บทที่ 123 เผชิญกับการขัดขวางในราชสำนัก

จุดจบของการทำให้หนานกงเย่โมโหก็คือการถูกทรมานบนเตียงหลายต่อหลายครั้ง และยังต้องใช้กลยุทธ์ศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดสิบแปดท่า

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น มีอาการปวดเอวปวดหลัง จะลุกลงจากเตียงได้ต้องใช้เวลามากเป็นพิเศษ

แต่สำหรับใครบางคน เรื่องราวเมื่อคืนวานนั้น ราวกับเป็นการฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายชั้นเยี่ยม ร่างกายรู้สึกคล่องแคล่วกระปรี้กระเปร่าอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากเปลี่ยนชุดก็ไปเข้าเฝ้าช่วงเช้า

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมาก็รับประทานอาหารเช้า วันนี้ไม่ได้มีความคิดว่าอยากออกไปไหน และเตรียมที่จะทำตุ๊กแก

เมื่อมองไปที่ตุ๊กแก ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกทำไม่ลง แต่หากมันไม่ตาย คนที่ตายก็จะเป็นฮองเฮา

ถึงแม้ฮองเฮาจะมีความโหดเหี้ยมอย่างมาก แต่ความผิดนี้ก็ไม่ถึงกับตาย

ผู้คนล้วนมีความทะเยอทะยานด้วยกันทั้งนั้น เช่นเดียวกับฮองเฮา หากไม่มีความโหดเหี้ยมอำมหิตในตำแหน่งที่นางอยู่ ก็คงไม่สามารถรักษามาได้จนถึงวันนี้

สงครามภายในบ้านของคนในยุคโบราณนั้น แม้ว่าฉีเฟยอวิ๋นจะไม่ถนัดมากนัก แต่เธอก็รู้อยู่เหมือนกัน

การเกิดในที่แบบนั้นเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตนี้โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงในราชวงศ์ หากไม่มีความเหี้ยมโหด ก็คงยากในการใช้ชีวิตให้ผ่านไปได้ในแต่ละวัน

ยิ่งไปกว่านั้น หากฮองเฮาไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ คนแรกที่จักรพรรดิจะทำการลงโทษก็คือเธอ เธอก็ไม่กล้าที่จะไม่ให้ฮองเฮาไม่มีชีวิตอยู่

เมื่อนำมีดเล็กมา ฉีเฟยอวิ๋นทำการปล่อยเลือดด้วยตัวเอง เธอปล่อยเลือดไปพร้อมกับการพูดพร่ำ "เจ้าตุ๊กแก เกิดชาติหน้าขอให้ได้เป็นคน และไปในที่ที่ดีนะ ชาตินี้ถือว่าได้ทำบุญกุศลครั้งใหญ่นะ"

หงเถาและลี่ว์หลิ่วพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ในตอนที่ทำการฆ่านั้นยกมีดขึ้นมาอย่างโหดร้าย แต่เมื่อฆ่าเสร็จกลับรู้สึกทำใจไม่ได้ซะงั้น

พระชายาช่างแตกต่างกับคนอื่นเสียจริง แม้แต่ความซื่อสัตย์จริงใจก็สามารถทำให้คนตกใจได้

ไม่นานหนานกงเย่ก็กลับมาจากราชสำนัก และเข้าประตูมาเพื่อไปหาฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นได้เริ่มทำการหมักดองตุ๊กแกแล้ว โดยเริ่มทอดด้วยไฟแรงจนมีสีเหลือง และปล่อยไว้ให้เย็นลง

ในขณะที่กำลังพักไว้ให้เย็นลง ฉีเฟยอวิ๋นก็ได้เห็นหนานกงเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองจ้องมองกันอย่างไม่มีความสุข แต่กลับรู้สึกเศร้า

ฉีเฟยอวิ๋นวางตุ๊กแกลง หันกลับไปเพื่อล้างทำความสะอาดมือ และได้บอกกับหงเถาและลี่ว์หลิ่วให้คอยเฝ้าดู ฉีเฟยอวิ๋นออกจากห้องเพื่อไปข้างนอก

วันนี้ฉีเฟยอวิ๋นใช้ให้คนมาจัดห้อง และจัดเตรียมห้องไว้อีกหนึ่งห้องในสวนดอกล้วยไม้ เธอจัดเตรียมไว้สำหรับใช้เป็นห้องยาของตัวเอง และจะดีมากหากเป็นสถานที่ที่สามารถเชื่อมต่อกับห้องนอนของเธอได้

และแน่นอนว่าไม่ได้เชื่อมต่อกับห้องนอนของหนานกงเย่ แต่เป็นของเธอ

เธอไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของหนานกงเย่ในตอนนี้ แต่เธอยังต้องการเตรียมห้องไว้อีกห้องหนึ่ง

หลังจากออกมาจากประตู ฉีเฟยอวิ๋นก็โค้งคารวะหนานกงเย่ "ท่านอ๋อง"

หนานกงเย่อารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก โบกมือและกล่าวว่า "ไม่ต้องหรอก"

"ท่านอ๋องไม่ได้ทรงเหน็ดเหนื่อยหรอกหรือเมื่อคืน?" ฉีเฟยอวิ๋นล้อเลียนอย่างจงใจ และใบหน้าของหนานกงเย่ก็ดีขึ้น

เขามองฉีเฟยอวิ๋นด้วยสายตาขุ่นเคือง "พระชายาไม่ได้ปวดเมื่อยร่างกายหรอกหรือ?"

ข่มขู่ เป็นการข่มขู่อย่างเปิดเผย

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้า เมื่อเทียบกับผู้ชายแล้ว ร่างกายของผู้หญิงนั้นช่างอ่อนแอ

อันที่จริงคนที่ออกกำลังก็เป็นผู้ชายแท้ๆ แต่เธอกลับรู้สึกหมดพลังอ่อนแอ

เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยมากเกินไป

"ท่านอ๋องมีพละกำลังที่หนักแน่น หม่อมฉันมีหรือจะไม่เจ็บ ตอนนี้หม่อมฉันยังรู้สึกปวดเอวปวดหลังอยู่เลย ท่านอ๋องลองจับดูสิเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปตรงหน้าของหนานกงเย่ ดึงมือของหนานกงเย่มาวางไว้บนเอว หนานกงเย่รู้สึกทั้งโกรธและแค้น

"เป็นผู้หญิงไม่รู้จักอายหรือ"

เมื่ออาอวี่ได้ยินก็รีบถอยออกไปไกล และไม่กล้าฟังอะไรอีก

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังเพื่อจะกลับออกไป แต่ถูกหนานกงเย่ดึงเข้าไปกอด "เจ็บขนาดนั้นเลยหรือ?"

เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน หนานกงเย่ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา เขาให้กำลังมากเกินไป ร่างกายของเธอไม่ดีนัก เกรงว่าจะเจ็บป่วยไป

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว "ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันเป็นหมอ ปรับตัวนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว แต่พละกำลังของท่านอ๋องนั้นหม่อมฉันยินดีที่จะรับไว้เพคะ"

คำนี้เมื่อได้ฟังหนานกงเย่รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ใบหน้ามีความภาคภูมิใจ แม้แต่การหายใจก็รู้สึกคล่องขึ้น เรื่องความขัดแย้งในการเฝ้าในตอนเช้าก็มลายหายสิ้นไปทันที

เขาไม่ใช่คนที่ชอบฟังคำพูดที่ดูดีน่าฟัง แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพูดต่างออกไป

"ข้ายังต้องพยายามมากกว่านี้ เพื่อจะได้มีลูกไวๆ" หนานกงเย่รู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมา และเตรียมพร้อมจะกลับไปพักผ่อน แต่ถูกฉีเฟยอวิ๋นห้ามปรามไว้

"ท่านอ๋อง วันนี้ท่านกลับมาจากการเข้าเฝ้าสีหน้าดูไม่ค่อยจะดีนัก หรือว่ามีคนในการเข้าเฝ้าช่วงเช้าทำให้ท่านอารมณ์ไม่ดีหรือเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นลูบบริเวณหน้าอกของหนานกงเย่

หนานกงเย่สีหน้าเคร่งขรึม "ใครที่กล้าทำให้ข้าอารมณ์ไม่ดี ข้าไม่สั่งสอนมันคนนั้น ก็นับว่าเป็นโชคดีของพวกเขาแล้ว"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น แล้วท่านอ๋องยังมีเรื่องอะไรมีทำให้ไม่สบายใจหรือเพคะ?"

"มีผู้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากในเขื่อนตู้ฟางจุน แต่ผู้มีความสามารถเหล่านั้นที่เอาแต่บ่นเรื่องการอนุรักษ์น้ำกลับไม่กล้าโผล่หัวออกมาสักคน พวกเขาต่างหวาดกลัว ไม่มีใครมีความสามารถเข้าไปจัดการกับเขื่อนตู้ฟางจุน คนเดียวที่ข้าสามารถคาดหวังได้ก็คือเสนาบดีฝ่ายโยธาธิการซือคงเซียง แต่เขากลับมีอายุมากแล้ว และยังมีร่างกายที่ไม่แข็งแรงนัก จึงทำให้ไม่สามารถรับผิดชอบเรื่องที่ใหญ่เช่นนี้ได้ บอกว่าไม่สามารถรับผิดชอบเรื่องนี้ได้ แล้วจู่ๆ วันนี้จักรพรรดิก็ตรัสขึ้นในการเข้าเฝ้าช่วงเช้าว่าข้าไร้ประโยชน์"

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว หนานกงเย่รู้สึกโมโหขึ้นมา

ฉีเฟยอวิ๋นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "จักรพรรดิตรัสเช่นนั้นหรือเพคะ?"

"ข้าจำไม่ได้แล้ว" หนานกงเย่จำได้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้ขมวดคิ้วและมองมา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พูดชื่อออกมาบอกว่าเขาไร้ประโยชน์ แต่สายตาแบบนั้นและท่าทางการขมวดคิ้วกลับปรากฏชัดโดยไม่ต้องพูดออกมา ราวกับกำลังถามว่า เจ้าเป็นถึงองค์รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนประองค์ เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่สำเร็จ ไม่รู้จักละอายใจบ้างหรือ

ฉีเฟยอวิ๋นพูดไม่ออก นี่คือการใส่ร้ายจักรพรรดิหรือ?