บทที่ 108 ต้องการที่จะออกหน้ารับแทน

ทังเหอตกตะลึงและเช็ดเหงื่อของเขา

เหงื่อออกทั่วร่างกายท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตรงไปที่หน้าของหนานกงเย่ "เดิมทีข้าคิดว่า การได้พบกับท่านอ๋องเป็นเรื่องที่โชคร้ายที่สุดในชีวิตของข้า ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับตระกูลจักรพรรดิ มีศักดิ์เป็นถึงหนึ่งในวงศาคณาญาติของจักรพรรดิ อย่าพูดถึงแค่เรื่องแต่งงานเลย แค่เพียงเรื่องอาหารการกิน การนอน ทั้งหมดต้องอยู่ภายใต้การปรนนิบัติจากคนอื่นทั้งสิ้น"

"แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่สุด ท่านอ๋องไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ และท่านอ๋องก็ไม่ได้เป็นคนโมโหร้ายอันธพาล ข้ารู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก"

เมื่อนึกถึงชะตากรรมอันน่าเศร้าของผู้หญิงเหล่านั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็ค่อนข้างหดหู่

ผู้ชายที่โหดร้ายเช่นนี้ แต่ยังคงต้องร้องทุกข์ให้เขา

ช่างน่าหดหู่ใจเสียจริง

หนานกงเย่บีบไปที่คางของฉีเฟยอวิ๋น "ข้าไม่ชอบฟังสิ่งเหล่านั้น แต่ประโยคหลังนั้นข้าชอบฟัง"

"ท่านอ๋อง ท่านรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่หาร่องรอยของคนร้ายภายในเรือนแห่งนี้ใช่หรือไม่?"

"ใช่"

หนานกงเย่ปวดหัวด้วยเหตุนี้จริงๆ คดีนี้เป็นคดีที่รับมือยาก และเขาไม่อยากรับมัน

เขารู้ดีว่าท่านอ๋องกั่วจวิ้นเป็นคนเช่นไร ตายไปอย่างไร้ค่า

เรื่องในเรือนแห่งนี้ไม่ได้เป็นความลับตั้งแต่แรกแล้ว แต่เพราะท่านอ๋องกั่วจวิ้นนั้นมีตำแหน่งที่สูงศักดิ์ ใครก็ไม่กล้าที่จะฉีกหน้า เพื่อทำให้ราชวงศ์ต้องอับอายเสียหน้า

มาวันนี้เมื่อโยนไปให้เขา จะทำหรือไม่ทำก็เป็นเรื่องที่ลำบากใจ

หนานกงเย่ปล่อยมือของเธอและมองไปรอบๆ "ข้ายังสามารถได้กลิ่นคาวเลือด เพียงแต่ว่าคนได้ตายจากไปแล้ว และหิมะหนาได้ปกคลุมพื้นดินทั้งหมด และข้าก็มาช้าไปถึงสองเดือน คดีนี้ยากสักหน่อยหากต้องสอบสวน"

"ท่านอ๋อง ข้าสามารถทำให้คดีนี้กลับคืนสู่สภาพเดิมได้"

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวออกมาอย่างสงบ หนานกงเย่มองไปที่เธอ "เจ้า?"

"เพียงแค่ท่านอ๋องต้องการสอบสวนหรือไม่ ถึงอย่างไรหากสิ่งที่ผู้หญิงเหล่านั้นเผชิญถูกเปิดเผยออกมาให้คนรับรู้ และถูกตัดสินว่ามีความผิด มันจะยากขึ้นสำหรับผู้หญิงที่จะอยู่รอดต่อไปในอนาคต"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าอย่างสุดซึ้งต่อผู้หญิงในยุคโบราณ

"ฆ่าคนอื่นเพื่อแลกชีวิต สัจธรรมอันเปลี่ยนแปลงมิได้ ข้ารู้สึกเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง แต่ไม่อาจให้อภัยได้ ตั้งแต่ที่ก่อตั้งอาณาจักรต้าเหลียงขึ้นมา ทรัพย์สมบัติของชาติก็รุ่งเรือง ถึงแม้จะมีไม่มาก แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลน"

เดิมทีพวกเขาสามารถไปร้องเรียนได้ที่ที่ทำการประจำเมือง แต่กลับเลือกที่จะยอมจำนน เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น พวกเขาไม่สามารถโทษผู้อื่นได้

"......" ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น "ท่านอ๋อง ตอนที่หม่อมฉันเข้าไปในจวนก็ถูกทำร้ายอยู่บ่อยครั้ง หม่อมฉันก็ได้กราบทูลไปยังจักรพรรดิแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถหย่าร้างกับท่านได้?"

"ไม่มีเหตุผล จะเหมือนกับข้าได้อย่างไร?"

ใบหน้าของหนานกงเย่บูดบึ้ง เรื่องในอดีตจะพูดอีกทำไมกัน?

ทังเหอก้มศีรษะลง พระชายายังคงคิดแค้นในเรื่องนี้

"หยุดพูดไร้สาระ รีบสอบสวนคดีนี้ให้เสร็จเรียบร้อย เรื่องที่พระชายาพูดมาเป็นเรื่องจริงหรือ?"

หนานกงเย่ถาม ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ถนัดที่จะพูดจาไร้สาระ จึงพูดอย่างจริงจัง "แน่นอนว่าเป็นความจริง ท่านอ๋อง คืนนั้นในตอนที่หิมะตก การตายของคนนั้นคงเป็นตอนหลังจากที่หิมะตก ดังนั้นพวกเขาวางแผนไว้แล้วทั้งหมด แบบนี้ก็ทำให้มีเวลา"

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีหลักฐาน ไม่สามารถเอาผิดได้" หนานกงเย่ก็รู้เช่นกัน แต่หลักฐานยังมีไม่เพียงพอ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว "ท่านอ๋อง แล้วท่านอ๋องจวิ้นน้อยล่ะเพคะ ข้าสามารถดูหน่อยได้หรือไม่?"

"อืม ได้สิ"

หนานกงเย่หันหลังกลับและออกจากเรือนแล้วเดินไปที่อื่น

จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็เดินตามหนานกงเย่ออกไป และมาถึงยังอีกเรือนหนึ่งที่ใหม่และดูสวยงาม เรือนไม่ใหญ่นัก แต่ภายในถูกตกแต่งอย่างดีและมีอุปกรณ์เครื่องใช้ทุกชนิด มีต้นเหมยฤดูหนาวอยู่ภายในเรือน

มีคนเฝ้าอยู่ภายในเรือน เมื่อฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่เข้าไปก็มีคนออกมา เป็นแม่นม

แม่นมรีบแสดงความเคารพ "บ่าวคารวะท่านอ๋องเย่เพคะ"

"อืม เรียกอี๋เหนียงที่เจ็ด (อนุภรรยาคนที่เจ็ด) มาให้ข้าหน่อย และนำเด็กมาให้ข้าเห็นหน่อย" หนานกงเย่สั่งออกไป

"เพคะ"

แม่นมหันหลังกลับเพื่อไปเชิญอี๋เหนียงที่เจ็ดออกมา อี๋เหนียงที่เจ็ดจูงมือเด็กอายุประมาณเจ็ดแปดขวบออกมาด้วยอีกหนึ่งคน ดวงตาของเด็กน้อยนั้นเหม่อลอย ราวกับถูกหวาดกลัว

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยต้องการดูเด็กสักหน่อยขอรับ" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวพร้อมกับยกมือขึ้นและโค้งตัวลง

อี๋เหนียงที่เจ็ดสวยงามราวกับดอกไม้ แต่ดวงตาของเธอดูหมองคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่มีความอดทนอย่างมาก

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการลงมือทางเด็กน้อย

"ไปสิ"

หนานกงเย่เอามือไพล่หลังและยืนรอ อี๋เหนียงที่เจ็ดที่เด็กออกไปข้างๆ ฉีเฟยอวิ๋นคุกเข่าและจ้องมองไปที่เด็กน้อย ดวงตาของเด็กน้อยสวยงามอย่างมาก และเวลานี้ก็จ้องมองมาที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างไม่กะพริบตา

ฉีเฟยอวิ๋นยกมือขึ้นเพื่อจับมือของเด็ก เด็กน้อยไม่มีการตอบสนอง ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มทำการตรวจสอบ

ไม่นานฉีเฟยอวิ๋นก็ปล่อยมือของเด็กน้อยลง

"เด็กเกิดความหวาดกลัว"

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและกลับไปที่หนานกงเย่

หนานกงเย่มองไปที่อี๋เหนียงที่เจ็ดและเด็กน้อย หันกลับและเดินออกไปจากเรือน

ภายหลังออกมาจากประตู ฉีเฟยอวิ๋นดึงแขนของหนานกงเย่ไว้ "ข้าสามารถทำให้เด็กคนนี้หายเป็นปกติ"

หนานกงเย่หันกลับมา "นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเกิดเรื่องขึ้น ข้าก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้"

"ลองดูก็ได้"

สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นนั้นจริงจัง หนานกงเย่ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง "ก็ได้"

เวลาหลังเที่ยง มีเสียงตะโกนดังออกมาจากภายในเรือนของอี๋เหนียงที่เจ็ด อี๋เหนียงที่เจ็ดวิ่งออกมาจากเรือน และหาลูกชายทั่วทุกมุมก็หาไม่เจอ

ในเวลานี้ ทังเหอติดตามอี๋เหนียงที่เจ็ดไปที่ห้องโถงด้านหน้าที่ของท่านอ๋องกั่วจวิ้น

อี๋เหนียงที่เจ็ดเดินเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง คุกเข่าลงและกอดขาของพระชายากั่วจวิ้นเอาไว้ "พระชายา พระชายาได้โปรดช่วยเหอเอ๋อร์ด้วยเพคะ เขาหายไป เขาหายไปแล้ว"

"ลุกขึ้น หยุดร้องเถอะ"

พระชายากั่วจวิ้นพยุงคนที่อยู่ตรงเท้าของนางขึ้นมา เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ทังเหอที่ยืนอยู่ที่ประตู หัวใจสั่นไหวชั่วขณะ เข้าใจว่ากำลังจะถึงจุดจบ แต่ก็ไม่รู้สึกตื่นตระหนก