ตอนที่ 65 ทั้งหมดคือไส้ศึก

ฉินเหยียนแสร้งทำทีท่าประหลาดใจและถามว่า

“เอ๋ ทำไมมือเจ้าถึงมีรอยแผลมากมายเช่นนี้เล่า?”

สายตาของซิวฮวาเองก็เหมือนปิดบังอะไรบางอย่าง นางรีบชักมือออกแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติว่า

“นี่ นี่เป็นเพราะตอนเด็กๆ ครอบครัวข้ายากจน หน้าหนาวอากาศหนาวมาก ตอนนั้นข้ายังเด็กเกินไป เผลอเอามือไปอังไฟเล่นจนไหม้เข้ามือได้ ทำให้เป็นแผลเป็นเจ้าค่ะ”

ขณะพูดนางก็บีบน้ำตาออกมาให้คนอื่นรู้สึกสงสาร

ฉินเหยียนมองไปที่มือของทั้งสองคนอีกครั้ง อีกทั้งยังมีรอยแผลเป็นที่เหมือนกันอีกด้วย

ปี้เยว่และซืออวี๋ไม่รอให้ฉินเหยียนเอ่ยปาก รีบพูดต่อว่า

“ข้าตอนเด็กๆ ก็เคยโดนไฟลวกมือเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ใช่ ตอนเด็กๆ ข้าก็เคยทำเช่นนั้นเหมือนกัน”

ในดวงตาของฉินเหยียนมีแสงฉายวาบออกมา

ผู้หญิงเหล่านี้ไม่ใช่นางโลม

นางโลมสมัยโบราณจะเริ่มเป็นตั้งแต่ยังเด็ก จะถูกส่งเพื่อเขาการฝึกฝนและอบรม พวกเขาไม่มีวันเลือกหญิงสาวที่มีรอยแผลบนร่างกายเช่นนี้แน่นอน

รอยแผลบนมือพวกนี้ ที่พูดว่าถูกไฟไหม้บ้าง รอดมาจากเหตุไฟไหม้บ้าง เป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น

อีกทั้งเขายังสามารถบอกได้ทันทีว่ารอยแผลเป็นเหล่านี้เกิดจากความต้องการปิดบังไม่ให้คนอื่นรู้ตัวตนของพวกนาง จึงใช้ไฟมาเผาโดยมีจุดประสงค์ที่จะซ่อนตัวตนของตนเองเพื่อหลอกลวงคนอื่น

หญิงเหล่านี้ต้องเป็นนักฆ่าอย่างแน่นอน

ฉินเหยียนไม่ได้พูดอะไร เขากางแขนออก โอบหญิงสาวทั้งสี่เข้าในอ้อมกอดของเขา แสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจและถอนหายใจออกมาว่า

“เฮ้อ พวกเจ้าต่างมีชีวิตที่น่าสงสาร วางใจเถอะ เพียงแค่วันนี้พวกเจ้าดูแลข้าอย่างดี หลังจากนี้ชีวิตที่ดีรอพวกเจ้าอยู่แน่นอน!”

จ้าวจือหย่าที่นั่งอยู่ด้านข้างไม่เข้าใจสาเหตุ เพียงแต่เห็นฉินเหยียนองค์ชายสำมะเลเทเมาคนนี้ นิสัยเดิมก็ยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่ ชอบฟังคำยกยอปอปั้น ไม่รู้อะไรเป็นอะไร นางอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวออกมาอย่างหมดหนทาง

ในเวลานี้ต้าหย่งเคาะประตู เดินเข้ามาอย่างเคร่งขรึมแล้วกระซิบข้างหูฉินเหยียน

“อ๋องเหยียน องค์ชายใหญ่สบคบคิดกับเสนาบดีกรมอาญา คิดจะฟ้องร้ององค์ชายต่อหน้าฝ่าบาทในวันพรุ่งนี้ขอรับ!”

ฉินเหยียนหัวเราะเสียงดังหลังจากได้ยินเช่นนั้น

“เรื่องแค่นี้หรือ?”

เขาคิดว่าองค์ชายใหญ่และเสนาบดีกรมอาญาจะสบคบคิดกับอาณาจักจ้าวเสียอีก รู้สึกตะขิดตะขวงในอยู่ไม่น้อย หากเขาคิดกบฏจริงๆ เช่นนั้นแผนการในทุกวันนี้ต้องการปรับเปลี่ยนบ้างแล้ว

ตอนนี้รู้แล้วว่าผู้โชคร้ายสองคนนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับอาณาจักรจ้าว เช่นนั้นก็ยังคงดำเนินตามแผนการเดิมได้

แต่ต้าหย่งกลับไม่เข้าใจ ในสมองของเขายังเต็มไปด้วยคำถามและยังคงสงสัย เป็นไปได้หรือไม่ว่าอ๋องเหยียนไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด?

เขาพูดซ้ำอีกครั้ง

“องค์ชายใหญ่ร่วมมือกับเสนาบดีกรมอาญาคิดที่จะสังหารท่าน!”

ฉินเหยียนกลับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

ต้าหย่งยังคงสับสน เกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเหยียน? มีคนคิดฆ่าเขา ทำไมเขาถึงยังยิ้มหน้าระรื่นได้ถึงขนาดนี้?

เขาพูดซ้ำอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

“อ๋องเหยียน พวกเขาคิดที่จะฆ่าท่านจริงๆ ขอรับ!”

ฉินเหยียนกลับหัวเราะเสียงดังแทน

บรรดาหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ พลันมองหน้ากัน พยายามหาคำอธิบายจากคำพูดของฉินเหยียน

“นายท่าน ทำไมถึงมีความสุขขนาดนั้นล่ะเจ้าคะ เล่าให้พวกเราฟังบ้างสิเจ้าคะ!”

ฉินเหยีนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย