บทที่ 115 เจ้าเป็นใครกันแน่

เมื่อมาถึงด้านนอกพระที่นั่งบำรุงฤทัยมาหา ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปหาหนานกงเย่ สวีกงกงรีบมาบอกฉีเฟยอวิ๋นว่าเขาอยู่ที่ตำหนักข้าง ดังนั้นนางจึงไปที่หนานกงเย่ที่ตำหนักข้าง

เมื่อมาถึงตำหนักด้านข้าง ฉีเฟยอวิ๋นก็เห็นหนานกงเย่กำลังวาดรูปอยู่ นางจึงเดินไปดู เป็นภาพของภูเขาและแม่น้ำที่สวยงาม

ฉีเฟยอวิ๋นก็เคยเรียนวาดภาพจีนโบราณ และค่อนข้างมีความรู้เกี่ยวกับการวาดภาพ หลังจากที่เห็นภาพวาดของหนานกงเย่แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็นึกถึงคำสี่คำ ทรงพลังมาก！

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นกำลังมองดูภาพวาดอย่างเหม่อลอย หนานกงเย่ก็ยื่นพู่กันในมือให้กับนาง และพูดอย่างใจเย็นว่า：“เขียนให้ข้าสักสองสามคำสิ”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่พู่กันด้ามนั้น นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบพู่กัน จากนั้นก็เขียนคำสองสามคำลงใต้ภาพวาด

ภูเขาแม่น้ำอันงดงาม

หนานกงเย่มองไปที่คำสองสามคำนั้นอย่างชื่นชอบ และอดไม่ได้ที่จะยิ้ม：“ข้าดูถูกเข้าเกินไปจริง ๆ ”

“อ้อ？”

ฉีเฟยอวิ๋นวางพู่กันลงและแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หนานกงเย่จึงถามว่า：“เจ้าเป็นใครกันแน่？”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงไปชั่วขณะ และมองไปที่หนานกงเย่ด้วยความประหลาดใจ หนานกงเย่มองนางแล้วยิ้ม：“ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่รู้ว่าข้าลองหยั่งเชิง ดูเหมือนว่าจะเป็นข้าที่คาดการณ์ผิดพลาด”

“ท่านอ๋องทรงต้องการให้หม่อมฉันพูดถึงคำนั้น ไม่สู้บอกหม่อมฉันมาเลยจะดีกว่าเพคะ หม่อมฉันจะได้ทำตามความคิดเห็นของท่านอ๋อง”

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบพู่กันขึ้นมาและเตรียมจะพูดคำนั้น

“ข้าคิดว่าข้าเคยเจอเจ้ามาก่อน ท่าทางนั้น กิริยานั้น ลักษณะนั้น ลายมือนั้น คำพูดที่ท้อแท้นั้น ไม่ว่าจะจงใจสักเพียงใดก็ดูไม่เหมือนการจงใจ จึงยังตื้นเขินอยู่ ลึกลงไปอีกก็คือความฉลาดและความละเอียดรอบคอบ” หนานกงเย่พูดจาไพเราะน่าฟัง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหม่าและพูดไม่ออกเมื่อถูกถาม

หนานกงเย่ไม่ได้ตั้งใจจะหยุด และมองอย่างพินิจพิจารณา：“สิ่งสำคัญคือแววตาที่ลึกล้ำ เป็นข้าเองที่กลัวการคิดมาก ดวงตาที่สวยงามและลึกล้ำเช่นนี้ จะถูกปิดบังไว้ได้อย่างไร เพียงแต่ข้าเองก็มองไม่ทะลุปรุโปร่งว่าแท้จริงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น

พระชายา เจ้าไม่อยากอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือ ？”

ฉีเฟยอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก ๆ คนผู้นี้น่ากลัวจริง ๆ แต่ละคำช่างเปิดเผยและราบเรียบ ราวกับว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องทั่วไป ๆ

“ในวันอภิเษกสมรส หม่อมฉันเป็นเช่นนั้น ท่านอ๋องก็ทรงไม่สงสาร แน่นอนว่าหม่อมฉันหมดอาลัยตายอยาก เดิมทีหม่อมฉันเลอะเลือนและมีใจรักใคร่เสน่หาต่อท่านอ๋อง ในตอนนี้หม่อมฉันกลับเนื้อกลับตัวและสงบมากขึ้น หม่อมฉันเพียงอยากจะใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขและไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่นใด”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด ดวงตาสีเข้มของหนานกงเย่ลึกราวกับทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลและไร้ขอบเขต

“พระชายาผู้รู้วิชาแพทย์ ข้าถือว่านั้นเป็นการเพิ่มพูนความรู้” จู่ ๆ หนานกงเย่ก็พูดขึ้นมา และฉีเฟยอวิ๋นก็พูดไม่ออก

“แต่…… ข้าไม่สนใจหรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่……ในเมื่อเจ้าเป็นคนของข้าแล้ว เจ้าห้ามไปจากข้า ข้าหึงหวงและระวังตัวมาก หากเจ้ากล้านอกใจข้าหรือทำอะไรที่ผิดต่อข้า ข้าจะไม่ให้อภัย ชีวิตของแม่ทัพฉีและคนในจวนแม่ทัพกว่าสองร้อยชีวิตจะต้องจบลง”

“ความคับแค้นใจระหว่างท่านกับข้า เกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วย ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่ยินยอม หนานกงเย่เดินเข้ามาใกล้อย่างเย็นชา ฉีเฟยอวิ๋นถูกบังคับให้ต้องถอยหลังไปสองก้าว

ทั้งสองมองหน้ากัน หนานกงเย่ถามว่า：“ข้าดีหรือไม่ดี ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นตามความคิดหนานกงเย่ไม่ทันแล้ว และไม่ตอบอยู่นาน

“สายน้ำไม่ไหลกลับ ข้าไม่โต้เถียงกับเจ้าแล้ว และเจ้าก็อย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่ดีต่อเจ้าอีก ระหว่างเจ้ากับข้าเท่าเทียมกัน หากต้องการพูดถึงการกระทำอันชั่วช้าของเจ้า แล้วทำให้ดวงตาของข้ามืดบอดจนมองไม่เห็นดวงตาอันงดงามของเจ้าอย่างชัดเจน แล้วเจ้าก็หนีตามผู้อื่นไป ข้าก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่หากเจ้ากล้าที่จะไปจากข้า แน่นอนว่าข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจในภายหลัง ！”

“หนานกงเย่ ท่านข่มขู่ข้าหรือ ？” ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมามองอย่างโกรธเคือง อยากจะทะเลาะใช่หรือไม่ ？

“เอาตามนั้นเถอะ” หนานกงเย่กล่าวอย่างช่วยไม่ได้ ฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง เขาหยิบพู่กันด้ามนั้นไปแล้ววางลง จากนั้นก็หยิบภาพวาดขึ้นมาแล้วเดินไปที่เตาอั้งโล่ข้าง ๆ แล้วโยนมันเข้าไป

ภาพวาดค่อย ๆ ไหม้เป็นขี้เถ้าด้วยเปลวไฟ หนานกงเย่เดินกลับมา：“เป็นอย่างไรบ้าง ？ฮองเฮาทรงสบายดีหรือ ？

หนานกงเย่เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วจนฉีเฟยอวิ๋นต้องยอมนับถือ นางไม่อยากจะทะเลาะกับเขา โดยคิดซะว่าเขาเป็นโรคประสาท

“ทรงสบายดีเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าควรบอกเรื่องแมวดาวสับเปลี่ยนองค์ชายกับหนานกงเย่หรือไม่ และไม่ได้พูด จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากตำหนักข้าง

หนานกงเย่เดินตามหลังออกมา และได้ยินเขาพูดว่า：“ไม่มีมารยาท ข้ายังไม่ได้ไป แล้วเจ้าไปได้หรือ”

ฉีเฟยอวิ๋นหยุดและรอหนานกงเย่ นางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยจริง ๆ

หนานกงเย่เดินมาจูงมือขอนางและเดินออกไปนอกวัง

จักรพรรดิอวี้ตี้ยืนอยู่บนกำแพงพระราชวังและมองลงมา จากนั้นก็ตรัสว่า：“ช่วงนี้อ๋องเย่ค่อนข้างอารมณ์ดีเลยทีเดียว”

สวีกงกงรีบมองลงไปและกล่าวว่า：“พระชายาเย่ทรงเป็นผู้ที่โน้มน้าวได้อย่างยอดเยี่ยมพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินมาพระพันปีก็ทรงโปรดปรานพระองค์เป็นอย่างมาก และทรงพระราชทานรางวัลให้มากมายพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นหรือ？เช่นนั้นข้าก็ควรจะมีพระมหากรุณาธิคุณบ้างเช่นกัน”

สวีกงกงมองดูใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของจักรพรรดิอวี้ตี้ แล้วก้มหน้าลง ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าทรงคิดอะไรอยู่

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ บ่าวตื่นตระหนก”

“มีพระราชโองการให้วังทั้งสองมีมงคลคู๋มาบรรจบพบความสุขทวีคูณ ตั้งครรภ์แล้วมีพระโอรสไปด้วยกัน ข้ามีความปีติยินดีและมีวินัยในตนเอง ข้าต้องการมีพระโอรส แต่เกรงว่าราชสำนักจะวุ่นวาย และละอายใจต่อประชาชนอันเป็นที่รักแห่งต้าเหลียง พระราชบัญชาของบรรพบุรษ……มีพระราชโองการให้อ๋องเย่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เพื่อแบ่งเบาพระราชกรณียกิจของข้า”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ผู้สำเร็จราชการแทนต้องควบคุมดูแลทั้งหกกรม ฝ่าบาท……” สวีกงกงรู้ว่าไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงเกี่ยวกับการบริหารบ้านเมืองได้ จึงกลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่เห็นด้วย：“ไปเถอะ เขาเป็นน้องชายของข้า ข้ารู้จักหนักเบา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นยังกลับไปไม่ถึงจวน ทังเหอก็คุกเข่าอยู่ด้านนอกแล้ว และพระราชโองการก็ถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้า นางก็เห็นทังเหอกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และกำลังนำมือไปรอรับพระราชโองการ

หนานกงเย่ลงมาจากรถม้า แล้วทังเหอก็นำพระราชโองการมายื่นให้ในทันที：“ท่านอ๋องเย่ พระราชโองการของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”