ตอนที่ 811 หากล้าหลังก็ต้องถูกโจมตี

เมื่อหวังฟู่กุ้ยรู้ความจริงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรง หากเขาหนีไปตามทางลับก็จะกลายเป็นคนขายชาติ ลูกหลานก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน แต่หากเขาไม่ไป ทางพระราชสำนักก็จะไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน หากโชคดีถูกลงโทษเบาๆก็คงยึดทรัพย์ แต่หากลงโทษหนักก็จะถูกประหารทั้งโคตร

เมื่อครุ่นคิดแล้ว หวังฟู่กุ้ยไม่อยากจะแบกรับคำว่าทรยศอาณาจักร เขากลับไปที่บ้านแล้วฝากฝังเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย จากนั้นก็แขวนคอตาย

หลังจากที่หวังฟู่กุ้ยตายไปไม่นาน ตลาดเข็มกลัดก็ได้เกิดการเทขายอย่างหนัก ราคาของเข็มกลัดได้ตกลงมาถึง 50% ในชั่วข้ามคืน เหล่าตระกูลขุนนางมากมายสูญเสียทรัพย์สินมากมายอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้เป็นเข็มกลัดทองที่ล้ำค่า ก็ยากที่จะขายได้ราคาสูง

เนื่องจากได้รับผลกระทบจากการเทขาย เหล่าตระกูลขุนนางเองก็ปรับตัวตามไปด้วย เมื่อราคาเข็มกลัดลดลงอย่างรุนแรงก็ไม่อาจฟื้นตัวกลับมาได้แล้ว

......

เมื่อฉินเหยียนเล่าเรื่องเล่าจบแล้วทุกคนก็ครุ่นคิดอย่างเงียบสงบ จากเรื่องเล่านี้ ทุกคนจึงได้ตระหนักถึงแก่นแท้ที่ทำให้อาณาจักรจ้าวล่มสลายได้ ว่ามันเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของฐานันดร

หลิวเชียนเชียนเองก็ตระหนักทันที นางพูดว่า “นายท่านเจ้าคะ เรื่องเล่าของท่าน ตัวตนจริงของหวังฟู่กุ้ยแซ่ซูหรือเปล่า”

ฉินเหยียนหวนนึกถึงซูปั้นเฉิง ดวงตาของเขาปรากฏความเหงาขึ้นมาชั่วครู่ จากนั้นก็พูดอย่างจริงจังว่า

“ใช่แล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวหรูซือเองก็เข้าใจทันที มิน่าตอนที่ฟังไปครึ่งเรื่อง นางจึงรู้สึกว่ามันเคยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาก่อน หวังฟู่กุ้ยในเรื่อง ก็คือซูปั้นเฉิงในความเป็นจริง สถานการณ์และโชคชะตาเหมือนกันทุกประการ

ตอนนั้นอาณาจักรจ้าวท้องพระคลังขาดแคลน เพื่อที่จะรับมือกับวิกฤตทั้งนอกอาณาจักรและในอาณาจักร จ้าวฉี่หมิงได้ติดต่อกับผู้ค้าขายผู้ร่ำรวยในระดับกลาง

เขาได้ใช้นามของพระราชสำนักตั้งข้อหาตามอำเภอใจให้แก่พวกเขา โดยยึดทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเหล่าผู้ค้าขายที่ร่ำรวย เมื่อนำมาเติมคลังสมบัติของอาณาจักร

แม้ว่าภาษีของซูปั้นเฉิงเพียงคนเดียวจะถึงยอดรวมภาษีของทั้งอาณาจักรจ้าว รวมถึงเงินทองที่ได้มาทุกปีไม่ต่ำกว่าสองหมื่นตำลึงทอง ก็ยังคงหนีไม่พ้นชะตากรรม

จ้าวจือหย่าที่ไม่พูดอะไรมาตลอด ได้พูดความนัยในเรื่องเล่าออกมาว่า

“ดังนั้น เมืองเซี่ยงไฮ้คืออาวุธที่เจ้าจะล่มสลายอาณาจักรหลู่รึ”

นางกล่าวออกมาอย่างเต็มคำ นั่นทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างมาก

ส่วนฉินเหยียนก็พูดอย่างสบายใจว่า “ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ที่สุดท้ายอาณาจักรหลู่จะต้องล่มสลาย นั่นเพราะไม่อาจตามยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงได้ทัน หากล้าหลังก็ต้องถูกโจมตี อารยธรรมของมนุษย์จะต้องก้าวหน้าและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง”

“ท้ายที่สุดแล้ว การเรียนรู้ไม่มีขีดจำกัด มนุษย์ตัวเล็กอย่างมาก เล็กมากถึงขั้นที่แม้แต่เรื่องเล็กๆ ก็สามารถทำให้เป็นเรื่องใหญ่ความเป็นความตายได้ ดังนั้นในกระบวนการพัฒนาอารยธรรม การขัดแย้งทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อพัฒนา การรวมเก้าแคว้นด้วยกันนั้น คือแนวโน้มที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”