ตอนที่ 573 ซื้อสำนักงานคุ้มครองความปลอดภัย

ฉินเหยียนพูดอย่างเคร่งขรึมว่า

“ข้าไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับสำนักงานคุ้มครองความปลอดภัยมาก่อน หลังจากที่เจ้าขายให้ข้าแล้ว ข้าจะจ้างเจ้าให้เป็นผู้คุ้มกันสินค้า ข้าจะให้เงินเดือนเดือนละห้าเหรียญ เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”

เจิ้งเต้าอยากตอบรับทันที แต่เมื่อคิดถึงเรื่องการเดินทางในตอนนี้ อย่าพูดถึงเรื่องเป็นผู้คุ้มกันสินค้าเลย เขารู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

“แต่ขาข้า หากต้องเป็นผู้คุ้มกันสินค้าต่อ เกรงว่าจะไม่สะดวกนักขอรับ”

ฉินเหยียนพูดอย่างไม่สนใจ

“ไม่สำคัญ ข้าแค่ต้องการปรสบการณ์การทำงานของเจ้า เจ้าทำงานนี้มากว่ายี่สิบปี เจ้าต้องรู้จักถนนทุกสายเป็นอย่างดี”

“ให้สำนักงานคุ้มครองความปลอดภัยเป็นดั่งผู้นำทาง เจ้าไม่ต้องขี่ม้าหรือพกปืน ข้ายังมีคนที่สามารถมาทำงานนี้ได้”

เจิ้งเต้าคิดอย่างรอบคอบและตระหนักว่า เป็นเพราะขาของเขาพิการ การเป็นผู้คุ้มกันสินค้าคงจะดีกว่าการเป็นคนงานก่อสร้าง เขาลุกขึ้นยืนทันที ประสานมือและพูดว่า

“ข้าน้อย ขอบพระทัยอ๋องเหยียนเป็นอย่างมากขอรับ”

ฉินเหยียนโบกมือแล้วพูดว่า

“ขาของเจ้าใช้งานไม่สะดวก ไม่ต้องคุกเข่าลงหรอก ข้าเองก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์อะไรมาก”

จากนั้นช่วยประคองเขาขึ้นมา

“ตอนนี้พวกเรามาทำความสะอากสำนักงานคุ้มครองความปลอดภัยกันก่อน คนและม้าของข้าจะมาถึงในอีกสองวัน จากนั้นพวกเราจะไปธุรกิจที่อาณาจักรจ้าวกัน”

เจิ้งเต้าโค้งคำนับ

“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการเตรียมการของอ๋องเหยียนขอรับ”

เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉินเหยียน เซี่ยชิง และเจิ้งเต้าพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อทำงาน

ช่วงที่กำลังทำความสะอาดอยู่นั้น

มีเจ้าหน้าที่รักษาเมืองวิ่งเข้ามาและรายงานว่า

“อ๋องเหยียน ให้พวกข้าช่วยท่านจัดการเถิดขอรับ!”

ฉินเหยียนพูดด้วยความโกรธ

“พวกเจ้าไม่ไปทำงานของตัวเอง แต่กลับมาช่วยข้าทำงานของข้าหรือ ไปๆๆ ไปเสียให้พ้น!”

หลังจากที่ถูกดุเช่นนั้น พวกเขาก็เดินจากไป ฉินเหยียนทำความสะอาดโต๊ะ จัดเก้าอี้ ตัดหญ้า สนามหญ้าที่รกร้างกลับมาดูดีขึ้นอีกครั้ง

การกระทำของฉินเหยียนทำให้เจิ้งเต้าประหลาดใจ

เขาไม่คาดคิดว่าอ๋องเหยียนผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณาจักรฉินจะทำงานกับประชาชนเช่นเขา นี่คืออ๋องเหยียนที่ได้รับการกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่และเป็นอมตะอย่างนั้นหรือ?

ด้วยความประหลาดใจ ทำให้เขาเร่งการเคลื่อนไหวของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ในไม่ช้า สนามหญ้าที่เต็มไปด้วยหญ้าสูงและทรุดโทรดกลับมาสะอากขึ้นอีกครั้ง

หลังจากทำงานมาหลายชั่วโมง หยางจิ่นซิ่วใช้โอกาสนี้มาหาเขา นำเหล้าและอาหารมาด้วย

“ได้ยินว่าซื้อสำนักงานคุ้มครองความปลอดภัยแล้ว ข้าคิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นที่นี่”

หยางจิ่นซิ่ววางอาหารลงบนโต๊ะ รินเหล้าให้ทุกคน

หลังจากที่หยางจิ่นซิ่วนั่งลง เซี่ยชิงก็นั่งลงตาม

ฉินเหยียนเห็นเจิ้งเต้ายังคงยืนอยู่ เขาจึงพูดขึ้นว่า

“ยืนอยู่เฉยๆ ทำไมเล่า รีบมากินข้าวด้วยกันสิ”

เจิ้งเต้ารีบปฏิเสธ

“ทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าน้อยไม่กล้ากินข้าวร่วมโต๊ะกับอ๋องเหยียนหรอกขอรับ”

เซี่ยชิงมองไปที่เจิ้งเต้าและยิ้มเล็กน้อย พูดโน้มน้าว

“เจ้ามานั่งด้วยกันเถิด ต่อหน้าอ๋องเหยียนไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรมากมาย ไม่มีแบ่งแยกชนชั้น เป็นพวกเดียวกันด้วยกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก”