ตอนที่ 567 ตลาดนัดเวิ่งเฉิง

ฉินเหยียนและทุกคนได้เดินทางมาถึงด่านถงกวาน เมื่อแลกเตี๊ยบบุ๊งเรียบร้อยแล้วก็ได้พาฮ่องเต้ฉินมายังเวิ่งเฉิง

ฉินเหยียนพาฮ่องเต้ฉินมายังบนกำแพงเมืองแล้วมองต่ำไปยังในเมือง และพบว่าในเมืองเวิ่งเฉิงที่ใหญ่หลวงนี้กลับไม่มีอาคารบ้านเรือนเลยสักหลัง มีแต่พ่อค้าเต็มไปหมด ตั้งแผงขายของริมถนนและหาบเร่ไปตามถนน

ฮ่องเต้ฉินถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “เมืองที่ใหญ่เพียงนี้ เหตุใดจึงไม่มีอาคารบ้านเรือนเลย? แล้วคนพวกนี้มารวมตัวกันทำไมรึ?”

ฉินเหยียนอธิบายอย่างใจเย็นว่า “เมืองนี้มีชื่อว่าเวิ่งเฉิงพ่ะย่ะค่ะ สาเหตุแรกที่สร้างมันขึ้นมาก็เพื่อต้านการโจมตีของอาณาจักรจ้าว แต่ตอนนี้อาณาจักรจ้าวได้กลายเป็นของอาณาจักรฉินแล้ว เวิ่งเฉิงจึงไม่มีประโยชน์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ดังนั้นตอนนี้เวิ่งเฉิงแห่งนี้ถูกลูกแก้ไขให้เป็นตลาดนัด ไม่ว่าพ่อค้าที่ไหน ตราบใดที่จ่ายค่าเข้าเมืองก็จะสามารถทำการค้าขายที่นี่ได้อย่างอิสระ เมื่อเป็นเช่นนี้อาณาจักรฉินก็จะนำสินค้าที่มีเฉพาะเราขายให้แก่อาณาจักรอื่น และสามารถซื้อสินค้าของอาณาจักรอื่นได้ที่นี่ด้วย สะดวกอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ฟังการแนะนำของเจ้าสิบสี่แล้วฮ่องเต้ฉินก็พูดอย่างอดใจไม่ไหวว่า “ข้าจะลงไปดูเสียหน่อย”

ฉินเหยียนตอบตกลงทันที “ลูกจะพาไปดูเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”

สองพ่อลูกลงมาถึงแล้วก็เดินผ่านแผงขายของต่างๆในเวิ่งเฉิง ที่นี่มีผ้าลายปักของอาณาจักรจ้าว มีผลไม้ที่มาจากหนานเยว่ มีเกลือทะเลเฉพาะของอาณาจักรหลู่ มีสินค้าทางทะเลที่อาณาจักรอู๋จับมา มีของมากมาย และขนมพื้นบ้านหลากหลายชนิด

กล่าวได้ว่าสินค้าเฉพาะของแต่ละที่สามารถซื้อได้ที่เวิ่งเฉิงทั้งหมดเลยก็ว่าได้ มีสินค้าทุกอย่าง

ฮ่องเต้ฉินยังคงมองอะไรก็แปลกใหม่ไปหมด เขาชี้ไปยังของที่คล้ายโอ่งที่สูงราวหนึ่งเมตรที่ทำจากอิฐดิน ด้านบนมีแป้งวางอยู่ แล้วถามขึ้นอย่างสงสัยว่า

“นี่คืออะไร?”

ฉินเหยียนแนะนำว่า “นี่เรียกว่าขนมปังนานพ่ะย่ะค่ะ เป็นของกินพื้นบ้านที่โด่งดังของอาณาจักรเยี่ยนพ่ะย่ะค่ะ ขั้นตอนการผลิตก็มีความเฉพาะเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ อุปกรณ์ที่ใช้ทำขนมปังนานที่ท่านเห็นเรียกว่าทันดูร์พ่ะย่ะค่ะ มันคล้ายกับโอ่งใส่น้ำกลับหัว มักทำด้วยขนสัตว์และดินเหนียว สูงประมาณหนึ่งเมตร ช่วงกลางใหญ่ ช่วงปากเล็ก”

“ก่อนอบแป้งนานให้เผาถ่านหรือถ่านหินที่ก้นหลุมก่อน เมื่อไฟลุกแล้วผนังของมันก็จะร้อนจัด คราวนี้ก็นำแป้งที่รีดเรียบร้อยแล้วไปแปะตรงผนัง ไม่เกินสิบห้านาทีก็จะสุกพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยียนพูดไปแล้วก็ยื่นเงินสองอีแปะให้แก่พ่อค้า เพื่อซื้อแป้งนานมาหนึ่งชิ้น จากนั้นก็ยื่นให้ฮ่องเต้ฉินแล้วพูดว่า

“เพราะถูกอบจนแห้ง ต่อให้จะเก็บไว้เป็นเวลานานก็จะไม่เน่าเสีย เหมาะสำหรับพ่อค้าที่ต้องเดินทางระยะยาว มันเหนียวและหนึบมาก ยิ่งเคี้ยว ยิ่งมีกลิ่นหอม ลองดูสิพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ฉินรับแป้งนานมาแล้วกัดคำโตๆอย่างลำบาก ฟันแทบจะหลุด เขาเคี้ยวอย่างลำบากแล้วพูดว่า

“รสชาติไม่เลวเลย แต่ทานลำบากไปหน่อย”

ฉินเหยียนหัวเราะเบาๆแล้วพูดว่า “แป้งนานเป็นที่นิยมในช่วงเดินทัพทำสงครามมาก สามารถอยู่ท้องได้นาน แม้ในช่วงเวลาสงบก็ยังได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่คนค้าขายพ่ะย่ะค่ะ”