บทที่ 129 ท่านอ๋องหึงหวงจนอยากพังเรือน

ฉีเฟยอวิ๋นย้อนกลับไปมองอาอวี่ อาอวี่ตกตะลึง

นี่ใช่พระชายาหรือไม่?

พระชายาสูญเสียความทรงจำแล้วหรือ?

เฉินอวิ๋นเจี๋ยชอบพระชายาหรือ?

พวกเราเป็นคู่รักในวัยเด็กหรือ?

ในอดีตพระชายาชอบพอกับเฉินอวิ๋นเจี๋ยหรือ?

จะแต่งงาน?

เช่นนั้นท่านอ๋องก็เป็นส่วนเกิน?

ในหัวของอาอวี่นั้นวุ่นวายไปหมด สับสนจนลืมเรื่องของตัวเอง แต่กลับกังวลว่าท่านอ๋องไม่ตั้งใจทำให้พระชายาเสียใจ

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในห้องก็ปิดประตูแน่น

หนานกงเย่ยืนอยู่หน้าเตียงด้วยสีหน้าเย็นชา สายตาราวกับดายแหลมคม "เฉินอวิ๋นเจี๋ยพูดเช่นนั้นจริงหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า "หม่อมฉันก็แค่สงสัยว่าได้ตอบตกลงแต่งงานกับเขาจริงหรือไม่ เพราะเขาก็ดีกับหม่อมฉัน เขาได้มอบปิ่นปักผม และยังส่งหม่อมฉันกลับบ้าน ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้แสร้งทำเพคะ"

"ช่างไร้สาระ พระชายาของข้า จะปล่อยให้เอามาส่งหรือ?" หนานกงเย่ชี้ไปที่ประตู และถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวด้วยความประหลาดใจ "แต่เขาบอกว่าจะกลับมาขอหม่อมฉันแต่งงาน หม่อมฉันก็ตอบตกลงจะแต่งงานกับเขาแล้ว คงไม่ได้แค่พูดออกมาเล่นๆ หรอกเพคะ"

"เขาหรือดียังไง ข้าจะตัดขาเขาทิ้ง" หนานกงเย่เดินไปตรงหน้าของฉีเฟยอวิ๋น แบบนั้นช่างทำให้คนตกใจอย่างมาก ราวกับเสือที่หิวโหยมานานปี หากไม่ได้กินคนก็จะหิวตาย พยายามสักครั้งเพื่อจะได้กินคน

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงไม่หยุด "แต่เขาบอกว่าพวกเราเหมาะสมกันที่สุด ต่างก็เป็นมารร้ายในเมืองหลวง มีเรื่องราวฉาวโฉ่"

"เฉินอวิ๋นเจี๋ย!" หนานกงเย่กัดฟันกรอดอย่างโกรธจัด

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวต่ออีกว่า "เขายังบอกว่าหากท่านไม่ต้องการหม่อมฉันแล้ว เขาต้องการ เขาก็ไม่รู้สึกรังเกียจ เขาจะพาหม่อมฉันไปเลี้ยงม้าและวัวควายนอกกำแพงเมือง เพื่อเป็นคู่รักของเทพเจ้าและเทพธิดา"

"ข้าจะฆ่าเขา" หนานกงเย่ชี้ไปที่ประตู มือของเขาสั่นเทา เขาเดินไปที่ประตูด้วยความโกรธและตั้งใจจะไปหาเฉินอวิ๋นเจี๋ย

ฉีเฟยอวิ๋นยังกล่าวต่ออีกว่า "แต่เขายังบอกอีกว่า ถ้าหม่อมฉันไม่มีความสุขก็ไปหาเขาได้"

หนานกงเย่หันกลับและจ้องมองฉีเฟยอวิ๋นด้วยความโกรธเคือง "เจ้ากล้าหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่หนานกงเย่อยู่พักหนึ่ง

"หม่อมฉันผิดไปแล้ว ท่านอ๋องได้โปรดให้อภัยหม่อมฉันด้วย อย่าโทษอาอวี่เลยนะเพคะ และก็อย่าได้โทษพ่อบ้านและคุณชายทังเลย ความตั้งใจของพวกเขาหม่อมฉันเข้าใจดี

พ่อบ้านแก่ชราแล้วและไม่มีลูกหลาน เขาต้องการให้อาซิวอยู่ ส่วนอาอวี่ก็นับถืออาซิวเหมือนพี่น้อง เขาไม่ต้องการให้อาซิวต้องตายไปแบบนี้ รสชาติของการสูญเสียน้องสาวไปนั้นไม่ใช่เรื่องน่ายอมรับเลย เขาเอาชนะความเจ็บปวดที่แสนสาหัสเพื่อยอมรับว่าคนที่ฆ่าน้องสาวของเขาไปก็คือหม่อมฉัน พระชายาคนนี้นี่เอง ไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำร้ายหม่อมฉันได้ และยังต้องปกป้องหม่อมฉันทุกวัน สำหรับอาอวี่แล้วนั้น นี่เป็นเรื่องยากมาก

วันนี้กลับต้องมาแบกรับการตายของน้องชาย เขารับไม่ได้ ตัวเขาเองยอมตายแทน

คุณชายทังผู้จงรักภักดีและมีความกล้าหาญ เพื่อพ่อบ้าน เพื่ออาอวี่ ไม่กลัวที่จะทำผิดต่อท่านอ๋อง ออกหน้ารับการถูกลงโทษจากท่านอ๋องก็เลยเป็นเช่นนี้

ท่านอ่องเคยคิดบ้างไหมเพคะ หากวันนี้เป็นท่านอ๋องเองที่มีปัญหา พวกเขาก็ทำแบบนี้โดยไม่คำนึงถึงอะไร"

กาลเวลาพิสูจน์คน หัวใจของคนช่างน่ายกย่องและไม่มีสิ่งใดเทียบได้

ท่านอ๋องที่มียศถาบรรดาศักดิ์เช่นนี้ สิ่งที่ต้องการคืออะไรหรือเพคะ?

เพียงแค่หัวใจของมนุษย์

หากว่าท่านอ๋องมีปัญหา ขอพูดคำที่ไม่น่าฟังสักนิด เงินทองจะมีประโยชน์อะไร เกรงว่าต่อให้เป็นภูเขาเงินภูเขาทองก็ไม่มีใครกล้ารับ

แต่หัวใจของคนไม่เหมือนกัน และใจของคนรอบข้างก็น่ายกย่อง

เพื่ออาซิวแล้ว คุณชายทังและอาอวี่สามารถบุกน้ำลุยไฟได้ หมายความว่าอย่างไร?

พวกเขาสามารถยอมทุกอย่างเพื่อความซื่อสัตย์และภักดี

แม้ว่าหม่อมฉันจะรับผิดชอบทังหมดในเรื่องนี้ แต่คุณชายทังและอาอวี่ก็ต้องรู้แน่ๆ ท่านอ๋องตวนไม่อาจทำร้ายหม่อมฉันก็เลยทำเช่นนี้

และพวกเขาจะต้องรู้แน่ๆ ความฉลาดปราดเปรื่องของท่านอ๋องนั้นได้เข้าใจความทั้งหมดทุกอย่างแล้ว

ท่านอ๋องจะต้องลงโทษพวกเขา แต่พวกเขาก็ยังจะทำ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเป็นคนชอบธรรม

อาซิวไม่ได้มีประโยชน์ต่อพวกเขาเลย หนำซ้ำยังเป็นเป็นภาระอีกด้วย แต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมแพ้ แม้ว่าอาซิวจะไม่มีทางรอด พวกเขาก็ยินดีที่จะเสี่ยง

ท่านอ๋องเคยคิดไหมเพคะ อาซิวในวันนี้อาจเป็นท่านอ๋องในวันข้างหน้า หากท่านอ๋องเป็นเช่นนั้น พวกเขาเสี่ยงตายก็จะปกป้องท่านอ๋อง?

พ่อบ้านก็อายุปูนนี้แล้ว เขาไม่มีแม้กระทั่งลูกชาย ท่านอ๋องได้โปรดเห็นใจเขา แม้เขาจะไม่มีผลงานโดดเด่นอะไร แต่เขาก็ทำงานหนัก ได้โปรดอภัยโทษให้เขานะเพคะ ปล่อยเขาไป!"

"พระชายาพูดจนข้ารู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเลย ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น ข้าอยากจะรู้ว่า หากมีวันหนึ่งข้าเป็นเหมือนอาซิวจริง พระชายาจะเป็นเช่นไร?" หนานกงเย่กล่าวอย่างไม่เย็นชานัก และจ้องมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างลึกซึ้ง

ฉีเฟยอวิ๋นตอบอย่างไม่อาย "หากยังมีคาดหวังแน่นอนว่าจะไม่ยอมแพ้ แต่หากไม่มีความหวังแล้ว หม่อมฉันอาจจะหนีไปไกลๆ เพราะถึงอย่างไรตายหนึ่งหรือสองก็คือตาย ไม่สามารถทำการค้าขายที่ขาดทุนได้เพคะ"

หนานกงเย่โกรธจนหน้าเขียว กัดฟันและกล่าวว่า "ข้าอยากจะตบเจ้าให้ตายเสียจริง!"

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไม่กลัว "หากท่านอ๋องกล้าลงมือก็เชิญเพคะ หม่อมฉันก็แค่พูดความจริง หากท่านอ๋องอยากจะรู้จริงๆ หม่อมฉันขอถามท่านอ๋อง หากหม่อมฉันเป็นเหมือนอาซิว ท่านอ๋องพร้อมจะทิ้งทุกอย่าง?"

หนานกงเย่ตะลึงและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าต้องเป็นเช่นนี้ ถึงแม้นว่าเป็นซูมู่หรง เขาก็ไม่สามารถยอมทิ้งทุกอย่าง เขาจะพิจารณาปัญหาจากมุมมองของหัวหน้า ว่าจะช่วยชีวิตหรือไม่ช่วย

ดังนั้นที่เธอพูดคือเรื่องจริง

หนานกงเย่กล่าว "พระชายาเป็นผู้หญิง จะเปรียบเทียบกับข้าได้อย่างไร สามีคือสวรรค์ หากไม่มีสวรรค์ ก็ต้องเป็นม่าย!"

"นี่เป็นคำพูดที่ไม่ดี ตายไปจะดีกว่ามีชีวิตอยู่ได้อย่างไร หากช่วยชีวิตท่านอ๋องเพื่อต้องการอยากจะตายพร้อมกับท่านอ๋อง ตอนนี้หม่อมฉันคงทำไม่ได้แน่เพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวความจริง

สีหน้าของหนานกงเย่เข้มขรึม "แล้วเมื่อไรเจ้าสามารถทำได้?"

"เช่นนั้นต้องดูความจริงใจของท่านอ๋องและเจตจำนงของหม่อมฉัน หรือความเหมาะสมของเวลา สถานที่และผู้คนเพคะ"

"ความเหมาะสมของเวลา สถานที่และผู้คน" หนานกงเย่รู้สึกสับสนในใจ และเขาเข้าใจความหมายของฉีเฟยอวิ๋น

เธอต้องการจะพูดว่า เขาต้องแสดงการตอบแทนที่เท่าเทียมซึ่งกันและกันเพื่อแลกกับมัน เธอถึงจะยอมทำ