บทที่ 179 เรื่องของพี่น้อง

เมื่ออวิ๋นหลัวฉวนตื่นขึ้นมา นางรู้สึกประหลาดใจที่เห็นว่าอ๋องตวนยังอยู่

ดื่มเหล้าแล้วหลับฝันไปหรือ ？

หลังจากนั่งอยู่พัก อวิ๋นหลัวฉวนก็กล่าวว่า：ข้าดื่มมากเกินไปจนฝันเห็นท่านเลยหรือนี่ ？”

อ๋องตวนชักสีหน้าด้วยความโกรธ：“งั้นหรือ ？”

อวิ๋นหลัวฉวนหยิกมือตัวเองและรู้สึกเจ็บมาก ไม่กล้าแล้ว

“ออกไปดื่มเหล้าได้อย่างไร？เจ้าเป็นพระชายารอง ลืมฐานะของตนเองไปแล้วหรือ？”

“……” อวิ๋นหลัวฉวนอยากจะตอบกลับ แต่ก็รู้สึกละอายใจ ดังนั้นนางจึงก้มหน้าลง

อ๋องตวนโกรธจัดและอยากจะต่อว่านาง แต่เมื่อเห็นอวิ๋นหลัวฉวนก้มหน้าลงเหมือนปลาตาย เขาก็ไม่สามารถต่อว่าได้

ทั้งสองเผชิญหน้ากัน อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นและถอนสายบัว：“ท่านอ๋อง”

อ๋องตวนยืนเอามือไพล่หลัง：“อืม”

“หย่ากับข้าเถอะเพคะ！”

อ๋องตวนตกตะลึง อวิ๋นหลัวฉวนเงยหน้าขึ้น：“ท่านไม่ชอบข้า ไม่รับข้ากลับมา อยู่ที่จวนอ๋องเย่ข้าไม่สามารถกลับไปเอาเงินที่จวนกั๋วกงได้ เงินเดือนของข้าถูกส่งมาที่จวนอ๋องตวน ข้าไม่สามารถมาเอาได้ก็ไม่มีคนเอาไปให้ ตอนนี้ข้าไม่มีเงิน ข้านั่งกินนอนกินอยู่ที่จวนอ๋องเย่ สุดท้ายก็ไม่เป็นผล”

“……”

อ๋องตวนคิดว่านางจะหย่าเพราะเขาไม่ได้มาและทอดทิ้งนาง

แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเหตุผลนี้

ในเวลาเขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“พระชายาเพิ่งจะอาการดีขึ้น และข้าต้องการให้นางมารับเจ้า” อ๋องตวนกล่าวด้วยความสำนึกผิด แต่เดิมทีแล้วไม่ได้กล่าวถึงเรื่องที่จะมารับ

อวิ๋นหลัวฉวนไม่ใช่คนโง่ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็รอเถอะเพคะ”

อ๋องตวนมองดูท่าทีที่จนปัญญาของอวิ๋นหลัวฉวน และอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า：“ข้ากลับไปแล้วจะเตรียมการมารับเจ้าโดยเร็วที่สุด”

“……” อวิ๋นหลัวฉวนไม่ตอบ

นางมองไปรอบ ๆ：“หากท่านอ๋องไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะเพคะ””

“ข้าจะอยู่ทานอาหารที่นี่”

“อ้อ”

อวิ๋นหลัวฉวนนึกขึ้นได้แล้ว เป็นธรรมดาที่จะอยู่ต่อ ถึงอย่างไรก็เป็นท่านอ๋อง เมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ทานอาหาร

ฉีเฟยอวิ๋นให้คนมาเชิญเสด็จอ๋องตวน แต่อวิ๋นหลัวฉวนไม่อยากไป อิ่มหมีพีมันแล้วไม่อยากจะขยับเขยื้อน

ฉีเฟยอวิ๋นขอให้นางไปอยู่เป็นเพื่อน นางจึงไปที่ห้องอาหาร

เมื่อเห็นจงชินอ๋อง อวิ๋นหลัวฉวนก็เดินไปถอนสายบัว：“คารวะจงชินอ๋องเพคะ”

จงชินอ๋องประหลาดใจ：“เจ้าคือหลัวฉวน？”

“เพคะ”

“เมื่อก่อนเจ้ามักจะกวนใจข้า เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร？” จงชินอ๋องยังไม่รู้เรื่องที่อวิ๋นหลัวฉวนแต่งงานกับอ๋องตวนและเป็นพระชายารอง

“นางเป็นพระชายารองของข้า” อ๋องตวนกล่าวอย่างราบเรียบ

จงชินอ๋องประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องไปที่อวิ๋นหลัวฉวนและถามว่า：“เป็นไปได้อย่างไร？”

อวิ๋นหลัวฉวนทำอะไรไม่ถูกและเม้มริมฝีปาก

จงชินอ๋องดูงุนงง ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในร้านเหล้าเขาจำไม่ได้ ในเวลานี้เขาจำได้แล้วแต่กลับต้องประหลาดใจ

จงชินอ๋องพูดออกมาอย่างไม่ทันได้คิด：“แต่เจ้า？”

“จงชินอ๋อง เชิญพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเย่เชิญให้จงชินอ๋องนั่งลง และอ๋องตวนก็ไม่พอใจเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจงชินอ๋องนั่งลงข้าง ๆ อวิ๋นหลัวฉวน

“หลัวฉวน ท่านกั๋วกงสบายดีหรือไม่？” จงชินอ๋องนั่งลงและถาม

อวิ๋นหลัวฉวนพยักหน้า：“สบายดีเพคะ จงชินอ๋องไม่ได้ไปนานมากแล้ว เสด็จปู่มักจะพูดถึงท่านบ่อย ๆ”

“งั้นหรือ？” จงชินอ๋องดูผิดหวัง และมองดูแววตาของอวิ๋นหลัวฉวนอย่างหมดหนทาง

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นทุกอย่าง และแน่นอนว่าอ๋องตวนก็เห็นเช่นกัน

หลังทานอาหารแล้ว นางก็คิดว่าจไปส่งอ๋องตวนและจงชินอ๋อง แต่ไม่คิดว่าจงชินอ๋องจะยังไม่อยากไป และอ๋องตวนก็ไม่ไปเช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น？

ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ข้างหน้าเพื่อรอส่งจงชินอ๋อง แต่จงชินอ๋องยืนอยู่ในเรือนและพูดคุยกับอวิ๋นหลัวฉวน เขาไม่ได้ตั้งใจจะจากไป

และไม่รู้ว่าพูดอะไร ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะสนิทกันมาก

อ๋องตวนยืนมองอยู่ข้าง ๆ หนานกงเย่ ดูเหมือนเขาจะอารมณ์เสีย สีหน้าของเขาทรุดลงและจ้องทั้งสองคนที่อยู่ตรงข้าม

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกได้ว่าความคิดของอ๋องตวนอยู่ที่อวิ๋นหลัวฉวน

เพียงเพราะว่าเขาใส่ใจ ดังนั้นจึงโกรธมาก

เพียงแต่เขาชอบจวินฉูฉู่มากขนาดนั้น แล้วเหตุใดเขาต้องโกรธด้วย？

บางครั้งฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่เข้าใจผู้ชายเลยจริง ๆ แต่งงานแล้วก็ชอบอย่างนั้นหรือ？

“พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยนท่านกั๋วกง เจ้าจะกลับไปหรือไม่？” จงชินอ๋องถาม

อวิ๋นหลัวฉวนหน้าแดงเล็กน้อยและก้มหน้าลง นางไม่มีหน้าที่จะตอบกลับไป

แต่อ๋องตวนเห็นอย่างชัดเจนว่านางเขินอาย

อ๋องตวนเดินไปหาอวิ๋นหลัวฉวนและจงชินอ๋อง และโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

หากยังไม่ได้แต่งงานเป็นพระชายารองของเขา และหากในตอนนั้นจงชินอ๋องอยู่ที่จวน เช่นนั้นพวกเขาก็คงจะได้เป็นสามีภรรยากันแล้วใช่หรือไม่？”

ฉีเฟยอวิ๋นมองหนานกงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ เขาอย่างไม่อาจคาดเดาได้：“ท่านอ๋องทรงคิดว่าเกิดอะไรขึ้นเพคะ？”

หนานกงเย่อารมณ์ไม่ดีและอยู่ได้ทั้งวัน