ตอนที่ 867 พระราชสำนักอาณาจักรหลู่ที่ถูกทอดทิ้ง

อาณาจักรหลู่

ระยะนี้ทั่วทั้งอาณาจักรหลู่ต่างก็หวาดผวาและโกลาหลอย่างมาก เพราะท่านผู้อาวุโสใกล้จะถึงเวลาอันสมควรแล้ว สิ้นสุดอายุขัย

ฮ่องเต้หลู่กังวลใจอย่างมาก เขาได้ส่งสมุนไพรอันล้ำค่าที่ช่วยยื้อชีวิตไปยังหอบรรพบุรุษโดยไม่เก็บค่าใช้จ่ายใดๆ แถมยังตามหาตัวหมอที่มีชื่อเสียงในอาณาจักรหลู่ทุกคนมารวมตัวกัน เพื่อต่อชีวิตให้แก่ท่านผู้อาวุโส

ท่านผู้อาวุโสนอนอยู่บนที่นอนใกล้จะสิ้นลมหายใจ เขาพยายามลืมตาขึ้นมาแล้วหอบถามว่า “เฉิงอาหนิวอยู่ที่ใด?”

ฮ่องเต้หลู่เฝ้าอยู่ข้างที่นอน แล้วตอบกลับด้วยสีหน้าที่กังวลว่า

“โปรดวางใจเถิดท่านผู้อาวุโส พวกข้าได้จับตาดูอยู่ เฉิงอาหนิวยังคงอยู่ที่หัวถิง วันๆเอาแต่ใช้เงินฟุ่มเฟือย ละโมบเสพสมความสุข ตัดขาดจากโลกภายนอก”

เมื่อได้ยินดังนั้นท่านผู้อาวุโสก็ค่อยๆหลับตาลงแล้วพยายามพูดว่า

“ข้ายังอยากพยายามต่อ อยากจะเห็นอาณาจักรฉินล่มสลายด้วยตาของข้าเอง จึงจะลาจากโลกไปอย่างสมใจ แต่น่าเสียดาย ไม่ได้เห็นแล้ว......”

เมื่อสิ้นเสียงแล้วท่านผู้อาวุโสก็คอตกทันที

ฮ่องเต้หลู่ตกใจอย่างมาก เขารีบเรียกทันที “ท่านผู้อาวุโส ท่านผู้อาวุโส! รีบเรียกหมอเร็วเข้า!”

หมอหลวงและเหล่าหมอคนอื่นรีบเข้ามาตรวจ แต่เมื่อเห็นดวงตาลอยๆของท่านผู้อาวุโสแล้ว ก็รู้ว่าไม่อาจช่วยได้แล้ว ทุกคนพากันส่ายหน้าแล้วคุกเข่ารายงานต่อฮ่องเต้หลู่ว่า

“ฝ่าบาท โปรดให้อภัยที่กระหม่อมไร้ความสามารถ ท่านผู้อาวุโสสิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้หลู่ยืนเซแล้วถอยหลังไปหลายก้าว ขันทีที่เป็นหัวหน้ากิจการพระราชวังรีบพยุงทันที ทุกๆคนไม่ว่าจะคนที่อยู่ด้านนอกหรือด้านในต่างก็พากันคุกเข่าร้องไห้ออกมาอย่างปวดใจ

ฮ่องเต้หลู่อึ้งไปหมด แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าท่านผู้อาวุโสเสื่อมทรุดเต็มทีแล้ว ได้ใช้สมุนไพรในการยื้อชีวิตมาใกล้จะหนึ่งเดือนแล้ว แต่ในตอนที่ประกาศว่าท่านผู้อาวุโสสิ้นใจแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ถูก

เขานั่งพักอยู่นานจึงจะยอมรับความจริงที่ท่านผู้อาวุโสสิ้นใจแล้วได้ เขาน้ำตาคลอแล้วออกคำสั่งอย่างปวดใจว่า

“ท่านผู้อาวุโสสิ้นใจแล้ว ทั้งอาณาจักรต้องไว้ทุกข์เป็นเวลาเจ็ดวัน ในระหว่างนี้ห้ามมีการจัดงานสังสรรค์ใดๆเป็นอันขาด ไว้ทุกข์ทั้งอาณาจักร!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

......