ตอนที่ 888 การพัฒนาการศึกษาเป็นเรื่องสำคัญของชาติ

ฟางเจาจวินอธิบายให้ทุกคนฟัง

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะคาดเดาอย่างไร แต่ความเป็นจริง โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นทรงกลม”

เหตุผลที่เจ้าคิดว่าจิ่วโจวแบนนั้นเป็นเพราะโลกกลมๆ นี้ใหญ่มากจนไม่สามารถสัมผัสความโค้งของมันได้”

ขณะที่นางพูด ก็เดินมาถึงลานกลางของโรงเรียน หยิบกิ่งไม้ข้างทางขึ้นมา วาดลงบนพื้นแล้วพูดว่า

“มาสิ มานั่งดู ข้าจะวาดโลกใบนี้ให้พวกเจ้าเห็น”

นักวิชาการอาณาจักรหลู่ทั้งหมดเดินมารวมตัวกัน นั่งยองๆ ลงกับพื้นเหมือนนักเรียนชั้นประถมเพื่อชมการสาธิตของฟางเจาจวิน

ฟางเจาจวินวาดวงกลมขนาดใหญ่ลงบนพื้น

“พวกเจ้าดูเสีย นี่คือโลก พวกเราอาศัยอยู่ในนี้ มันคือโลกทรงกลมที่หมุนรอบตัวเองตลอดเวลา”

“ถ้าเจ้าน้ำโลกนี้แผ่กางออกมา เจ้าจะเห็นอาณาจักรทั้งเจ็ดในจิ่วโจว”

ขณะที่ฟางเจาจวินพูด นางได้กางแผนที่ออกมาไว้ที่ข้างๆ โลกทรงกลม ทำเครื่องหมายระบุตำแหน่งของอาณาจักรในจิ่วโจว

“นี่คือสิ่งที่เจ้ารู้ อาณาจักรฉิน อาณาจักรหลู่ อาณาจักรจ้าว อาณาจักรเยว่ อาณาจักรอู๋ อาณาจักรเยี่ยน และอาณาจักรสู่ ที่ตั้งของทั้งเจ็ดอาณาจักรอยู่ตรงนี้”

เมื่อนักวิชาการเห็นตำแหน่งที่ตั้งของอาณาจักรทั้งเจ็ด พวกเขาชี้ไปที่ช่องว่างอื่นๆ และถามอย่างสงสัย

“ทั้งเจ็ดอาณาจักรในจิ่วโจวรวมกันครอบครองพื้นที่เล็กๆ ในโลกนี้ เช่นนั้นพื้นที่ว่างเปล่าพวกนี้เล่า?”

ฟางเจาจวินพูดขณะวาดภาพว่า

“สิ่งนี้พิสูจน์ว่ายังมีแผ่นดินและคนที่อยู่นอกอาณาจักรนี้ นอกจากอาณาจักรทั้งเจ็ดแล้ว ยังมีอีกหลายอาณาจักรในโลกนี้”

“ถัดจากอาณาจักรฉินคือทิเบต นอกจากอาณาจักรฉินแล้ว มุ่งหน้าไปทางตะวันตกคือตะวันออกกลาง นอกจากนั้นยังมีแอฟริกาและยุโรป ยังมี...”

ฟางเจาจวินอธิบายตามแผนที่อย่างละเอียด สายตาของนักวิชาการหลู่ต่างจับจ้องไปที่นาง

“นี่ นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?”

“ใต้หล้านี้กว้างใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?”

“ยังมีอาณาจักรอื่นอีกหรือ?”

ฟางเจาจวินกล่าวอย่างจริงจง

“ไม่เพียงแต่มีเท่านั้น แต่ยังมีมากอีกด้วย ปัจจุบันมีจักรวรรดิโรมันในยุโรป มีเกาะเล็กๆ ข้างๆ อาณาจักรหลู่ ชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ที่นั่น ด้านล่างอาณาจักรเยว่คือ...”

ฟางเจาจวินอธิบายทุกอย่างราวกับเจอขุมสมบัติ นักวิชาการอาณาจักรหลู่ได้ปลุกปั่นคลื่นลูกใหญ่ในใจเขา ความตกตะลึงทำให้เขาหูดับ พวกเขากลับมามีสติอีกครั้งและถอนหายใจ

“การอธิบายของท่านคณบดีฟาง ช่วยเปิดหูเปิดตาให้พวกข้าจริงๆ!”

“ทำให้ข้าเข้าใจโลกนี้ได้มากขึ้น!”

ฟางเจาจวินเล่าว่าเมื่อครั้งที่รู้ว่าโลกใบนี้ช่างกว้างใหญ่ มีประเทศที่ไม่รู้จักอีกมากมาย นางอึ้งกว่าพวกเขาในตอนนี้มาก อีกทั้งยังต้องใช้เวลาหลายวันในการจัดการความตกใจนี้