บทที่ 100 สุกงอมแล้ว

หลังจากกลับไปยังจวนอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นพึ่งเห็นหนานกงเย่ที่กลับมาจากการสืบสวน พวกเขาทานข้าวด้วยกันแล้วฉีเฟยอวิ๋นเลยถามว่า "ท่านสืบได้หรือเปล่า？"

"ยังเลย"

หนานกงเย่นั้นกลับไม่รีบไม่ร้อนหลังจากทานอาหารแล้วค่อยจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นก็ทานอาหารเแล้วเดินตามกลับไป หนานกงเย่อาบน้ำเรียบร้อยแล้วและเตรียมตัวพักผ่อน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่านอนด้วยกันแล้วน่าจะไม่ปลอดภัย ดังนั้นควรกลับไปก่อนจะดีกว่า

ฉีเฟยอวิ๋นกลับถึงเรือนเตรียมพร้อมที่จะพักผ่อนเนื่องจากวันนี้นางก็ยุ่งมาทั้งวันแล้ว

แต่ทันทีที่นอนลงก็มีคนเคาะประตูห้อง

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังประตูแล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างจนใจ

หนานกงเย่ยืนอยู่ที่ประตูพอเห็นหน้าก็ไม่ได้เกรงใจอันใดเลย: "ตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะพักผ่อนด้วยกันกับพระชายา"

กล่าวจบหนานกงก็เดินผ่านประตูไปยังหน้าเตียงนอนแล้วเปิดผ้าห่มออกจากนั้นก็นอนลงไป

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ต้องการโต้แย้งถึงเรื่องนี้เลยจริงๆ

หลังจากปิดประตูแล้วก็กลับไปนอน

เมื่อปิดไฟลงหนานกงเย่ถามว่า: "ในช่วงสองสามวันนี้นึกสิ่งใดได้บ้าง?"

ฉีเฟยอวิ๋นงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง คนกำลังจะผล็อยหลับก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีก

“ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาท่านอ๋องได้เลย”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าหนานกงเย่พูดเรื่องอะไร

“เจ้าทายาพิษไปทั่วทั้งร่างแล้วค่อยกลับไปยังจวนแม่ทัพเพื่อต้องการล่องูออกจากถ้ำ หากข้าไม่รู้ก็จะไม่ดูไร้ประโยชน์เกินไปหรอกหรือ?”

หนานกงเย่พลิกตัวแล้วโอบไปยังเอวของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นคิดจะยกยกมือขึ้นผลักเขาออก หนานกงเย่จึงได้กล่าวว่า: "แม้ว่าตอนนี้ข้าจะไม่กอดเอาไว้ พอหลับไปแล้วแล้วในเรือนก็หนาวเช่นนี้พระชายาก็เสียบเข้ามาอยู่ดี”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกผิดหวังเศร้าสร้อยเหลือคณา เหตุใดชายหนุ่มผู้นี้ถึงได้แก้ต่างเช่นนี้นะ

“งั้นท่านอย่าได้แตะต้องไปเรื่อยเปื่อย”

มือของฉีเฟยอวิ๋นค่อยๆคลายลง อันที่จริงนางก็รู้ว่าถึงแม้จะแยกจากกันตอนนี้ หลับไปแล้วก็แนบชิดเข้าไปในอ้อมแขนของหนานกงเย่อยู่ดี

ที่จริงในเรือนออกจะหนาวไปสักหน่อย เตาถ่านมีหลายเตาแต่ไกลไป ใกล้เกินไปก็กลัวไฟไหม้และสำลักควันไฟ

ผู้คนสมัยโบราณไม่ได้โง่เขลา ถูกพิษจากเขม่าควันก็ไม่ใช่จะไม่เคยพบ โดยเฉพาะเรือนขนาดใหญ่จำพวกนี้ซึ่งต้องได้รับการป้องกัน

เตาถ่านในเรือนของฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อยู่ใกล้เตียง รวมทั้งถึงยามพลบค่ำก็มอดลงแล้วจะมีประโยชน์อันใดได้

ที่นี่ไร้ซึ่งสิ่งของที่ไห้ความร้อนตอนหลับเลยหนาวเป็นธรรมดา เทียบไม่ได้กับชั้นปูยกสูงที่หนานกงเย่โน่น

แม้ว่าฉีเฟยอวิ๋นจะไม่รู้ว่ามีไว้เพื่ออะไรและมีโต๊ะวางอยู่ด้านบนราวกับว่าเป็นที่ซึ่งหนานกงเย่ใช้ในยามว่าง

แต่เทียบกับเตียงแข็งกระด้างด้านล่างแล้วไม่รู้ว่าดีกว่าตั้งเท่าไหร่

คิดอยากลองดูอยู่

หนานกงเย่หดแขนเข้ามาแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็ถูกดึงเข้าไปแนบไว้ด้วยกัน

ลมหายใจของหนานกงเย่รดยังต้นคอของฉีเฟยอวิ๋น ลมหายใจนั้นยิ่งอยู่ยิ่งร้อน เขาไม่ได้ตอบรับว่าจะไม่แตะต้องดังนั้นมือของเขาจึงไม่ซื่อสัตย์เลยจริงๆ

แต่เรื่องสำคัญก็ไม่ได้ลืม

“ยาพิษนั้นได้ทำร้ายอีกฝ่ายแล้วหรือไม่?” หนานกงเย่กล่าวโดยแนบกายไว้กับฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นกลืนน้ำลายเฮือกหนึ่ง: “อืม”

“ยานั่นฆ่าคนได้ด้วยหรือ?”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว: "ไม่ได้หรอก ข้ากลัวถูกฆ่าปิดปากเลยใช้ยาพิษที่ค่อยๆออกฤทธิ์ ในเวลาสองสามวันดูไม่ออกต้องใช้เวลาสี่ห้าวันถึงจะดูออก

ยานั้นล้างไม่ออกเมื่อสัมผัสแล้วจะซึมเข้าสู่ผิวหนัง ถึงเวลาก็จะเป็นแผลเน่า เพียงแค่วันสองวันยังสามารถทนได้ หากเป็นเวลานานก็จะมีผลถึงชีวิต ยิ่งกว่านั้นไม่ได้ตายในทันที อย่างน้อยก็ใช้เวลาเป็นสิบวันเป็นครึ่งเดือน หากมากกว่านั้นก็เป็นร้อยวัน "

“มียาที่รุนแรงเช่นนั้นอยู่หรือ?” หนานกงเย่ลูบคลำแล้วแก้สายรัดเสื้อด้านในของฉีเฟยอวิ๋นออก ฉีเฟยอวิ๋นตกอยู่ในภวังค์อยู่บ้าง นึกถึงเรื่องที่พบเจอในวันนั้นก็หนานกงเย่ปลดเสื้อด้านในของนางออกแล้ว กว่านางจะรู้สึกตัวหนานกงเย่ได้ลุกขึ้นประกบปากของนางซะแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ทำตามอยู่แล้ว แต่คราวนี้หนานกงเย่ก็เตรียมการมาเป็นอย่างดี ไม่ว่าฉีเฟยอวิ๋นจะต่อสู้ดิ้นรนอย่างไรก็ถูกหนานกงเย่จัดการได้อยู่หมัด ฉีเฟยอวิ๋นกรีดร้องออกมาหลังจากดิ้นรนอยู่หลายครั้ง

อาอวี่ซึ่งอยู่ด้านนอกตกใจจนตัวสั่น หนานกงเย่ก็ตกใจมากเช่นกัน

จากนั้นก็เห็นฉีเฟยอวิ๋นบิดตัวกลมเจ็บปวดทุรนทุรายจนไม่กล้าขยับเขยื้อน

หนานกงเย่ก็ไม่ได้ดีไปถึงไหน เขาทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรกตัวเขาเองก็กระสับกระส่ายมาก

เดิมทีอ่านหนังสือด้านนี้ไว้ไม่น้อยและก็เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แต่ในความจริงไม่ใช่เรื่องที่สามารถควบคุมได้ด้วยการเตรียมการที่มากเพียงพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาการเจ็บปวดเช่นนี้ในตอนนี้ของฉีเฟยอวิ๋น