บทที่ 151 เกิดเรื่องขึ้นที่ตำหนักจิ่นซิ่ว

ฉีเฟยอวิ๋นเหงื่อออกเต็มตัว เฉินอวิ๋นชูที่นั่งอยู่ด้วยกันก็รู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

เด็กคนนี้ไม่ว่าจะออกมาอย่างไร เธอก็รัก แต่ถุงหอมนั้นจักรพรรดิเป็นผู้พระราชทานให้ กล่าวว่าเพื่อปกป้องลูกในครรภ์

จักรพรรดิตรัสว่า อัตราการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์ของนางไม่คงที่ และเรื่องนี้ไม่ได้บอกกับคนภายนอก บอกเพรยงฉีเฟยอวิ๋น

เฉินอวิ๋นชูรู้ว่าสะเพร่าเกินไป เมื่อออกจากวังก็โยนถุงหอมทิ้งไป เกรงว่าเด็กจะเกิดอะไรขึ้น ทำให้นางไม่สามารถรับผิดชอบได้

เมื่อเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นกำลังเคร่งเครียดอยู่ เฉินอวิ๋นชูรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมา

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมานานสองชั่วยาม ในที่สุดฉีเฟยอวิ๋นก็ทำถุงหอมขึ้นมาสำเร็จ เธอโชคดีเรื่องเดียวคือตอนแรกเธอต้องการที่จะเก็บรักษาไว้ จึงเก็บตุ๊กแกไว้จำนวนหนึ่ง ไม่เช่นนั้นครั้งนี้เฉินอวิ๋นชูจะต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัยอย่างแน่นอน

ฉีเฟยอวิ๋นนำถุงหอมของเธอมามอบให้กับเฉินอวิ๋นชู "พระสนมได้โปรดพกติดตัวไว้ หม่อมฉันจะพยายามปกป้องพระสนมอย่างดีที่สุด แต่พระสนมเริ่มมีอาการคลื่นไส้อาเจียนแล้ว เกรงว่าจะทรมานอยู่บ้างเพคะ"

เฉินอวิ๋นชูจับถุงหอมไว้แน่นและมีสีหน้าไม่ดีนัก "พระชายาเย่ ข้ามีสิ่งหนึ่งต้องการถามเจ้า ถุงหอมนี้เป็นเครื่องรางช่วยปกป้องชีวิตของข้าใช่ไหม?"

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและไม่ได้พูดความจริง "พระสนมเพียงแค่ทำตามที่หม่อมฉันกล่าวไว้ หากผ่านคืนนี้ไป ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีเพคะ"

"ได้ ข้าเชื่อเจ้า ใครอยู่ข้างนอกเข้ามานี่ รีบเข้าวังไปกราบทูลรายงานจักรพรรดิเรื่องที่ข้าทำถุงหอมหายไป"

"เพคะ"

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่นออกไป นางจึงลุกขึ้นยืน ตอนที่กำลังลุก นางรู้สึกปวดท้องอย่างมาก เมื่อมองลงมาก็พบว่าชายกระโปรงของนางมีเลือดออก

เฉินอวิ๋นชูถูกประคองไปนอนลงที่เตียง ทั้งจวนเสนาบดีต่างวุ่นวายกันขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นสั่งให้คนไปจัดเตรียมน้ำร้อน แต่นำยาที่อาอวี่เตรียมมาให้เฉินอวิ๋นชูรับประทาน

"นี่คือยาเป่ามิ่งตาน (ยาสำหรับทารก) พระสนมอ้าปากเพคะ"

เฉินอวิ๋นชูอ้าปากด้วยใบหน้าซีดเซียว หลับตาขณะที่นางกินยา นางคิดว่าตัวเองจะต้องตายแน่ๆ

เพียงแค่รู้สึกไม่ดีที่ทำให้จวนเสนาบดีต้องมาเดือดร้อนไปด้วย เกรงว่าหากนางตายไป จวนเสนาบดีจะต้องตายไปกับนางด้วย

มีน้ำตาอยู่ที่มุมตาของเฉินอวิ๋นชู และฉีเฟยอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่สามารถเข้าใจได้

เป็นใครกันที่เอาถุงหอมไป โดยเกือบจะทำให้เฉินอวิ๋นชูตาย

หนานกงเย่เดินเข้ามาจากหน้าประตู และท่านเสนาบดีก็ดูเหนื่อยล้า ยกมือขึ้นและเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก

"ท่านอ๋อง" เสนาบดีเฉินมองเห็นท่านอ๋องเย่

หนานกงเย่ก็เพิ่งกลับมา และได้ทราบว่าฉีเฟยอวิ๋นมารักษาอาการครรภ์ของฮองเฮา ึงเดินทางมาที่นี่ และเมื่อมาถึงก็ได้ทราบเรื่องของเฉินอวิ๋นชูเข้า

"ท่านเสนาบดีทำใจให้สบาย ข้าเชื่อมั่นว่าอาณาจักรต้าเหลียงจะได้รับพรและการคุ้มครองจากเทพพระเจ้า และหลานชายของข้าก็จะเป็นองค์ชายผู้มีจิตใจดีของอาณาจักรต้าเหลียง เขาจะต้องไม่เป็นอะไร และจะต้องส่องแสงเจิดจรัสให้กับอาณาจักรต้าเหลียง"

หนานกงเย่มีอารมณ์หนักแน่น จักรพรรดิไม่มีทายาทผู้สืบทอดสกุลมานานหลายปี เพิ่งจะมี แต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

ท่านเสนาบดีพยักหน้าอย่างสง่าผ่าเผย "หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

"ท่านเสนาบดี วันนี้คนที่เข้าจวนเสนาบดีมีคนนอกบ้างหรือไม่?" หนานกงเย่จะไม่ปล่อยไว้แม้เพียงเม็ดทราย เรื่องวันนี้ต้องถูกสอบสวน

ท่านเสนาบดีตกตะลึง ลูกสาวของเขาเกิดเรื่องขึ้น และเขาตกใจเกินไปจนลืมเตรียมการ

"รีบทำการปิดทางเข้าออกจวนเสนาบดี ใครก็ตามที่เคยเข้าออกจวนเสนาบดี นำตัวมาให้หมด"

ท่านเสนาบดีเฉินออกคำสั่งไป และทุกคนในจวนเสนาบดีก็ตกอยู่ในอันตราย

หนานกงเย่สั่งคนให้มาช่วยเหลือ ส่วนเขาเดินเข้าไปหาฉีเฟยอวิ๋น

เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องของเฉินอวิ๋นชู มีคนจำนวนมากคุกเข่าอยู่ที่พื้น ล้วนเป็นผู้ที่ติดตามมาจากในวัง

หนานกงเย่วางมือข้างหนึ่งไว้ข้างหน้า และนำป้ายหยกขาวที่เพิ่งได้รับด้วยมืออีกข้างหนึ่งข้างหลัง เขาก้าวไปข้างหน้าและมองเข้าไปในเรือน

ผู้คนที่อยู่ที่พื้นต่างพากันตัวสั่น มือทั้งสองแตะลงกับพื้น และก้มศีรษะลงจรดพื้น

มีคนกางเกงเปียกปอน และมีคนร้องไห้

เมื่อฮองเฮาเกิดเรื่องขึ้น ใครก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฉะนั้นพวกเขาจึงร้องไห้ให้กับตัวเอง

หนานกงเย่มองออกไปและถามว่า "ใครเข้าเวรยามวันนี้หรือ?"

"ข้าน้อย เป็นข้อน้อยเองพ่ะย่ะค่ะ" ขันที่ที่คุกเข่าอยู่ข้างในคลานออกมา และคุกเข่าร้องไห้อยู่กับพื้น

หนานกงเย่ถาม "วันนี้ตั้งแต่ที่ฮองเฮาออกจากวังมาจนถึงเวลานี้ ได้พบเจอใครหรือไม่ และก่อนออกจากวังไปได้พบเจอใครหรือไม่?"

"กราบทูลรายงานแก่ท่านผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ก่อนที่ฮองเฮาจะออกจากวังไป ได้เสด็จไปยังตำหนักจิ่นซิ่ว เพื่อไปพบพระสนมเอกเซียว และระหว่างทางที่เสด็จออกมาก็ไม่ได้พบเจอใครอีก รถม้าเดินทางอย่างระมัดระวังตลอดระยะทาง และหลังจากนั้นฮองเฮาก็พักผ่อนโดยไม่ได้เจอใครอีก หลังจากที่เข้ามายังจวนท่านเสนาบดีก็ไม่ได้พบเจอใครมากนัก มีเพียงท่านเสนาบดี ฮูหยิน และคุณหนูเฉิน และนอกจากนั้นก็เป็นคนที่บ่าวและคนใช้ต่างก็ไม่สามารถรบกวนได้ นั่นก็คือพระชายาเย่พ่ะย่ะค่ะ"

เพื่อปกป้องชีวิตของขันทีเอง เขาบอกเล่าตั้งแต่ออกจากวังจนมาถึงตอนนี้ที่เกิดเรื่องขึ้นทั้งหมดอย่างละเอียด

"ออกคำสั่งของข้าออกไป รีบกลับเข้าไปในวังและปิดการเข้าออกของตำหนักจิ่นซิ่ว และพระราชวังจะอยู่ภายใต้กฎอัยการศึก เพื่อป้องกันความไม่คงที่ของหัวใจทารกในครรภ์ของพระสนมเอกเซียว และแจ้งข่าวกับหมอหลวงให้รอฟังคำสั่งให้ไปปฏิบัติหน้าที่ทั้งสองตำหนัก"

"ข้าน้อยรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ"

ทังเหอรีบนำคำสั่งเข้าไปในวัง หนานกงเย่โยนป้ายคล้องเอวให้กับทังเหอ ทังเหอออกจากประตูและควบม้าเร็วไป

ท่านเสนาบดีรู้สึกประหลาดใจมากในขณะนี้ และเดินไปตรงหน้าของหนานกงเย่เพื่อซักถาม "ท่านอ๋องเย่?"

"เรื่องนี้เป็นเพียงการสอบสวนในเบื้องต้นอย่างถี่ถ้วน แต่หากต้องการทำร้ายทายาทผู้สืบสกุลของจักรพรรดิแห่งอาณาจักรต้าเหลียง ข้าไม่มีวันยอมโดดเด็ดขาด"

ท่านเสนาบดีเฉินพยักหน้า "ทั้งหมดนี้ต้องขอบใจท่านอ๋อง"

หนานกงเย่มองไปที่อาอวี่ "รีบไปที่จวนท่านแม่ทัพ ให้ท่านแม่ทัพฉีจัดกำลังคนเพื่อทำการปิดล้อมเมืองหลวง และตรวจค้นการเข้าออกของเรือนยาทุกที่ และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรือนยาสมุนไพร ทำการตรวจนับหมอประจำจวน ทหารเสนารักษ์ แพทย์ทหาร ฮูหยิน เจ้าของร้านยาในแต่ละพื้นที่ และรวมไปถึงหมอหลวงในวัง ส่งคนไปตรวจสอบตรวจค้น"

"พ่ะย่ะค่ะ"

อาอวี่หันกลับออกไปจากจวนเสนาบดี

เฉินอวิ๋นชูเจ็บปวดมาเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกปวด ฝืนพยายามลืมตาขึ้นเพื่อมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นค่อยหลับตาลงและผล็อยหลับไป

ฉีเฟยอวิ๋นเช็ดเหงื่อบนใบหน้า จากนั้นจึงหันหลังกลับออกไป ขณะที่ออกมาก็เกือบจะล้มลง