บทที่ 183 ได้รับพระบัญชามาจากฝ่าบาท

“ท่านนอนลงก่อน”

อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้นไปรินน้ำ และกลับมาฉีกเสื้อผ้า นางหยิบผ้าออกมาแล้วจุ่มลงในน้ำ จากนั้นก็เช็ดให้อ๋องตวน อ๋องตวนหลับตาลงและไม่พูดอะไร

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นมาถึง บนพื้นก็สกปรกมาก

จวินฉูฉู่ยืนอยู่อย่างโง่เขลา

“ข้าขอดูหน่อย” เมื่อเดินมาถึงข้างหน้าอ๋องตวน ฉีเฟยอวิ๋นก็จับข้อมือของเขาและเริ่มใช้สมาธิ

“ใครให้เจ้าดื่มน้ำ？” ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองอ๋องตวนอย่างไม่สบอารมณ์ และไม่ได้อะไรสนใจมากนัก ถึงอย่างไรก็ยังไม่สิ้นหวัง

ฉีเฟยอวิ๋นใส่ยาลูกกลอนเข้าไปในปากของอ๋องตวน และมองไปที่อวิ๋นหลัวฉวน：“เจ้ามาดูแลท่านอ๋องตวน ข้าจะไปเตรียมยา วันนี้ข้าไม่มีเวลามาแล้ว”

“ท่านพี่เสียนเฟยไปเถอะ”

อวิ๋นหลัวฉวนไม่ไว้ใจจวินฉูฉู่ ดูจากสีหน้าของพระมเหสีหวาแล้ว นางคงจะไม่ละเลยอ๋องตวน

หงเถาเก็บของและเช็ดทำความสะอาดก่อนที่จะจากไป

อวิ๋นหลัวฉวนนั่งลงและเหลือบมองจวินฉูฉู่ ร่างกายของนางก็สกปรกเช่นกัน

“ท่านกลับไปก่อนเถอะ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยกลับมาที่นี่ ร่างกายของท่านเพิ่งจะดีขึ้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า” อวิ๋นหลัวฉวนพูดด้วยความอึดอัดใจ และรู้สึกเสียใจภายหลังเล็กน้อย

จวินฉูฉู่มักจะได้รับความโปรดปรานเป็นอย่างมาก แต่ในวันนี้กลับรู้สึกหวาดกลัว

อวิ๋นหลัวฉวนดูถูกนาง

จวินฉูฉู่มองไปที่อ๋องตวน และเดินไปข้าง ๆ เขา：“ท่านอ๋อง ทรงหลับแล้วหรือเพคะ？”

อ๋องตวนไม่ตอบสนอง และจวินฉูฉู่ก็ลูบศีรษะของเขา

“ข้าจะกลับก่อน ฝากพระชายารองอวิ๋นดูแลท่านอ๋องด้วย ข้าไปแล้วจะรีบกลับมา”

อวิ๋นหลัวฉวนไม่พูดอะไร และจวินฉูฉู่ก็หันหลังเดินออกไป

หลังจากที่นางออกไปแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนก็ลืมถามฉีเฟยอวิ๋นเรื่องตงเอ๋อร์ว่ามีความคืบหน้าอย่างไรบ้างหรือไม่

ฉีเฟยอวิ๋นเขียนรายการ ห้ามทานอาหาร หากกระหายน้ำให้ใช้ผ้าสะอาดจุ่มน้ำแล้วซับลงบนริมฝีปากของอ๋องตวน

อ๋องตวนตื่นขึ้นมาหลายครั้ง อวิ๋นหลัวฉวนจ้องมองไปที่เขาอยู่ตลอดเวลา

แต่หลังจากรอมาทั้งวัน จวินฉูฉู่ก็ไม่มา

อวิ๋นหลัวฉวนไม่ได้สนใจ ไม่มาก็ดี เห็นหญิงที่เสแสร้งผู้นั้นแล้วก็รู้สึกรำคาญ

เมื่ออ๋องตวนฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาก็ถามหาจวินฉูฉู่ อวิ๋นหลัวฉวนกลัวว่าเขาจะเสียใจ จึงไม่ได้พูดอะไร

จนกระทั่งมืด คนในจวนอ๋องตวนก็มาบอกว่าจวินฉูฉู่ป่วย ไข้สูงไม่ลดและมาไม่ได้แล้ว

อ๋องตวนมองไปที่ประตู เขาสั่งว่าให้ดูแลพระชายาเป็นอย่างดี และไล่ให้คนผู้นั้นไป

ฉีเฟยอวิ๋นมาตอนดึกและฉีดยาให้อ๋องตวน นางพบว่าจวินฉูฉู่ไม่ได้อยู่ที่นี่

นางหันมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบจวินฉูฉู่ จึงถามว่า：“พระชายาตวนล่ะ？”

“พระองค์ป่วยและพักฟื้นอยู่ที่จวนอ๋องตวน คนรับใช้มาบอกเพคะ” สีหน้าของหงเถาดูไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่ากลัวจะสกปรก และไม่อยากปรนนิบัติ จึงรีบหนีไป

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบอ๋องตวนที่อยู่บนเตียง นางอยากจะหัวเราะและถือโอกาสพูดว่าสมน้ำหน้า

แต่เกรงว่าจะส่งผลต่อกระทบต่อการฟื้นตัวของอ๋องตวน นางจึงไม่อยากพูด

“นี่เป็นห้องที่ข้าพักอาศัยอยู่ ท่านอ๋องต้องเปลี่ยนสถานที่เพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นไม่เกรงใจ และต้องการไล่ออกไป

อวิ๋นหลัวฉวนลุกขึ้น：“ท่านพี่เสียนเฟย หากเปลี่ยนสถานที่ในตอนนี้ แล้วถ้าเกิดท่านอ๋องตวนทรงได้รับบาดเจ็บล่ะเพคะ ？”

“เขาไม่ตายหรอก อย่างมากก็แค่ได้รับความลำบาก” ฉีเฟยอวิ๋นไม่สนใจ

อวิ๋นหลัวฉวนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องไปพร้อมกับอ๋องตวน

เมื่อมาถึงจู๋อวิ๋นใจ อวิ๋นหลัวฉวนก็ดูแลอ๋องตวนด้วยตนเอง

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปที่จู๋อวิ๋นใจสามครั้งต่อวัน หลังจากเห็นว่าไม่เป็นอะไรแล้ว นางก็ออกไปและไม่ได้อยู่นานนัก

ไม่นานจวนอ๋องเย่ก็กลับมาเป็นปกติ

นอกจากฉีเฟยอวิ๋นจะเป็นกังวลเรื่องของจักรพรรดิอวี้ตี้แล้ว นางก็ยังคิดว่าใครเป็นคนทำร้ายอ๋องตวน

หลังจากพักอยู่สองวัน ฉีเฟยอวิ๋นก็ตามหนานกงเย่เข้าไปในวัง หลังจากเข้าใจสถานการณ์ของอ๋องตวนแล้ว หนานกงเย่ก็ไม่อยากจากไป

“กระหม่อมมีเรื่องจะทูลถามฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเย่ไม่ยอมจากไป

จักรพรรดิอวี้ตี้ยืนขึ้นและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“เรื่องอะไร？”

“พระวรกายของฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ？” หนานกงเย่เงยหน้าขึ้น ไม่มีท่าทีของข้าราชบริพาร แต่ดูเหมือนพี่น้อง

จักรพรรดิอวี้ตี้เดินลงบันไดมายืนอยู่ตรงหน้าหนานกงเย่ด้วยความประหลาดใจ：“สมองของเจ้ามีปัญหาหรือไม่？เกิดเรื่องขึ้นกับอ๋องตวน ข้ายังไม่ได้จัดการความผิดของเจ้าเลย เจ้ายังจะมาถามข้าอีกหรือ？”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมถามถึงพระวรกายของฝ่าบาท” หนานกงเย่ไม่ประนีประนอม

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ข้าง ๆ และก้มหน้าลง

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง

เป็นเรื่องของพวกเขาสองพี่น้อง

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่：“ร่างกายของข้าเป็นอะไรหรือ？”

“พระวรกายของฝ่าบาทเป็นอะไร ฝ่าบาทย่อมรู้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” หนานกงเย่ยังคงยืนกราน

จักรพรรดิอวี้ตี้ขบขัน：“มีคนมาถวายฎีกาแล้ว เพราะสงสัยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับอ๋องตวนเกี่ยวข้องกับเจ้า วันนี้เจ้าคงไม่บิดเบือนข้อเท็จจริงก่อน และคิดจะระงับเรื่องนี้หรอกนะ？”

“ฝ่าบาทเพียงแค่บอกกระหม่อมว่าพระวรกายของพระองค์เป็นอะไรหรือไม่？” หนานกงเย่ไม่ฟังและยืนกราน

ฉีเฟยอวิ๋นยิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้เป็นจักรพรรดิที่ไร้เหตุผล และไม่มีอะไรเลยที่เขาสามารถตัดสินใจเองได้

ตนเองเจ็บป่วยก็ให้หนานกงเย่ไปคอยควบคุมเหล่าขุนนาง

“ข้าต้องบอกอะไรเจ้า ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดอะไร ดูเหมือนว่าช่วงนี้เจ้าจะว่างเกินไป เลอะเทอะ！……... ทหาร นำตัวอ๋องเย่ไปขังคุก แล้วให้เขาพิจารณาตัวเองอยู่ในนั้น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

มีคนจะเข้ามาจับตัวหนานกงเย่ลง ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบขอร้องในทันที：“ฝาบาท ท่านอ๋องเย่ทรง……”

“เจ้าไม่ต้องพูด” ฉีเฟยอวิ่นเงียบในทันที สีหน้าของหนานกงเย่มืดมน

เมื่อคนที่ต้องการจะเข้ามาใกล้ เห็นสายตาของหนานกงเย่ พวกเขาก็ถอยกลับไป

หนานกงเย่หันหลังเดินออกไป

สีหน้าของฉีเฟยอวิ๋นดูงุนงง เขาจะจากไปเช่นนี้เลยหรือ มันเกิดอะไรขึ้น？