บทที่ 145 เรื่องหน้าไม่อาย

เฉินอวิ๋นเจี๋ยเข้ามาและคุกเข่าคารวะ：“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ ขอประทานอภัยที่มารบกวนกลางดึกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีความผิด ฝ่าบาทได้โปรดทรงลงโทษพ่ะย่ะค่ะ”

“ลุกขึ้นเถิด เจ้าไม่ใช่คนนอก เจ้ายังเด็ก ข้าไม่ถือสาเจ้าหรอก ไปนั่งก่อนเถิดแล้วค่อยคุยกัน สวีกงกงเจ้าไปเตรียมอาหารให้แม่ทัพน้อย เขารีบร้อนเช่นนี้ คงจะหิวแล้ว！”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยลุกขึ้น และเฉินอวิ๋นชูก็กล่าวว่า：“ฝ่าบาทเพคะ เขายังเด็ก พระองค์ทรงโปรดปรานเขา เขาจะวางท่าทีหยิ่งยโสโอหังเอาได้นะเพคะ”

“ตอนที่ฮองเฮาเข้ามาในวัง เจ้าก็อายุได้เพียงไม่กี่ปี และข้าก็โปรดปรานเจ้ามาโดยตลอด เหตุใดข้าถึงไม่เคยเห็นเจ้าวางท่าทีหยิ่งยโสโอหังเลย ？

ข้าไม่กลัว แล้วฮองเฮาจะกลัวอะไรเล่า

ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็เห็นว่าอ๋องเย่ก็มาที่นี่ ไม่ใช่เรื่องดีหรือ” จักรพรรดิอวี้ตี้ชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ แล้วโบกมือให้เฉินอวิ๋นเจี๋ยนั่งลง

สวีกงกงสั่งให้คนนำอาหารที่ปกติแล้วไม่มีอยู่นอกวังมาให้เฉินอวิ๋นเจี๋ย เฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่อยากนั่งตรงนั้นและไม่ไปนั่ง：“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องอยากจะกราบทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กราบทูลแล้วจะจากไป”

“อ้อ？”

จักรพรรดิอวี้ตี้นึกถึงฉีเฟยอวิ๋น นางมีความสามารถมาก แม้แต่เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็ยังมา

“ฝ่าบาท นางเฉาลูกสะใภ้ของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ วันนี้กระหม่อมได้ไปดูมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่คิดว่านางจะถูกทุบตี แต่กระหม่อมได้จับกุมไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินอวิ๋นชูค่อย ๆ ลุกขึ้นและมองไปที่เฉินอวิ๋นเจี๋ยอย่างไม่พอใจ：“อวิ๋นเจี๋ย เจ้าพบได้อย่างไร ？เรื่องครอบครัวของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรถาม ยิ่งไปกว่านั้นฮูหยินของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่ เป็นลูกพี่ลูกน้องของท่านราชครูจวิน ไม่ว่าอย่างไรอาลักษณ์ราชสำนักหลี่กับท่านราชครูจวินก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ข้าเป็นฮองเฮา และตอนนี้พระสนมเอกเซียวก็เข้ามาในวังในฐานะพระสนมเอกแล้ว เจ้าควรจะหลีกเลี่ยง รู้หรือไม่ ？

คนนอกไม่รู้และจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นข้อพิพาทระหว่างตำหนักทั้งสอง และข้าจะพบเจอผู้คนได้อย่างไร ？”

จักรพรรดิอวี้ตี้จับมือเฉินอวิ๋นชูไว้：“หมอหลวงบอกว่าฮองเฮาไม่ควรจะกระวนกระวายใจ ฮองเฮาอย่าทำให้ข้าต้องเป็นกังวล อีกอย่างเรื่องมันก็ไม่ได้ร้ายแรงเช่นนั้น อวิ๋นเจี๋ยเพียงแค่ทำตามที่เขาคิด เหตุใดต้องโต้เถียงกันด้วยเล่า

พระสนมเอกเซียวกับฮองเฮาจะเปรียบเทียบกันได้อย่างไร ฮองเฮาจะดูหมิ่นตัวเองไม่ได้ ข้าไม่อยากฟัง”

“ฝ่าบาท นี่มันดึกแล้วนะเพคะ เขาไปดูนางได้อย่างไร ลูกสะใภ้ของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่มีเรื่องกับผู้อื่น เรื่องนี้ทุกคนในเมืองต่างก็รู้กันหมดแล้ว และยังหาคนผู้นั้นไม่พบ หากถูกผู้คนนินทาแล้วจะทำอย่างไรเพคะ ？” เฉินอวิ๋นชูเป็นกังวล

“ฟังอวิ๋นเจี๋ยพูดให้จบก่อน จะรีบร้อนไปทำไมกัน ？ฮองเฮาอย่าคิดในแง่ร้ายเลย ข้าอยู่ที่นั่น เจ้าจะกลัวอะไร ？” จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่เฉินอวิ๋นเจี๋ย：“ว่ามาเถอะ”

“ฝ่าบาท เป็นพ่อบ้านของจวนอ๋องเย่ที่ได้รับคำสั่งให้มาเชิญกระหม่อมไปที่จวนอ๋องเย่พ่ะย่ะค่ะ และขอให้กระหม่อมให้ความร่วมมือในการจัดการคดี

กระหม่อมพบนางเฉาที่สวนหลังจวนอ๋องเย่ นางถูกทุบตีจนได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัว พระชายาเย่จึงขอความช่วยเหลือให้กระหม่อมมายืนยันพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวิ๋นเจี๋ยตอบตามความเป็นจริง

จักรพรรดิอวี้ตี้จึงตรัสถามว่า：“พวกเจ้าสองคนสนิทสนมกันหรือ ？”

“ไม่ปิดบังฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้จักกับนางก่อนที่นางจะออกเรือน ในเมืองหลวงไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้ว่าเราสองคนมีเรื่องอื้อฉาวกัน”

“……ฝ่าบาทเพคะ เขาพูดเรื่องไร้สาระ” เฉินอวิ๋นเจี๋ยไม่พอใจ

“ฮ่าฮ่า……เจ้าพูดจริงรึ เป็นเพื่อนที่กะเลวกะลาดงั้นหรือ ？” จักรพรรดิอวี้ตี้พูดติดตลก

“พวกเราเข้ากันได้ดี แต่คนนอกไม่เข้าใจพวกเราพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงแค่รู้สึกว่าพระชายาเย่เป็นคนดี และเป็นคนที่ตรงไปตรงมาพ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นหรือ？”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง：“นางเฉาทำสิ่งที่น่าอับอายขายหน้า ธรรมเนียมปฏิบัติผู้หญิง สามีไม่อยู่ และนางกำลังตั้งครรภ์ เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล แม้ว่าตระกูลของอาลักษณ์ราชสำนักหลี่จะถูกประชาทัณฑ์ ข้าก็ไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้

แต่พวกเขารวมตัวกันมาหาข้าหลายครั้งหลายครา ดูเหมือนว่าพระชายาเย่จะดูแลจัดการเรื่องนี้จนจบ”

เฉินอวิ๋นชูไม่ได้พูด แต่นางถามว่า：“ฝ่าบาท เช่นนั้นหากนางเฉากำลังตั้งครรภ์อยู่จริง ๆ แล้วนางจะไม่ถูกทุบตีจนตกเลือดหรือเพคะ ？”

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไป：“ฮองเฮาช่างจิตใจที่เมตตานัก ข้ารู้ ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องแสดงความเมตตา และให้โอกาสแก่พระชายาเย่ จะดีหรือร้ายก็ขึ้นอยู่กับพวกนางแล้ว”

“ฝ่าบาททรงพระเมตตา ช่างเป็นบุญของต้าเหลียงเหลือเกินเพคะ”

เฉินอวิ๋นชูเอนตัวลง จักรพรรดิอวี้ตี้กอดเฉินอวิ๋นชูและตบเบา ๆ ：“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

เฉินอวิ๋นชูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง：“ฝ่าบาท พระชายาเย่ทรงกล่าวว่าไม่เหมาะที่หม่อมฉันจะให้การเป็นพยานเพียงผู้เดียว จึงต้องการให้สวีกงกงออกจากวังไปดูนางเฉาเพคะ”

“ไม่จำเป็น ข้าเชื่อว่าสวีกงกงอายุปูนนี้แล้ว กลางดึกเช่นนี้ขาของเขาไม่ดีเท่ากับขาของเจ้า เจ้าก็รีบกลับไปที่จวนเสนาบดีเถิด เรื่องนี้คงทำให้ท่านเสนาบดีตกใจและเป็นกังวล”

“กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอวิ๋นเจี๋ยหันหลังเดินออกไป และเฉินอวิ๋นชูก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

จักรพรรดิอวี้ตี้ตรัสถามว่า：“เป็นอะไรไป ？”

“ก่อนที่อวิ๋นเจี๋ยจะออกไปรบ เขาเคยมาหาหม่อมฉันและบอกกับหม่อมฉันว่าเขาอยากสู่ขอพระชายาเย่มาเป็นภรรยาของเขา ฝ่าบาทก็ทรงทราบว่าในตอนนั้นพระชายาเย่มีชื่อเสียงที่ไม่ดี หม่อมฉันจึงไม่พอใจเป็นอย่างมาก

หม่อมฉันจึงพูดกับท่านพี่ว่าต้องการให้อวิ๋นเจี๋ยไปอยู่ที่นั่นกับเขา แต่ท่านพี่ไม่ยินยอม แต่เป็นแม่ทัพฉีที่พาอวิ๋นเจี๋ยไปหาเขา เดิมทีหม่อมฉันก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้วเพคะ

แต่ในวันนี้เมื่อเห็นอวิ๋นเจี๋ยมากลางดึกเพราะพระชายาเย่ หม่อมฉันก็กลัวเพคะ เจ้าเด็กคนยังด้อยประสบการณ์ เขาเป็นเช่นนี้ เป็นเพราะเขายังไม่ลืมพระชายาเย่”

“ฮองเฮาคิดมากเกินไปแล้ว ข้าคิดว่าอวิ๋นเจี๋ยไม่ใช่คนที่เอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง และหลังจากนี้ก็คงจะไม่มีอะไร”

“หวังว่าจะเป็นนั้นเพคะ”

เฉินอวิ๋นชูรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ง่าย ฉีเฟยอวิ๋นจะอยู่ต่อไปไม่ได้ อีกไม่นานนางต้องระดมคนจำนวนมากมากราบทูลต่อฝ่าบาทอย่างแน่นอน เห็นได้ว่านางแผนสูงเพียงใด และความสามารถของนางก็มีไม่น้อย หากนางยังอยู่ก็คงจะมีเรื่องไม่จบไม่สิ้น

พระสนมเอกเซียวนั่งอยู่ในตำหนักอย่างเหม่อลอย และนางกำนัลก็กระซิบอะไรบางอย่างข้าง ๆ หูของนาง จวินเซียวเซียวกล่าวอย่างไม่พอใจว่า：“คลื่นลูกเก่ายังไม่ทันสงบคลื่นระลอกใหม่ก็มา สวรรค์จะไม่ช่วยช้าเลยหรือ？”

“นายท่าน พักก่อนหรือไม่เจ้าค่ะ ？” ซู่จิ่นถาม

จวินเซียวเซียวส่ายหัว：“นับวันตั้งแต่ข้าตั้งครรภ์ ฝ่าบาทก็ไม่ได้มาที่นี่เลย น่าจะเป็นเพียงคำอธิบายที่ให้พระพันปี

วันนี้เกิดเรื่องขึ้นเช่นนี้ ฝ่าบาทก็ไม่ทรงมาถามหาความผิด พวกเราอยู่เฉยกันก่อน อย่าเพิ่งก่อเรื่องเพิ่มจะดีกว่า”

“เจ้าค่ะ” ซู่จิ่นรีบรับปาก

เมื่อหนานกงเย่กลับถึงจวนอ๋องเย่แล้ว เขาก็ปลุกแม่ทัพฉีให้ตื่น และทั้งสองก็ลงจากรถม้า

จิ้งจอกหางสั้นเห็นว่ารถม้าของหนานกงเย่กลับมาแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นจึงแต่งตัวให้เรียบร้อยและไปต้อนรับเขา

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น หนานกงเย่ก็เดินไปไม่กี่ก้าวและกอดนาง

ฉีเฟยอวิ๋นอยากจะคารวะ แต่ก็ไม่สามารถทำได้

แม่ทัพฉีเลิกคิ้วอย่างโล่งใจ ได้เห็นฉากเช่นนี้ เขาก็รู้สึกปลื้มอกปลื้มใจ

“พระชายา ข้าคิดถึงเจ้า” หนานกงเย่กอดแน่นขึ้น ทังเหอและคนอื่น ๆ หน้าแดง จากไปเพียงไม่นานก็คิดถึงเช่นนี้เลยหรือ

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูกและนางก็ให้คนอื่น

？