงวนบู๊ในครั้งนี้ แต่เพียงเพราะความแตกต่างระหว่างชายและหญิงจึงไม่ได้รับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ ลูกขอเสี่ยงขอท่านพ่อ เมื่อได้เห็นผลงานของนางในวันนี้แล้ว จะสามารถให้คุณูปการ และให้นางทำประโยชน์แก่อาณาจักรฉินได้รึไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ผ่านไปครู่หนึ่งจึงจะมีการตอบกลับมา

“หญิงผู้นี้มีทักษะการยิงธนูที่เหนือชั้นอย่างมาก ข้าเองก็ได้เห็นมากับตา สุดแล้วแต่เจ้าเถิด ข้าเชื่อเจ้า”

เมื่อได้ยินการอนุญาตของท่านพ่อแล้วฉินเหยียนก็ดีใจอย่างมาก และรีบขอบพระทัยว่า

“ขอบพระทัยในความกรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะท่านพ่อ!”

เขาหันหน้าไปส่งสายตาให้เซี่ยชิง “ยังไม่รีบขอบพระทัยอีก”

ความสุขมาอย่างกะทันหัน เมื่อเซี่ยชิงดึงสติมาได้ก็รีบคุกเข่ากราบกรานขอบพระทัย