บทที่ 118 กลิ้งไม่เป็น

“จากไปซะได้ยิ่งดีดีกว่าเห็นแล้วไม่เจริญตาช่างน่ารำคาญจริงๆ ท่านปู่ ข้าอยากทานข้าวกับท่านพี่เสียนเฟย ท่านถามอ๋องเย่ดูให้ท่านพี่เสียนเฟยออกมาทานข้าวกับข้าเถอะนะ เรื่องนี้เป็นเพราะข้าหรือไม่งั้นข้าจะหันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิดเป็นเพื่อนท่านพี่” อวิ๋นหลัวฉวนดึงแขนเสื้อของฉีกั๋วกงเพื่อขอร้อง

ฉีกั๋วกงกล่าวว่า: "อ๋องเย่ เรื่องนี้ไม่ควรตำหนิพระชายา เชิญพระชายาออกมาทานข้าวด้วยกันเถอะ ไม่เช่นนั้นชายชราผู้นี้ไม่มีหน้าอยู่ทานข้าวนี้แล้ว"

“กั๋วกงขอความเมตตาฉะนั้นข้าก็ต้องทำตาม”

หนานกงเย่มองไปยังพ่อบ้านตรงประตู: "ไปเชิญพระชายาแล้วก็บอกนางว่าฉีกั๋วกงขอร้องแทนนางและให้นางมากล่าวขอบคุณด้วย"

"ขอรับ"

พ่อบ้านกำลังวุ่นอยู่กับการไปเชิญฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าประตูเพิ่งจะนั่งลงก็มีคนมาที่ประตูเลยลุกขึ้นและเดินตามกลับไป

เมื่อเข้าประตูไปฉีเฟยอวิ๋นทำความเคารพต่อฉีกั๋วกงแล้วกล่าวคำขอบคุณ จากนั้นก็ทักทายอันกั๋วจิ้วแล้วจึงไปนั่งลงข้างๆหนานกงเย่

หนานกงเย่เอื้อมมือออกไปทันทีและจับมือของนางเพื่อให้ความอบอุ่น: “หนาวหรือไม่?”

"ไม่หนาว"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้สึกหนาวจริงๆ เดินไปๆมาๆซะจนร้อนแล้วจะไปหนาวอะไร?

"ไม่หนาวก็ทานข้าวเถอะ"

หนานกงเย่ปล่อยมือนางแล้วก็ทานข้าว

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งทานข้าวข้างๆเขาแล้วเฝ้ามองอวิ๋นหลัวฉวนอย่างรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยและกล่าวขึ้นว่า: "ท่านปู่ ข้าอยากแต่งงานกับอ๋องเย่ไม่อยากแต่งงานกับอ๋องตวน ท่านดูเขาไร้ความสามารถเช่นนั้นไม่คู่ควรกับข้าเลย"

ฉีเฟยอวิ๋นทำตัวไม่ถูกแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังหนานกงเย่ที่ไม่ได้แสดงอารมณ์อันใด คงไม่ได้คิดจริงจังอะไรน่าจะเป็นเพียงแค่เรื่องตลกเท่านั้นเอง

ไม่มีทางยอมรับหญิงใดเข้ามายังจวนอ๋องเย่ได้ แม้ว่าจะเป็นคนดีก็ไม่ได้

ในโลกนี้แบ่งได้ทุกอย่างเว้นแต่ชายหนุ่มแบ่งปันไม่ได้ ไม่แบ่งก็ยังดีหากแบ่งแล้วเช่นนั้นก็จะเป็นความเคียดแค้นอย่างเอาเป็นเอาตายเลยนะ

นอกจากนี้นางมีนิสัยรักความสะอาด ไม่มีทางแบ่งปันชายหนุ่มกับผู้อื่นได้อย่างแน่นอน

ใบหน้าแก่ชราของฉีกั๋วกงทรุดลง: "ห้ามก่อกวนและอย่าได้พูดจาไร้สาระ ทานข้าวซะ"

"ออ"

อวิ๋นหลัวฉวนยังคงเชื่อฟังเนื่องจากรู้ว่าการเป็นชายารองของอ๋องตวนนั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้และไม่ได้เศร้าโศกเสียใจ แต่กลับเอาใจฉีเฟยอวิ๋นและถามฉีเฟยอวิ๋นว่าสามารถมาเป็นแขกที่จวนอ๋องเย่เป็นประจำได้หรือไม่ ฉีเฟยอวิ๋นปฏิเสธไม่ได้เป็นธรรมดา

หลังจากทานข้าวและส่งแขกกลับไปแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็เหนื่อยแล้วเช่นกัน ทุบๆที่คอและกำลังจะกลับไป หนานกงเย่ที่อยู่ด้านหลังดึงนางทีหนึ่งแล้วก้มลงอุ้มนางขึ้นมาแล้วจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นรีบชำเลืองมองไปโดยรอบ หงเถากับลี่ว์หลิ่วก้มศีรษะลง อาอวี่ก็ไม่กล้าดู หนานกงเย่เดินอย่างรวดเร็วและในไม่ช้าก็เข้าไปในสวนลานกล้วยไม้ กลับถึงในเรือนก็ปิดประตู จิ้งจอกหางสั้นวิ่งอย่างเร็วและอยากที่จะตามเข้าไป พอถึงหน้าประตูก็เกือบจะชนซะจนหัวแตกกระจุยซะแล้ว

จิ้งจอกหางสั้นหันกลับมาด้วยความตกใจแล้วซบอยู่ใต้เท้าของอาอวี่ จากนั้นวิ่งขึ้นไปตามขากางเกงของอาอวี่อย่างรวดเร็วเข้าไปในอ้อมแขนของอาอวี่และแนบอยู่ในอ้อมแขนของเขา

อาอวี่ก้มศีรษะลง จิ้งจอกหางสั้นตัวนี้คุ้นเคยเป็นอย่างดี

อาอวี่อุ้มจิ้งจอกหางสั้นไปเฝ้ายังอีกฝั่งหนึ่ง ในขณะที่หงเถากับลี่ว์หลิ่วกำลังพักผ่อนอยู่ที่ห้องปีกด้านหนึ่งในเรือน ในเวลานี้หากพวกนางยังไม่จากไปอีกก็จะกลายเป็นส่วนเกิน

"อาอวี่ กลิ้งไปให้ไกลๆหน่อย"

เสียงของหนานกงเย่ดังออกมาจากในเรือน อาอวี่จึงอุ้มจิ้งจอกหางสั้นไปพักผ่อนในห้องปีกอีกด้านหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นถูกวางลงบนเตียง จะลุกขึ้นก็ถูกกดลงไปอีก

“ท่านอย่าได้ทำอะไรเรื่อยเปื่อย ข้าเหนื่อยแล้วอีกทั้งยังไม่ได้อาบน้ำ” ฉีเฟยอวิ๋นใช้เท้าแล้วหนานกงเย่ก็ใช้แรงกดอยู่บนเท้าของนางอย่างสบาย

“ชายาก็หลับไปเถอะ ข้าฝึกฝนแล้วค่อยแจกจ่ายเสบียงก็ยังไม่สาย วันนี้แตกต่างจากวันก่อน ข้าคงต้องขยันขันแข็งขึ้นหน่อย”

"ไร้ยางอาย!"

"ใช่" หนานกงเย่ปลดเสื้อผ้าหลายๆชั้นบนร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นอย่างคล่องแคล่วและถูกความงามที่อยู่ตรงหน้าดึงดูดไว้ ดึงมือทั้งสองที่ฉีเฟยอวิ๋นบดบังอยู่เพื่อที่เขาจะได้บุกยึดพื้นที่ได้

ค่ำมืดทว่านอนไม่หลับ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าถูกลงทัณฑ์ยังไม่ถึงขั้นนี้เลย

นางกอดหนานกงเย่ด้วยอาการเจ็บปวดทั่วร่างพร้อมด่าทอถึงความไร้มนุษยธรรมแล้วก็ผล็อยหลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นแต่เช้าไปยังเรือนของตนเพื่อค้นคว้าตัวยาสมุนไพรและนางต้องเตรียมยาบางส่วนให้เฉินอวิ๋นชู

ฉีเฟยอวิ๋นจัดการและรู้สึกเศร้าโศกไปด้วยโดยที่จิตใต้สำนึกของนางอยู่ไม่เป็นสุขเลยจริงๆ

แม้ว่าเฉินอวิ๋นชูจะน่าสงสารแต่จวินเซียวเซียวก็มิได้มีความผิดทั้งสองกลับทำร้ายซึ่งกันและกัน จวินเซียวเซียวต้องแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรชาย ส่วนเฉินอวิ๋นชูใช้ยาตั้งครรภ์ปลอมนี้ทำให้ร่างกายได้รับอันตราย

ถึงแม้ว่าจะได้ลูกคนนี้ก็อาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน อาจอายุสั้นไปสักสิบปียี่สิบปีก็เป็นได้

นางทำหน้าที่ช่วยชีวิตผู้คนมาโดยตลอด แม้จะอยู่ในสนามรบและพบเจอกับศัตรูจริง หากว่าโรคภัยกำเริบนางก็จะช่วยชีวิตไว้ด้วย หากว่าได้รับคำสั่งให้สังหารก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ซูมู่หรงบอกว่านางวิปริต แต่นางเป็นหมอไม่สามารถทนมองดูผู้ป่วยเจ็บปวดโดยไม่แยแสได้

บัดนี้มายังสถานที่อันเลวร้ายนี้กลับยังต้องทำร้ายผู้คน

ความกดดันช่างมากมายนัก!

หนานกงเย่เข้าราชการตั้งแต่เช้าและบ่ายแล้วก็ยังไม่กลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการออกไปหายาชนิดหนึ่งที่สามารถช่วยชีวิตของเฉินอวิ๋นชูได้

เรียกให้อาอวี่ไปและอุ้มจิ้งจอกหางสั้นไปด้วย ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมตัวออกไปแต่ถูกหงเถากับลี่ว์หลิ่วขวางไว้ ทั้งสองอยากจะตามไปด้วย

“พวกเจ้าทั้งสองงดงามดังบุปผาหากพาพวกเจ้าไปด้วย ทันทีที่พวกเจ้าออกไปก็จะดึงดูดโจรเด็ดดอกไม้พากนั้นมา ถึงเวลานั้นจะให้อาอวี่ปกป้องพวกเจ้าหรือปล่อยให้เขาปกป้องข้า พวกเจ้าอยู่ที่เรือนเฝ้าดูหนอนไหมน้ำแข็งเหล่านั้น หนอนไหมน้ำแข็งเหล่านั้นเสียหายไม่ได้แม้แต่อันเดียว สักพักจะมีคนงานเตามาเผาเตา ห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปในลานนั้น ขณะที่เตาเผากำลังเผาไหม้อยู่นั้นต้องให้คนไปคอยเฝ้าดู หากพวกเจ้าไปกันหมดแล้วใครจะทำสิ่งเหล่านี้?