ตอนที่ 603 ด่าตัวเอง

ต้าหย่งเหลือบมองประชาชนรอบตัวด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจกับท่าทีถ่มน้ำลายของพวกเขา เขาแอบคิดในใจว่า การเป็นองค์ชายนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ระหว่างทางไปพระราชวัง มีมือสังหารแฝงตัวอยู่ในหมู่ประชาชน

พวกเขาเห็นโอกาสอันดีจึงยิงธนูเข้าใส่ “อ๋องเหยียน”

ขณะที่ลูกธนูกำลังพุ่งตรงไปยังอ๋องเหยียน เซี่ยชิงที่ทำหน้าที่ดูแล “อ๋องเหยียน” รีบชักคันธนูและลูกธนูออกมา

ลูกธนูที่พุ่งตรงเข้ามานั้นถูกลูกธนูที่เซี่ยชิงยิงสกัดร่วงหล่นลงพื้น

ในเวลานี้ต้าหย่งมีเหงื่อผุดขึ้นมา แม้ว่าเขาจะสวมชุดเกราะ แต่ลูกธนูที่พุ่งตรงไปยังประตูที่อยู่ด้านหน้า อีกทั้งในมือเขาไม่มีอาวุธ หากเซี่ยชิงไม่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ คาดเดาว่าหากถือว่าเขารอดจากความตาย แต่เขาคงได้รับบาดเจ็บสาหัสพอตัว

เขากระซิบกับเซี่ยชิงด้วยความกลัว

“ขอบคุณเจ้ามาก!”

เซี่ยชิงกล่าวอย่างเฉยเมย

“หยุดพูด ปลอมตัวให้เนียนหน่อย อย่าทำให้องค์ชายต้องอับอาย”

ต้าหย่งรีบยืดตัวให้สูงขึ้น ทำสีหน้าจริงจังอีกครั้งและมองทุกคน

เมื่อจ้าวจีเอ๋อร์เห็นว่ามีใครบางคนกำลังคิดลอบสังหาร นางจึงส่งทหารไปจับมือสังหารคนนั้นทันที และส่งเสียงดังว่า

“ใครก็ตามที่คิดขัดขวางไม่ให้ทูตจากอาณาจักรฉินเข้าเมือง จะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”

“ขอรับ!”

กองทัพรับคำสั่งให้ฆ่ามือสังหารที่ลอบสังหารเมื่อครู่ทันที

เมื่อมือสังคารคนอื่นเห็นท่าทีเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่กล้าลงมือ ทำได้เพียงอดทนและรอหาโอกาสอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง

เช้าวันนี้ ฉินเหยียนปลอมตัวและพาเสี่ยวจิ่วเข้าไปในเมือง ทั้งคู่สวมชุดผ้าลินินหยาบๆ ตามประชาชนทั่วไป และเดินปะปนในฝูงชน

ฉินเหยียนมองไปที่ขบวนรถที่กำลังจะมาถึง จงไปที่พวกเขาและสาปแช่งด้วยควาฒโกรธ

“ดูสิ สุนัขรับใช้แห่งอาณาจักรฉินมาแล้ว!”

เสี่ยวจิ่วที่อยู่ข้างๆ มองไปที่ฉินเหยียนด้วยความสับสน ขมวดคิ้วและพูดกระซิบ

“เจ้ามิใช่คนอาณาจักรฉินหรอกหรือ?”

“นี่มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้ข้าเป็นชาวอาณาจักรจ้าว!”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบก้อนหินจากพื้นขึ้นมา แล้วโยนไปที่ขบวนรถ

“พวกสุนัขแห่งอาณาจักรฉิน! ไสหัวออกไปจากอาณาจักรจ้าวเสีย!”

ประชานที่อยู่โดยรอบต่างพากันตะโกนออกมา

“พวกเจ้ามีใครมีก้อนหินอีกไหม เอามาให้ข้า!”

ประชาชนต่างตื่นเต้นกับคำพูดของฉินเหยียนและเริ่มโห่ร้อง

“เอามาให้ข้าด้วย ข้าจะตีพวกคนอาณาจักรฉินให้ตาย!”

ก้อนหินพุ่งออกมาเหมือนหยาดฝน กองพันทหารม้าเสือดาวยกหอกในมือขึ้นมาด้วยความโกรธ คิดโจมตีคนที่ก่อเหตุ

แต่เมื่อเขามองอย่างใกล้ชิด เขาหยุดมือทันที

นี่ไม่ใช่องค์ชายที่เขาเคารพรักมากที่สุดหรือ?

เหตุใดองค์ชายถึงต้องด่าว่าคนของตัวเองด้วยเล่า!

ในสมองของกองพันทหารม้าเสือดาวว่างเปล่า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ ไม่กล้าต่อสู้และไม่กล้าหยุดเขา