บทที่ 147 ฉกชิงกู่ฉินหลวนเฝิ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งเหม่อลอย และทบทวนคำถามอย่างรอบคอบเพื่อค้นหา เธออยากรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมเหลืออะไรไว้ หรือระบบเกิดปัญหาขึ้น

หนานกงเย่มองไป "อวิ๋นอวิ๋น"

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นจากภวังค์และมองไปที่หนานกงเย่ แต่กลับไม่รู้สึกอะไร ในเมื่อต้องการให้เธอบรรเลงกู่ฉินและขับร้อง จะต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแน่นอน

"ท่านอ๋องเพคะ ไม่มีกู่ฉินเพคะ"

หนานกงเย่จึงถามไปว่า "ต้องการเช่นนั้นจริงหรือ?"

เขาคิดว่าเธอสามารถ

"หม่อมฉันไม่เก่งเรื่องศิลปะการบรรเลงและการขับร้อง แต่ก็เรียนมาบ้าง อาจารย์ของหม่อมฉันสอนหม่อมฉันมาบ้างเพคะ" อันที่จริงฉีเฟยอวิ๋นมีความสามารถที่หลากหลายออกไป เดิมทีเธอคิดว่าเรียนสิ่งเหล่านั้นไม่มีประโยชน์อะไรสักนิดเดียว แต่ตอนนี้เมื่อคิดดู มีประโยชน์เป็นอย่างมาก

"ท่านอ๋องตวน ข้าขอยืมกู่ฉินหลวนเฝิ่งของท่านมาใช้หน่อยได้หรือไม่" หนานกงเย่ถามออกไป

ท่านอ๋องตวนนึกคิดและมีอยู่จริง "มีใครอยู่ข้างนอก ไปหยิบกู่ฉินมาให้ข้าหน่อย"

กู่ฉินเครื่องนั้นของท่านอ๋องตวน เดิมทีเขาเตรียมไว้เพื่อให้จวินฉูฉู่ แต่ตั้งแต่ที่นางเข้ามาอยู่ในจวนท่านอ๋องตวน นางก็ไม่มีความคิดจะร่วมงานอดิเรกศิลปะสี่แขนงกับเขาเลย เป็นคู่รักที่ใช้ชีวิตอย่างสบาย

มีคนนำกู่ฉินหลวนเฝิ่งมา ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้นไปที่นั่น

ขลุ่ยหยกของมู่เหมียนก็ดูไม่ใช่เป็นสิ่งของธรรมดาเลย เพียงแค่มองก็รู้ได้ว่าเป็นของดี

เมื่อเดินไปถึงที่ว่าง ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงที่เก้าอี้ มองดูกู่ฉินหลวนเฝิ่งอย่างละเอียด มีความสวยงามมาก เธอยื่นมือออกไปสัมผัส และรับรู้ความรู้สึก เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปทางมู่เหมียนจวิ้นจู่

"จวิ้นจู่ต้องการเป่าบรรเลงเพลงอะไรหรือเพคะ?"

"ภูเขาสูงสายน้ำไหล"

มู่เหมียนไม่ได้สนใจ แม้ว่านางจะไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความสามารถอันดับหนึ่งในเมืองหลวง แต่เธอก็ถูกเหยียดหยามไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้จักบทเพลงของราชวงศ์นี้ แต่ระบบดูเหมือนจะรู้วิธีการบรรเลงของบทเพลงนี้ ดังนั้นเธอจึงนั่งอย่างไม่กังวลและกล่าวว่า "เช่นนั้นเชิญมู่เหมียนจวิ้นจู่เริ่มก่อนเลยเพคะ"

มู่เหมียนไม่รอรี หยิบขลุ่ยขึ้นมา ร่ายมนตร์สิบนิ้วและเริ่มเป่าบรรเลง

ขลุ่ยหยกมีเสียงที่สดใสไพเราะราวกับน้ำไหล ทำให้คนฟังรู้สึกสดชื่น ราวกับอยู่ท่ามกลางภูเขาและป่าไม้ที่ชุ่มฉ่ำ

ฉีเฟยอวิ๋นสัมผัสกู่ฉินหลวนเฝิ่ง เธอสัมผัสเบาๆ สิบนิ้วลูบสายเสียงที่นุ่มนวลและสดใสไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับลำธารที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและป่าไม้ทำให้เคลิบเคลิ้ม

หนานกงเย่เห็นหญิงสาวสวยในชุดขาวกำลังเล่นน้ำในลำธารที่รายล้อมไปด้วยภูเขาและป่าไม้ และเขาสามารถเห็นทัศนียภาพอันงดงาม ราวกับเขากำลังนิพพาน

มู่เหมียนเริ่มมีสีหน้าไม่ดีนัก เสียงขลุ่ยเริ่มไม่น่าฟัง ทันใดนั้นหนานกงเย่มองดู "มู่เหมียนอย่าทำบ้าๆ เช่นนี้"

หนานกงเย่ลุกขึ้นและเตรียมจะเข้าไป สิบนิ้วของฉีเฟยอวิ๋นบรรเลงอย่างรวดเร็วตามเสียงขลุ่ยที่กระโดดดังกึกก้อง เพื่อแข่งขันความเป็นที่หนึ่ง ก้อนเมฆและลำธารเมื่อครู่ มาตอนนี้ราวกับกองพันทหารนับหมื่น เสียงขลุ่ยที่ดังตรงหน้า ราวกับเสียงสังหาร.....

หนานกงเย่ยืนอยู่ที่ข้างโต๊ะ สายตาเฝ้ามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น แต่กลับนึกถึงตอนอยู่ที่เนินเขาสิบลี้ ตอนนั้นที่เขาต้องการจับเจ้าจิ้งจอกหางสั้น เขาก็ได้ยินเสียงกู่ฉินเสียงสังหารเช่นนี้

ที่แท้ก็เป็นเธอ!

ในขณะที่ทุกคนจดจ่อหมกมุ่นจนแทบไม่หายใจนั้น ร่างกายของมู่เหมียนจวิ้นจู่ก็สั่งสะท้าน สองมือของนางชาไม่มีความรู้สึก นางถอยหลังหนึ่งก้าว

นางฝืนจับขลุ่ยที่อยู่ในมือเอาไว้ ปลายนิ้วของฉีเฟยอวิ๋นค่อยๆ ช้าลง

มู่เหมียนมองดูใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นและค่อยๆ ผ่อนคลายขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นยังคงบรรเลงกู่ฉินต่อไป

ครั้งนี้นางบรรเลงเพลงที่นางชอบ เมื่อเพลงจบ หนานกงเย่ค่อยๆ นั่งลงขมวดคิ้วและหันไปมองฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและมองไปที่มู่เหมียน "มู่เหมียนจวิ้นจู่ทรงประปรีชามากเพคะ"

มู่เหมียนจวิ้นจู่หันกลับลุกขึ้นและเดินออกไป โดยไม่หันหลังกลับมา

ฉีเฟยอวิ๋นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และมองไปที่กู่ฉินหลวนเฝิ่งที่อยู่บนโต๊ะ เธอก้มตัวลงและกอดเอาไว้โยไม่อยากวางลงเหมือนเด็กน้อย

"ท่านอ๋อง หม่อมฉันชอบกู่ฉินหลวนเฝิ่งเครื่องนี้มากเลยเพคะ ท่านอ๋องสามารถใช้สิ่งของอย่างอื่นมาแลกกับท่านอ๋องตวนได้ไหมเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างไพเราะ แต่หน้าตาของเธอราวกับโจรผู้ร้าย และเธอเป็นคู่ที่ไม่ถูกกันกับจวินฉูฉู่

แต่ยังมีคนที่ตรงไปตรงมากกว่าเธอ หนานกงเย่มองไปที่หนานกงเยี่ยน "พี่รองสามารถให้ข้าได้หรือไม่?"

"เอาไปเถอะ ในเมื่อพระชายาเย่ชอบ" ท่านอ๋องตวนไม่ได้ทำการไตร่ตรองก่อนเลย คิดเพียงแค่ว่ากู่ฉินเครื่องนี้เมื่อไปอยู่ในมือของฉีเฟยอวิ๋นแล้ว จึงจะมีประโยชน์มากกว่า และหากยังอยู่ที่จวนท่านอ๋องตวนนี้ก็คงจะเสียประโยชน์เปล่า

ฉีเฟยอวิ๋นก้มลงโค้งคำนับ "ขอบพระทัยท่านอ๋องตวนที่มอบให้เพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นก็ให้กู่ฉินหลวนเฝิ่งมาเช่นนี้ จวินฉูฉู่โมโหจนสีหน้าซีดจาง แต่กลับต้องยิ้มและมอบให้ไป

หนานกงเย่ก็ไม่ลังเล เดินไปที่ด้านข้างของฉีเฟยอวิ๋น โอบไหล่ของฉีเฟยอวิ๋นแล้วกล่าวว่า "นี่ก็ดึกมากแล้ว ข้าไม่รบกวนเวลาเข้าหอของพี่รองแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน"

หนานกงเย่กล่าวเช่นนั้นและคนอื่น ๆ ก็ลุกขึ้นและกล่าวคำอำลากัน หลังจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่จึงนำคนออกมาจากจวนท่านอ๋องตวน

เมื่อทั้งสองคนออกจากประตูมา ฉีเฟยอวิ๋นกอดกู่ฉินหลวนเฝิ่งอย่างมีความสุข

"ในจวนของข้ามีกู่ฉินอยู่เป็นจำนวนมาก ทำไมถึงชอบเครื่องนี้?" แม้ว่าหนานกงเย่จะพูดออกมาเช่นนี้ แต่ก็ให้เธอนำกู่ฉินเครื่องนี้มาวางไว้ในรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นบนรถม้าและนั่งลง

"เช่นนี้เรียกว่า (ทุกคนมีความชอบของตัวเองและไม่สามารถบังคับได้) ต่อให้เป็นของที่ดีมากแค่ไหน แต่หากไม่ชอบก็ไม่มีประโยชน์ ของที่ไม่ดีแต่หม่อมฉันชอบ เช่นนั้นก็เป็นของดีเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นพิงไปที่ข้างกายหนานกงเย่และพักผ่อน หนานกงเย่ลูบไล้ใบหน้าของเธอ "แล้วข้าล่ะ?"

"ท่านอ๋องก็กึ่งเต็มใจกึ่งไม่เต็มใจ" ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม

"ดูเหมือนเงินปันส่วนที่ให้น้อยเกินไป"

ในรถม้ากำลังหยอกล้อกันอยู่ แต่ภายในรถม้ากลับมีบางอย่างแปลกไป ท่านอ๋องนำเงินปันส่วนมาจากที่ไหน ทำไมถึงมีให้ได้ทุกวัน

ในรถม้าเงียบไปพักหนึ่ง หนานกงเย่เหม่อลอยจ้องมองไปที่กู่ฉินเครื่องนั้น ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกแปลกใจจึงถาม "ท่านอ๋องมองอะไรหรือเพคะ?"

"ข้าประเมินพระชายาต่ำไปจริงๆ เสียงกู่ฉินที่พระชายาบรรเลงนั้นทำให้ข้าวิตกกังวลด้วยความหวาดกลัว" หนานกงเย่พูดอย่างมีนัย

"ท่านอ๋องต้องการพูดอะไรหรือเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นฟังออก วันนี้หนานกงเย่มีเรื่องให้คิดมาก

"เสียงบรรเลงกู่ฉินของพระชายามีเสียงสังหาร" หนานกงเย่กุมมือของฉีเฟยอวิ๋นไว้