บทที่ 154 จวินฉูฉู่ต้องการเอาชีวิต

เมื่อมองไปทางหนานกงเย่แล้วฉีเฟยอวิ๋นก็พยักหน้า: “ท่านอ๋อง”

"อืม"

หนานกงเย่มองไปยังไห่กงกง: “เสด็จแม่ทรงรับสั่งสิ่งใด？”

“ไทเฮาตรัสด้วยวาจาว่าตำหนักเฟิ่งอี๋ ตำหนักจิ่นซิ่วคนรับใช้หนึ่งพันคนดูแลเจ้านายไม่ดีพอให้ประหารชีวิต คนข้างกายของสองตำหนักกุมตัวไปสอบสวนอย่างเข้มงวด

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายในวัง ห้ามนางสนมทั้งหมดในวังออกจากตำหนักของตนภายในสามวัน และจะมีการจัดเตรียมคนไปเฝ้าดูโดยเฉพาะ รอจนทั้งสองตำหนักแห่งปลอดภัยดีแล้วก็จะได้รับการอภัย

ผู้คนในแต่ละตำหนักห้ามส่งเสียงดังเป็นเวลาสามวันเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนสองตำหนัก

ฮองเฮาเสด็จออกจากวังได้รับความทุกข์เข็ญฝ่าบาทจะทรงสำนึกองค์เอง สรงน้ำให้สะอาดและอดอาหารเป็นเวลาสามวัน ถือเป็นการอธิษฐานขอพรให้สองตำหนักด้วย

จวนเสนาบดีอารักขาไม่รอบคอบต้องชดใช้ด้วยร่างกาย สามวันนี้ห้ามทานอาหารเพื่อขอพรให้ฮองเฮา หากฮองเฮาแม่ลูกปลอดภัยจวนเสบาบดีมีความชอบ หากภายในสามวันฮองเฮาแม่ลูกมีเหตุอันใดคนนับพันทั้งหลายใช้ความจงรักภักดีรักษาความบริสุทธิ์ "

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังหนานกงเย่ นี่คือต้องการฝังทั้งจวนเสนาบดีไปด้วยกัน!

จักรพรรดิอวี้ตี้ตรัสว่า: "ลูกน้อมรับพระราชโองการ"

ไห่กงกงไปจากฉีเฟยอวิ๋นและเดินไปยังหน้าพระพักตร์จักรพรรดิอวี้ตี้แล้วโค้งตัวและกล่าวว่า: "ฝ่าบาท ไทเฮานั้นอีกสักครู่ก็จะไปที่ศาลบรรพชนเพื่ออธิษฐานขอพรให้สองตำหนัก ไทเฮาทรงให้บ่าวส่งข้อความถึงฝ่าบาท ฮองเฮาเป็นเจ้านายของตำหนักกลาง ดังนั้นอยู่ข้างนอกไม่ได้ ขอฝ่าบาททรงรับฮองเฮากลับวังด้วยพะย่ะค่ะ”

“……”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลังเลเล็กน้อย: “ข้าเข้าใจแล้ว”

"ข้าน้อยลาไปก่อน"

ไห่กงกงคุกเข่าคำนับและลุกขึ้นก่อนจะจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูแล้วถอนหายใจ ในเวลานี้การรับฮองเฮากลับนั้นไม่ได้หมายความว่าต้องการให้ฮองเฮาสิ้นพระชนม์หรอกหรือ

“อ๋องเย่ เจ้าไปเถอะ ไปรับฮองเฮากลับมาแทนข้า แล้วพระชายาเย่ก็ไปกับเจ้าด้วยเช่นนี้ข้าก็วางใจ” จักรพรรดิอวี้ตี้แก่ลงมากในเวลาครู่เดียว ฉีเฟยอวิ๋นดูสายตาของเขานั้นเหนื่อยล้าบ้างเล็กน้อย

หนานกงเย่เห็นด้วย: "กระหม่อมน้อมรับพระราชโองการ"

หันไปมองฉีเฟยอวิ๋นแล้วหนานกงเย่ก็เรียกนาง: "ไปกันเถอะ"

ฉีเฟยอวิ๋นตามไปหลังจากนั้น

ทั้งสองออกจากวังโดยไวและเข้าไปในรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าเล็กน้อย: “เสด็จแม่จะพาฮองเฮากลับวัง นี่ไม่ใช่จะให้ฮองเฮา……”

“เสด็จแม่ทำเช่นนี้ก็มิได้ผิด ฮองเฮาเป็นเช่นนี้จะให้อยู่นอกวังก็ไม่ใช่วิธีเลยต้องพากลับวัง” หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นแล้วอธิบาย แต่ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าพระพันปีไม่เพียงแต่โหดร้ายยิ่งดูน่ากลัวมากขึ้น

ทั่วทั้งวังหลวงดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของพระนาง แม้ว่าพระนางจะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก แต่พระนางเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ทุกคนหวาดกลัวได้

“เสด็จแม่มอบชุดขนหงส์แก่เจ้ากลับทำให้ข้าแปลกใจ นี่เป็นชุดที่อดีตจักรพรรดิให้คนทำขึ้นด้วยองค์เองสำหรับเสด็จแม่ เสื้อผ้าชุดนี้ทำมาจากขนนกยูงเจ็ดพันตัวใช้เวลาจัดทำสามปีและใช้ช่างฝีมือผู้ชำนาญจำนวนหกสิบกว่าคนพร้อมทั้งช่างปักฝีมือดีเจ็ดแปดคน" หนานกงเย่สัมผัสชุดขนหงส์บนร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นและดึงแขนของเขากลับ

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า: “เสื้อผ้านี้ดีเช่นนี้เลยหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว เสื้อผ้าชุดนี้แทนถึงฐานันดรของเสด็จแม่ อดีตจักรพรรดิมีราชโองการเมื่อเห็นชุดขนหงส์นี้เสมือนเห็นเสด็จแม่เสด็จมาด้วยพระองค์เอง สวมชุดขนหงส์นี้ก็คือถึงอดีตจักรพรรดิจะทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ก็ไม่สามารถแตะต้องพระนางได้แม้แต่น้อย”

“งั้นเสด็จพ่อทรงรักเสด็จแม่มากหล่ะสิ?”

“นั่นเป็นเรื่องปกติ” หนานกงเย่กล่าวเสียงเบา

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงวย: "หากเป็นเช่นนี้แล้วจะแต่งงานกับสนมอื่นทำไมกัน?"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่านางสนมทั้งหลายที่ไห่กงกงกล่าวถึงนั้นไม่ใช่นางสนมของจักรพรรดิอวี้ตี้แต่เป็นนางสนมของอดีตจักรพรรดิที่ทรงอยู่ต่อ

แม้ว่าคนเหล่านั้นจะได้รับความตายและส่งเข้าทางธรรมแต่บางคนก็ยังอยู่ในวังหลัง ผู้หญิงเหล่านั้นยังมีภูมิหลังอยู่เบื้องหลังไม่มากก็น้อยดังนั้นจึงยังคงอยู่ต่อ

ผู้คนมากมายเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเสด็จพ่อของหนานกงเย่เป็นผู้ที่เจ้าชู้พระองค์หนึ่ง

หนานกงเย่ถอนหายใจ: “ผู้เป็นจักรพรรดิไม่เพียงต้องรับผิดชอบต่อสามัญชนทั่วหล้าเท่านั้น แต่ยังต้องรับผิดชอบในการสืบสายโลหิตของราชวงศ์และแน่นอนว่าเป็นการสืบทอดทายาทของวงศ์ตระกูล”

"กล่าวเช่นนี้ก็ใช่"

ฉีเฟยอวิ๋นคิดออกเรื่องหนึ่งเลยกล่าวว่า: "เสด็จแม่ทรงตรัสว่ามีคนใส่ร้ายจวนอ๋องเย่เพื่อที่ฝ่าบาทจะตำหนิท่านอ๋องเรื่องการเคลื่อนไหว ก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงด้วยดีได้เช่นไร!"

ถึงไม่ได้กังวลมากมายนักแต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่

หนานกงเย่กลับไม่ได้กังวลแต่ลูบมือของฉีเฟยอวิ๋น: "เสด็จแม่นั้นเกรงว่าจะเข้าพระทัยทุกสิ่งทุกอย่างแล้วดังนั้นจึงเพียงแค่รอผลของทั้งสองตำหนักเท่านั้น"

“คำกล่าวนี้หมายถึงอันใด?” ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองยังคงงุนงวยอยู่บ้างเล็กน้อย

หนานกงเย่ขบขัน: "เมื่อควรฉลาดไม่ฉลาดเมื่อไม่ควรฉลาดก็ฉลาดอีกครั้ง เสด็จแม่ได้ควบคุมทุกอย่างแล้วพระนางจะปล่อยผู้ที่ใส่ร้ายข้าได้เช่นไร?"

“ท่านอ๋อง ท่านเกือบจะเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ซะแล้วก็ไม่เห็นว่าเสด็จแม่จะเป็นเช่นนี้?”

“นั่นมันต่างกัน ได้รับบาดเจ็บเสด็จแม่ก็ทรงเป็นห่วงเป็นใยแต่ท้ายสุดแล้วนางก็ไม่ใช่หมอและไม่สามารถควบคุมความเป็นความตายของข้าได้ แต่เรื่องในตอนนี้เป็นตัวแปรในวังแล้วเสด็จแม่ก็ไม่มีวันนั่งทอดพระเนตรอยู่เฉยๆเป็นแน่"

“งั้นเสด็จแม่…...” คำสองคำอันน่ากลัวนั้นฉีเฟยอวิ๋นกลืนกลับเข้าไปไม่กล่าวจะเป็นการดีซะกว่า

ฉีเฟยอวิ๋นง่วงนอนเล็กน้อยพิงอยู่ในอ้อมแขนของหนานกงเย่แล้วหรี่ตาลง

“เหนื่อยหรือไม่?” หนานกงเย่กอดเพื่อให้ฉีเฟยอวิ๋นมีที่นอนอันสบาย

“อืม ท่านอ๋อง หม่อมฉันพักผ่อนสักครู่” ฉีเฟยอวิ๋นนั้นเหนื่อยมากจริงๆเหนื่อยเช่นนี้ช้าเร็วก็จะเหนื่อยจนตายได้

เดิมทีในยามสงครามนางแบกตะกร้ายาอยู่หลังศัตรูยังไม่เคยเหนื่อยเท่านี้มาก่อน ยามนี้ในยุคโบราณเป็นพระชายากลับเหนื่อยขนาดนี้

“นอนเถอะ ข้ากอดไว้อยู่”

หนานกงเย่พิงอยู่ในรถม้าและงีบหลับไปครู่หนึ่ง

รถม้าถึงจวนเสนาบดีฉีเฟยอวิ๋นลยถูกปลุกให้ตื่น หลังจากออกจากรถม้าทั้งสองก็ไปพบฮองเฮาเฉินอวิ๋นชูด้วยกัน

ทันทีที่ฉีเฟยอวิ๋นปรากฏก็มีเสียงคุกเข่าลงบนพื้นไปทั่ว

หนานกงเย่จับมือฉีเฟยอวิ๋นราวกับมองไม่เห็นและเดินตรงไปหาเฉินอวิ๋นชู

มีคนคุกเข่าอยู่ในเรือนและฮูหยินเสนาบดีก็ร้องไห้น้ำตานองเป็นคราบทั่วใบหน้า เฉินอวิ๋นชูกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจอันแผ่วเบาและเมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้มีลมหายใจอยู่ต่อมากขึ้นเลยแม้แต่น้อย

ฉีเฟยอวิ๋นก้มลงจับข้อมือของเฉินอวิ๋นชูและเริ่มตรวจดูอาการเพื่อรักษานาง

“ฮองเฮามารดาและบุตรนั้นปลอดภัยดี ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้ เพียงแต่ฮองเฮามีอาการแท้งร่างกายเลยอ่อนกำลังลง เวลานี้อยู่นอกวังไม่ได้ดีกว่าเลยกลับวังจะเป็นการดี”

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวจบฮูหยินเสนาบดีก็หมดสติไปและหนานกงเย่ก็ไม่ได้สนใจเป็นธรรมดา

เขาสั่งให้คนเคลื่อนย้ายเฉินอวิ๋นชูไปยังรถม้าและเร่งกลับวังในชั่วข้ามคืน