บทที่ 163 สาวใช้ชุนหง

ฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะปฏิเสธ แต่เมื่อหันไปเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของพระพันปีก็คิดว่าช่างเถอะ พระชายารองอวิ๋นก็ทรงน่ารัก หากเธอต้องสอบสวนเรื่องนี้จริง ก็คงจัดการได้อย่างยุติธรรมเป็นกลาง

ฉีเฟยอวิ๋นรีบคุกเข่ารับคำสั่งทันที

เมื่อออกมาจากตำหนักเฉาเฟิ่ง ฉีเฟยอวิ๋นออกจากวังไปพร้อมกับหนานกงเยี่ยน

เมื่อขึ้นมาบนรถม้าก็ถูกท่านแม่ทัพฉีเรียกไว้

"อวิ๋นอวิ๋น เจ้าต้องระมัดระวังอย่างมาก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของจวนฉีกั๋วกง พ่อหวังว่าเจ้าจะจัดการออกมาอย่างเป็นกลางและยุติธรรมที่สุด"

"ท่านพ่อ ท่านมีอะไรอยากจะพูดหรือเจ้าคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นไม่คิดว่าท่านพ่อของเธอจะเป็นคนไม่มีความลำเอียง

ท่านแม่ทัพฉีมองไปรอบๆ ก้มศีรษะลงและกระซิบข้างหูของฉีเฟยอวิ๋น "องค์หญิงคนโตเป็นคนดี เพียงแค่ไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่เคารพกฎเกณฑ์ แต่หากจะต้องเผชิญหน้ากับองค์หญิงคนโตนั้น ต้องรู้จักพูด"

ฉีเฟยอวิ๋นมองออกไป "ท่านพ่อ ท่านพ่อมีความสนิทสนมกับองค์หญิงคนโตไหมเจ้าคะ?"

"พ่อไม่ได้สนิทสนมอะไร แต่ก็รู้จัก" คำพูดหลังจากนั้นท่านแม่ทัพฉีไม่ได้พูดออกไป แต่ฉีเฟยอวิ๋นกลับคิดว่า องค์หญิงคนโตและท่านพ่อของเธอมีความสัมพันธ์ที่ต่างออกไป

"ท่านพ่อไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว" ฉีเฟยอวิ๋นพูดกับท่านแม่ทัพฉี หลังจากนั้นก็ขึ้นรถม้าและเดินทางออกจากวัง

ฉีเฟยอวิ๋นพิงไปที่บนรถม้าด้วยความเศร้าใจในตอนแรก หลังจากนั้นจึงถามหนานกงเย่ "ท่านอ๋องคิดว่าควรทำเช่นไรหรือเพคะ?"

"ข้าก็ไม่มีวิธี แต่เรื่องนี้ต่อให้จัดการได้ดีก็ไม่มีประโยชน์อะไร ต่างก็ทำให้ทุกฝ่ายไม่พอใจ หากจัดการได้ไม่ดีก็อับอายขายหน้ากับตำแหน่งพระชายา" หนานกงเย่ตั้งใจทำให้ฉีเฟยอวิ๋นหวาดกลัว ฉีเฟยอวิ๋นใบหน้าโศกเศร้า

"ท่านอ๋อง หรือว่าท่านคิดไว้อยู่ก่อนแล้วว่าจะหย่าร้างกับหม่อมฉัน หลังจากนั้นจะหาพระชายาคนใหม่?" ฉีเฟยอวิ๋นพูดติดตลก

หนานกงเย่จ้องเธอ "หากข้ามีใจคิดทำเช่นนั้น พระชายาคงได้กลับบ้านไปนานแล้ว"

"เช่นนั้นก็ไม่แน่ เมื่อก่อนนั้นท่านอ๋อง......"

"เมื่อก่อนก็เป็นเรื่องของเมื่อก่อน ตอนนั้นข้าก็แค่สับสนไปชั่วขณะ พระชายาไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว จะได้ไม่ทำร้ายร่างกาย ต้องดูแลสุขภาพร่างกาย" หนานกงเย่ดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาในอ้อมแขนและลูบไล้พลางกับยิ้ม

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นและมองไปที่หนานกงเย่ "ยิ้มอะไรหรือเพคะ?"

"พระชายาตวนคิดเพียงแต่ว่าจะรักษาบัลลังก์ไว้ แต่บัลลังก์นั้นมีดีอย่างไรหรือ?"

"อย่างน้อยก็ไม่ได้คุกเข่าให้คนอื่น" ฉีเฟยอวิ๋นคิดแล้วก็เพียงเพียงเท่านั้น

หากจะบอกว่าฆ่าฟันเพื่อพลังอำนาจ ก็คงไม่ถึงขั้นนั้น

แม้แต่จักรพรรดิก็ยังไม่สามารถฆ่าใครก็ตามที่อยากจะฆ่าได้

หนานกงเย่รู้สึกขบขัน "เช่นนั้นพระชายาไปเถอะ หากจะพูดไป พระชายายังคงมีความพวงในใจเรื่องการคุกเข่าใช่ไหม?"

"ไม่มีความเต็มใจก็มีอยู่บ้าง เพราะสถานที่ของหม่อมฉันจะไม่คุกเข่ากันพร่ำเพรื่อเช่นนี้ ต่อให้เป็นถึงผู้ปกครองสูงสุด หรือจักรพรรดิก็ไม่ให้พวกเราคุกเข่าลง สิทธิส่วนบุคคลเป็นสิ่งที่ทุกคนควรให้ความเคารพซึ่งกันและกัน และหากลองดู เข่าทั้งสองข้างเป็นที่ที่มีค่าสูงส่ง ไม่ใช่ว่าไม่สามารถคุกเข่าลงได้ แต่คุกเข่าให้ได้เพียงพ่อแม่และคนรักหรือญาติพี่น้องเท่านั้น เช่นปู่ย่า ตายาย หรือไม่ก็ญาติพี่น้องเสียชีวิตไป จึงจะคุกเข่าลง แต่ที่นี่......

หม่อมฉันไม่คุ้นเคยเท่าไรนัก แต่หากให้หม่อมฉันไปอยู่ในจุดที่สูงแล้วให้คนคุกเข่าให้ หม่อมฉันก็ยิ่งไม่ชินเพคะ"

หนานกงเย่ลูบเธอเบาๆ "ไม่ชินก็ดีแล้ว ข้าก็ไม่ชิน"

ฉีเฟยอวิ๋นนอนหลับไป และตอนนี้ก็ยังไม่มีวิธีจัดการกับเรื่องนี้ ทำได้เพียงพักผ่อนก่อน

หลังจากกลับมาถึงจวนท่านอ๋องเย่ เมื่อลงจากรถม้าฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปที่เรือนยาเพื่อหยิบภาพวาดออกมาและยื่นให้กับหงเถาและลี่ว์หลิ่ว เพื่ออธิบายทุกอย่างละเอียดดีแล้วจึงไปเปลี่ยนชุด ฉีเฟยอวิ๋นจึงติดตามหนานกงเย่ไปจวนท่านอ๋องตวน

ในเวลานี้ จวนท่านอ๋องตวนดูเปล่าเปลี่ยว มีเพียงท่านอ๋องตวนเท่านั้นที่ยืนรอหนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นลงจากรถม้าและเมื่อเห็นหนานกงเยี่ยนก็รู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นเขาอยู่ในชุดเรียบง่าย ซึ่งหาดูได้ยากนักที่จะไม่แต่งกายให้สะดุดตา

ลวดลายดอกโบตั๋นสีขาวพระจันทร์เปรียบเสมือนจัดทำขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ไม่เพียงแต่สง่างาม แต่ยังสัมผัสได้ถึงความเข้าถึงได้ง่ายอีกด้วย

เมื่อเทียบกับความเย่อหยิ่งและก้าวร้าวในวันปกติแล้ว วันนี้ท่านอ๋องตวนดูถ่อมตัวลงไปมาก

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหนานกงเย่ไปหยุดตรงหน้าของหนานกงเยี่ยน ฉีเฟยอวิ่นก้มตัวโค้งคำนับ "ท่านอ๋องตวน"

หนานกงเยี่ยนจดจ่ออยู่กับฉีเฟยอวิ๋นและกล่าวอย่างเฉยเมย "ข้าไม่รู้ว่าควรจะอิจฉาท่านอ๋องเย่ดีหรือไม่ ที่มีภรรยาที่ฉลาดและดีอย่างพระชายาเย่"

"......"

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว นี่คือคำด่าหรือคำชมกันนะ?

"พี่รองถ่อมตัวเกินไปแล้ว อันที่จริงผู้หญิงก็เป็นเหมือนกันหมด บ้านไหนหรือจะไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง เพียงแต่ว่า เดิมทีพี่รองสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาไม่ให้เกิดขึ้นได้ แต่กลับปล่อยให้เรื่องราวเกิดขึ้น จึงทำให้เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้"

หนานกงเย่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา หนานกงเยี่ยนหันกลับแลละเดินเข้าประตูจวน "ยืนคุยกันไม่ปวดหลังหรือ น้องสามหากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ ข้ารอให้เรื่องนี้จบจะเข้าไปพบเสด็จแม่ และบอกท่านให้แต่งตั้งพระชายารองให้เจ้า

เมื่อไม่กี่วันมานี้มู่เหมียนจวิ้นจู่ก็กลับมาแล้ว ข้าคิดว่านางเหมาะสมดี

หากมีคนเข้าไปพูดเรื่องแต่งงาน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเสด็จแม่จะไม่ยินยอม"

หนานกงเย่กล่าวอย่างเย็นชา "หากพี่รองพูดเช่นนี้ งั้นข้าก็จะไม่เกรงใจ รอให้เรื่องนี้จัดการเสร็จเรียบร้อย ข้าจะไปพูดกับเสด็จแม่ว่าอวิ๋นอวิ๋นกำลังตั้งครรภ์ พี่รองคงยังไม่รู้ว่าหากเสด็จแม่รีบร้อน ก็คงจะแต่งตั้งมู่เหมียนจวิ้นจู่ให้กับพี่รอง"

"เช่นนั้นก็ต้องให้นางตั้งครรภ์จริงถึงจะได้ แต่ข้าคิดว่านางอ้วนขนาดนี้ เกรงว่าจะยาก!"

"ไม่เคยได้ยินว่าคนอ้วนไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ พี่รองกำลังท้าทายข้าหรือ!"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าโศก ทั้งสองกำลังมีปัญหากับใครหรือ ราวกับจะทุบต่อยกันให้ได้

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับพวกเขาจึงเดินไปที่เรือนเซี่ยวเฟิงก่อน

เมื่อเข้ามาในห้อง อาอวี่ยังคงเฝ้าดูตงเอ๋อร์ และนอกจากนั้นยังมีคนอื่น คนสองคนนั้น มีหนึ่งคนเป็นแม่นมของจวนท่านอ๋องตวน ส่วนอีกคนเป็นพ่อบ้านคนดูแลของจวนท่านอ๋องตวน ส่วนอาอวี่ยังคงอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเข้าประตูไป อาอวี่ก็เดินเข้ามาตรงหน้า "ข้าน้อยคารวะพระชายา"