บทที่ 106 ออกจากจวนเพื่อไปสอบสวนคดี

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบหญ้าก้นจ้ำขาวอีกกำมือหนึ่งและมอบให้กับหมอประจำจวน "เคี้ยวแล้วให้เขากิน และส่วนที่เหลือนั่นก็กินเข้าไปด้วย"

หมอในจวนจับแล้วรู้สึกหดหู่ใจ สิ่งนี้ดูเหมือนกับใบฝืน จะเคี้ยวได้อย่างไรกัน? ยังต้องการลำคออีกหรือไม่?

แต่พระชายาสามารถเคี้ยวได้ เขาก็ต้องทำได้เหมือนกัน!

หลังจากที่มอบให้กับหมอปรจำจวนแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปตรงหน้าของหนานกงเย่ หนานกงเย่โกรธจนแทบจะตะคอกใส่เธอ ทำไมเธอถึงต้องป้อนสิ่งนั้นให้กับอาซิวด้วย ไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือ หากมีคนพูดออกไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ไม่รอให้เขาพูด ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปสู่อ้อมกอดของหนานกงเย่ ร่างกายของเธออ่อนไหวจนแทบยืนไม่ไหว

ทันทีที่ร่างของเธอแนบชิด ฉีเฟยอวิ๋นก็กอดรัดเอวของหนานกงเย่ด้วยสองมือของเธอ "ท่านอ๋อง ข้าเหนื่อยเหลือเกิน!"

หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นก้มศีรษะลงและหลับตาลง เขาตำหนิตัวเอง แค่เห็นเธอเป็นแบบนี้ก็เหลือเพียงความเจ็บปวด

หนานกงเย่ก้มลงอุ้มฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมา และเดินออกไปข้างนอก

ระหว่างทาง หนานกงเย่กระชับแขนหลายครั้งเพราะกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

"เหนื่อยแล้วก็กลับไปนอน ข้างนอกลมแรงและหนาวแล้ว" ฉีเฟยอวิ๋นถูกเรียกให้ตื่นเป็นระยะ แต่คนเหนื่อยถึงขีดสุดไม่สามารถห้ามได้

ฉีเฟยอวิ๋นหลับตาของเธอไม่ได้พูดอะไร และปล่อยให้หนานกงเย่อุ้มเธอไว้

หลังจากกลับไปที่สวนดอกกล้วยไม้ หนานกงเย่วางเธอลง และเรียกหมอในจวนมา หมอในจวนเข้ามาตรวจดูอาการให้ฉีเฟยอวิ๋น โดยบอกว่าเป็นเพราะเหนื่อยล้ามากเกินไปจึงทำให้หมดสติลง

"มียาอะไรให้กินบ้างหรือไม่?"

หนานกงเย่กุมมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้ โดยปกติก็มีความกังวลอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้กลับยิ่งเพิ่มความกังวลเข้าไปอีก

เขารู้ว่าเธอไม่เป็นอะไร อีกไม่นานก็จะตื่นขึ้นมา แต่เขาก็ยังเป็นกังวลอยู่

หมอในจวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ดูแล้วสีหน้าของพระชายาไม่ค่อยดีนัก ดูเหมือนกับว่าเลือดและพลังลมปราณไม่ดีนัก ไม่เช่นนั้นก็บำรุงโลหิตสักหน่อยก็ดีขอรับ"

"บำรุงเช่นไรหรือ?"

"อันนี้หรือ? น้ำตาลทรายแดงบำรุงโลหิต"

"ขอรับ นำมาหน่อย"

"ขอรับ"

หมอในจวนเตรียมน้ำตาลก้อนไว้จำนวนหนึ่ง และนำไปแช่ในน้ำร้อนแล้วรอให้ละลายแล้วใส่โสมลงไปสองแผ่น

เพื่อลดระยะเวลาการทำ หนานกงเย่ดื่มเข้าปากและป้อนผ่านทางปากด้วยตัวเองจนหมดถ้วย

หมอในจวนมองด้วยสายตาที่ร้อนแรง ต่างพากันก้มหน้าลงไม่กล้ามอง

หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เวลานี้ก็เป็นวันที่สองแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย หนานกงเย่อุ้มเธอๆ จึงยอมไปอาบน้ำ

ทั้งสองกำลังแช่ตัวอยู่ในถังน้ำอุ่น ฉีเฟยอวิ๋นถูกกดอยู่ในอ้อมกอดของหนานกงเย่ เธอไม่สามารถขยับตัวได้ เธอทำได้เพียงนอนหงายและเงยศีรษะขึ้น

หนานกงเย่โอบรอบเอวของเธอ ไม่ค่อยพอใจนักและกล่าวว่า "เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ข้าจะคิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เรื่องแบบนี้ห้ามเกิดขึ้นอีก"

"เพคะ"

หากทำผิดพลาด ก็จะมีทัศนคติในการยอมรับโดยธรรมชาติ

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจ "เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่จบลงเพียงแค่นี้ หวังว่าอาซิวจะมีชีวิตรอด และลืมข้าไป"

ประกายในดวงตาของหนานกงเย่หรี่ลง "ข้าจะจัดการกับอาซิว เขาจะไม่ตาย ข้าให้คำสัญญา"

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เขา "แต่ความหมายของท่านอ๋องคือตั้งใจจะกักขังเขาไว้ตลอดชีวิต"

"ข้าเมตตาต่อเขามากแล้ว"

"ท่านอ๋อง หากไม่มีข้า ท่านอ๋องจะลงโทษอาซิวหรือไม่เพคะ?" จู่ๆ ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา

หนานกงเย่ส่ายหน้า "บางทีอาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นหากไม่มีเจ้า น้องสาวของอาอวี่ก็จะไม่ตาย อาซิวก็คงไม่คิดทรยศข้า"

"แต่คนรอบตัวของข้า จำเป็นต้องฟังคำสั่งของข้าเท่านั้น และไม่สามารถคิดกบฏทรยศแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าล้างตระกูลพวกเขาให้สิ้น พวกเขาทำได้เพียงเชื่อฟัง"

"หากท่านอ๋องฆ่าท่านพ่อของข้า ข้าจะฆ่าท่านก่อน!"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ล้อเล่นอย่างแน่นอน

หนานกงเย่หัวเราะอย่างเยือกเย็น "เรื่องของอนาคตไม่มีใครรับรู้ได้?"

"ไม่ว่าจะเป็นวันนี้หรืออนาคต ใครที่ฆ่าท่านพ่อของข้า ข้าก็จะฆ่าคนนั้น" ฉีเฟยอวิ๋นเป็นเด็กกำพร้าในชาติที่แล้ว เธออิจฉาคนที่มีพ่อแม่ แต่ตอนนี้เธอมีพ่อแล้ว ถ้าใครคิดจะฆ่าพ่อของเธอ เธอจะทำลายคนคนนั้น!

หนานกงเย่บีบไปที่เอวบางของฉีเฟยอวิ๋น "ข้าไม่คิดทำเช่นนั้นหรอก"

"มีหรือไม่ใช่เรื่องเดียวกัน หากท่านไม่มีความสามารถพอ แล้วจะออกมาเหมือนกันได้เช่นไร?" ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอกและไม่ต้องการพูดต่อในหัวข้อนี้ แต่อาศัยอยู่ในตระกูลของราชวงศ์จักรพรรดิ ไม่สามารถควบคุมอะไรได้มากมายดังนั้นเธอควรป้องกันไว้ล่วงหน้า หากวันใดหนานกงเย่มีความคิดเช่นนั้น เธอจะทำอย่างไร?

หนานกงเย่กอดเธอ ก้มศีรษะและจูบเธอ ไม่พูดเรื่องนี้ต่อไปอีกแล้ว "เหนื่อยมากแล้วก็พักผ่อนก่อน"

"เพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นถูกอุ้มออกไปและทั้งสองก็ไปพักผ่อน ฉีเฟยอวิ๋นกอดเอวของหนานกงเย่และถามเขาว่า "ท่านไม่ไปสอบสวนหรือ?"

"ไม่มีอะไรคืบหน้า วันนี้หยุดพักหนึ่งวัน"

"ท่านอ๋อง ข้าอยู่แต่ในจวนก็ไม่รู้จะทำอะไร ไม่เช่นนั้นข้าคิดตามท่านไปด้วยได้หรือไม่ หรือข้าอาจจะช่วยท่านสอบสวนได้บ้าง?" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างจริงจัง และเปิดเปลือกตาที่เหนื่อยล้าขึ้น

หนานกงเย่คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ดีเหมือนกัน เจ้าอยู่แต่ในจวนข้าก็เป็นกังวล"

"ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นค่อยๆ ขยับตัวออกไป หนานกงเย่รู้สึกสะดุ้ง เขาเอื้อมมือออกไปจับและพลิกตัวกลับไปจับฉีเฟยอวิ๋นไม่ให้ขยับ

"วันนี้ข้ายังไม่ให้รางวัลกับเจ้าเลย"

"ช่างน่าไม่อายเสียจริง!"

"สิ่งที่ข้าต้องการก็คือไม่อาย ข้าหน้าหนาอยู่แล้ว"