บทที่ 15 ช่วยเขาแทนเจ้าของร่างเดิม

ฉีเฟยอวิ๋นพักผ่อนไปพักหนึ่ง ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา หนานกงเย่ก็ฟื้นแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นลงจากเตียง เดินตรงไปที่หนานกงเย่ ตรวจดูจุดที่น่าเป็นห่วง : "ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นกำลังพูด เธอก็เริ่มตรวจร่างกายไปด้วย โดยที่ไม่มีเครื่องมือในการตรวจที่ทันสมัยเลย เธอทำได้เพียงวินิจฉัยจากประสบการณ์ เกิดอะไรขึ้นตรงจุดไหนกันแน่

เธอจับศีรษะของหนานกงเย่ ใช้ทั้งสิบนิ้วกดลง

หนานกงเย่ในตอนนี้อ่อนล้ามาก หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่เย็นเฉียบ เขาไม่มีแม้แต่แรงจะจับมือฉีเฟยอวิ๋น เพียงแค่ลืมตาขึ้นมาครู่เดียว และกำลังจะหลับตาลง

"หนานกงเย่อย่าพึ่งหลับนะ ท่านต้องให้ความร่วมมือกับหม่อมฉันก่อน" ฉีเฟยอวิ๋นเรียกเขา แต่หนานกงเย่ในตอนนี้ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาตอบรับใดๆ ทั้งสิ้น

ฉีเฟยอวิ๋นรีบหยิบเข็มเล่มหนึ่งออกมา ปักเข็มลงจุดเหรินจงเสวีย (จุดฝังเข็มอยู่กึ่งกลางระหว่างจมูกและปาก)

หนานกงเย่จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง

"จำหม่อมฉันได้หรือเปล่า?" ฉีเฟยอวิ๋นถามขึ้น

"ฉีเฟยอวิ๋น" หนานกงเย่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแผ่วเบา แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ได้ยินมันชัดเจน

"ตรงนี้เจ็บหรือเปล่า?" ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มกดตามจุดต่างๆ ของร่างกาย แต่เพราะร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา ทำให้ฉีเฟยอวิ๋นกดแต่ละจุดจึงต้องอยู่ในระยะประชิด

ทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน หากว่าหัวหน้าผู้ดูแลไม่ได้เป็นห่วงอาการเจ็บป่วยของท่านอ๋องเย่ คงจะหนีไปเสียตั้งนานแล้ว

ท่านอ๋องเย่ตอบกลับว่า : "ไม่เจ็บ"

กดพร้อมกับถาม ค่อยๆ ขยับลงไปทีละจุด ฉีเฟยอวิ๋นเริ่มตั้งแต่ด้านบนจนมาถึงช่วงหน้าอก ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นวางมือตรงบริเวณซี่โครง เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่เธอเองก็รับรู้ได้

ฉีเฟยอวิ๋นจึงบันทึกไว้ แล้วเริ่มตรวจต่อ

"มือด้านขวาไม่มีความรู้สึกหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นอึ้งไปชั่วขณะ

หนานกงเย่ไม่แยแสเลยแม้แต่นิด หัวหน้าผู้ดูแลจึงพูดขึ้นว่า : "ตอนนั้นอาอวี่ถูกหลอกล่อออกไป จากนั้นก็มีคนสี่คนพุ่งตรงมาที่ท่านอ๋องเย่ ท่านอ๋องเย่จึงจำเป็นต้องต่อสู้กลับ

ท่านอ๋องเย่ฆ่าพวกมันคนทั้งสี่แล้ว ท่านอ๋องเย่เองจึงบาดเจ็บสาหัสอย่างที่เห็น"

ฉีเฟยอวิ๋นพูดขึ้นด้วยความตกตะลึง : "สถานการณ์อย่างนี้ยังฆ่าสี่คนได้ ฝีมือร้ายกาจจริงๆ เป็นไปได้ยังไงกัน แล้วเขาก็ยังมีชีวิตรอด"

ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบก็หยิบเข็มขึ้นมาอีกหนึ่งเล่ม รีบเปิดชีพจรแขนของหนานกงเย่ก่อน แล้วจึงค่อยไปตรวจดูซี่โครงของเขา ฉีเฟยอวิ๋นลูบคลำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : "น่าจะเป็นเพราะช้ำใน ต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู ตอนนี้หม่อมฉันจะฝังเข็มให้ก่อน"

หนานกงเย่ไม่ได้ตอบอะไร หมอหลวงที่อยู่ด้านล่างพากันปาดเหงื่อ เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าฉีเฟยอวิ๋นรู้วิชาแพทย์ด้วย และดูจากวิธีการรักษาแล้ว ค่อนข้างแปลกประหลาดและลึกลับซับซ้อน

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบเข็มเงินขนาดสิบกว่าเซนติเมตรออกมา แล้วปักเข้าไปในร่างกายของหนานกงเย่ หนานกงเย่ขมวดเพียงคิ้ว

ผู้ชายคนนี้มีความกล้าหาญสูงมาก!

น่าเสียดาย!

"อีกเดี๋ยวตรงจุดนี้จะมีน้ำไหลออกมา บางทีอาจจะปนเลือดออกมาด้วย หากท่านไม่สบายใจ ก็หลับตาลงเสีย"

หนานกงเย่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น แววตาที่ลุ่มลึกของเขาก็ยังมองอยู่แบบนั้นไม่ขยับ

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเตรียมพร้อมแล้ว ใช้มือหมุนเข็มอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดึงเข็มขึ้นมา บนร่างกายของหนานกงเย่ก็มีน้ำพุ่งออกมา หนานกงเย่กำผ้าห่มไว้แน่น จนน้ำหยุดไหล แล้วจึงค่อยๆ คลายมือออก

หัวหน้าผู้ดูแลและหมอหลวงเหล่านั้นต่างพากันตกใจตาค้าง ในร่างกายของคนเราคือเลือด แล้วไยจึงมีน้ำไหลออกมาได้

ทุกคนต่างพากันจ้องมองไปยังหนานกงเย่ คิดว่าหลังจากวินาทีนี้คงจะมีคนตายเป็นแน่แท้

แต่แล้ว......

"ฟู่......"

หนานกงเย่กลับถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ฉีเฟยอวิ๋นเองก็ถอนลมหายใจด้วย ฉีเฟยอวิ๋นยังคงประกบชิดกับหนานกงเย่ จากนั้นเธอจึงค่อยๆ ขยับจุดฝังเข็ม เมื่อจับจุดได้แล้วจึงปักเข็มลงไปอีกครั้ง ครั้งนี้ใช้เข็มทีเดียวถึงสามเล่ม

ดวงตาของหนานกงเย่เต็มไปด้วยความเย็นชา มองมือไม้ที่ว่องไวและแม่นยำของฉีเฟยอวิ๋น ในเสี้ยววินาทีที่เข็มถูกปักจนมิด ก็รีบดึงเข็มทั้งสามเล่มออกมาทันที จากนั้นก็มีน้ำใสๆ ไหลพุ่งออกมาเป็นทาง เธอเองก็เริ่มหายใจถี่ขึ้น

หัวหน้าผู้ดูแลรู้สึกสงสารนางจับใจ ก่อนหน้านี้เคยกระทำไม่ดีกับพระชายา แต่แล้ววันนี้หากไม่มีพระชายา เกรงว่าท่านอ๋องเย่ของพวกเขาคงจะตายไปแล้ว

"ฟู่......" หนานกงเย่ถอนลมหายใจอีกครั้ง ฉีเฟยอวิ๋นจึงค่อยวางเข็มลง เดินไปตรงหน้าของหนานกงเย่ แล้วเริ่มกดอีกครั้ง : "ยังเจ็บหรือเปล่า?"

หนานกงเย่ส่ายหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ไม่เจ็บ!"