ตอนที่ 629 เป็นที่รู้กันทั่ว

ยามราตรี

ฉินเหยียนกำลังเตรียมเสวยมื้อค่ำ

เหล่านางกำนัลในพระราชวังตระเตรียมอาหารในห้องเครื่องเรียบร้อยแล้วก็ยกออกมาจัดวางเอาไว้ มีนางกำนัลคนหนึ่งทำน้ำซุปเลอะโต๊ะเพราะความตื่นเต้น

จ้าวจีเอ๋อร์จ้องเขม็งแล้วต่อว่านาง “ซุ่มซ่ามจริงๆ ไปรับโทษซะ”

นางกำนัลคำนับ “เพคะ”

นางกำลังจะเดินไป แต่ฉินเหยียนก็เรียกนางเอาไว้ “รอเดี๋ยวก่อน”

นางกำนัลคุกเข่าลงอย่างหวาดผวา นางก้มศีรษะแล้วร่างกายสั่นคลอนไปหมด

ฉินเหยียนเดินไปเบื้องหน้าของนาง “เงยหน้าขึ้นมา”

นางกำนัลเงยหน้าแต่ไม่กล้าสบตากับฉินเหยียน

จ้าวจีเอ๋อร์เข้าใจผิดคิดว่าฉินเหยียนถูกใจนางกำนัลที่มีรูปลักษณ์งดงาม นางกำลังจะสั่งให้คนพานางกำนัลผู้นี้ไปชำระกายให้สะอาด

แต่ฉินเหยียนกลับพูดว่า “ข้าความจำดีมาก ก่อนหน้านี้ข้าพบเจ้าหลายครั้ง เมื่อก่อนเจ้าพบข้าก็ไม่ได้ผวาข้ามากเช่นนี้ เหตุใดวันนี้จึงกระวนกระวายเช่นนี้แถมยังทำอาหารหกเลอะโต๊ะ หรือว่า......ในอาหารมีอะไร?”

จ้าวจีเอ๋อร์อึ้งไป เมื่อมองนางกำนัลแล้ว นางตกใจจนสีหน้าซีดเซียว เห็นได้ชัดว่ามีอะไรแน่ๆ นางไม่พูดมากความรีบหยิบตะเกียบเงินบนโต๊ะขึ้นมาคีบอาหารมาจัดการแล้วตั้งใจมอง ตรงปลายตะเกียบเป็นสีดำไปจริงๆ

“บังอาจ นี่เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงวางยา ทหาร!”

“ช้าก่อน”

จ้าวจีเอ๋อร์กำลังจะออกคำสั่งแต่กลับถูกฉินเหยียนห้ามเอาไว้ เขานั่งลงตรงหน้าของนางกำนัลที่ตัวสั่นแล้วถามเสียงเบาว่า

“เจ้ากระวนกระวายมากเช่นนี้คงเป็นครั้งแรกที่ทำการวางยาสินะ มีใครบังคับเจ้าใช่รึไม่ บอกความจริงข้ามา ข้าสามารถช่วยเจ้าได้”

นางกำนัลรู้ว่าไม่อาจควบคุมสถานการณ์ไว้ได้แล้ว นางกัดฟันแน่นแล้วพูดอย่างเกลียดชังว่า

“ไม่มีผู้ใดบังคับข้าทั้งนั้น และไม่มีใครสั่งให้ข้าทำ ข้าทำทั้งหมดนี้ด้วยตัวข้าเอง ข้าต้องการสังหารเจ้า!”

เมื่อเห็นว่านางเด็ดขาดเพียงนี้ ฉินเหยียนก็อดสงสัยไม่ได้ “ข้าไม่มีความแค้นอะไรกับเจ้า เหตุใดจึงวางยาข้า?”

“ไม่มีความแค้นรึ หึๆ!” นางกำนัลใช้สายตาที่โกรธเกรี้ยวจ้องมองฉินเหยียน

“เป็นเจ้าที่วางแผนทำลายอาณาจักรของเรา เจ้าส่งเฉินหย้วนหย้วนเข้ามาในพระราชวังเพื่อสร้างความโกลาหลภายใน วางแผนให้อู๋ซานกุ่ยก่อกบฏ เข่นฆ่าชาวเมือง ทำให้ทุกคนไร้ที่อาศัย ทั้งหมดเพราะเจ้า ยังกล้าพูดว่าไม่มีความแค้นงั้นรึ!”

นางเดือดดาลอย่างมาก และจะพุ่งตัวเข้าไปจัดการกับฉินเหยียน