บทที่ 186 ความเย่อหยิ่งของพระมเหสีหวา

"วันนี้อวิ๋นอวิ๋นได้ตรวจค้นวังหลังเรียบร้อยแล้ว ได้ค้นพบอะไรบ้างหรือไม่?" จักรพรรดิอวี้ตี้ถามขณะเดิน

ฉีเฟยอวิ๋นตอบตามความจริง "หม่อมฉันต้องการหาตัวคนที่วางยาพิษ หม่อมฉันได้ทดสอบทุกคนแล้ว ยกเว้นเพียงฮองเฮาเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้หันมาทางฉีเฟยอวิ๋นและหัวเราะ "เจ้ารู้หรือไม่ คำพูดของเจ้า ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้?"

ฉีเฟยอวิ๋นคุกเข่าลง "หม่อมฉันกลัวแล้วเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้อยู่ตรงหน้าของเธอ ฉีเฟยอวิ๋นก้มหน้าคุกเข่าและสองมือวางลงกับพื้น

จักรพรรดิอวี้ตี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และก้มตัวประคองฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น

"ข้าน่ากลัวเช่นนั้นเลยหรือ? พูดขึ้นมาก็ทำให้เจ้าตกใจจนคุกเข่าลง" จักรพรรดิอวี้ตี้รู้สึกอดสงสัยไม่ได้

ฉีเฟยอวิ๋นยกมือขึ้นจากพื้น "หม่อมฉันได้ทำเรื่องที่ไม่ควรทำลงไปจริงๆ และไม่ได้แจ้งให้ฝ่าบาททรงทราบล่วงหน้า หม่อมฉันประมาทไปเพคะ"

"คนที่อยู่กับข้า เดินอยู่บนน้ำแข็งบางๆ ตลอดเวลา อันที่จริงข้าไม่ได้มีความอิสระเลย" จักรพรรดิอวี้ตี้ก้มตัวลงไปหยิบโคมไฟ และถือโคมไฟเดินไปข้างหน้า เดินพลางและเรียกฉีเฟยอวิ๋นเดินตามไปด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ช่างยากเย็นแสนเข็ญในการปรนนิบัติ

นี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้

จักรพรรดิอวี้ตี้เดินไปครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า "ข้าก็สงสัยฮองเฮา เพราะข้าก็ไม่ได้เลี้ยงดูพระโอรสพระธิดาเลย มีเพียงฮองเฮาเป็นผู้จัดการทั้งหมด แต่การถูกวางยาครั้งนี้มีความน่าสงสัยมากเกินไป จนทำให้ข้าหลับไม่ลงในตอนกลางคืน"

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น "ฝ่าบาทหมายความว่า?"

"ข้ามักละเมอในตอนที่ข้าหลับ สวีกงกงเห็นข้าเดินละเมอออกมาจากห้องบรรทม แล้วก็เดินวนไปมา เขาไม่กล้ารบกวนข้า เขาบอกว่าดูเหมือนตอนกลางวันที่เดินใช้ชีวิตอยู่ในวัง แต่กลับจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้

ยาพิษชนิดนี้ หากไม่สามารถถอนพิษได้ ข้ากังวลว่าอาณาจักรต้าเหลียงจะเกิดเรื่องขึ้น"

จักรพรรดิอวี้ตี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นหยุด "ฝ่าบาท หม่อมฉันยังอยากตรวจวัดชีพจรให้ฝ่าบาทเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้ยื่นมือให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นตรวจวัดชีพจรอย่างละเอียด

"ฝ่าบาทยังมียาพิษอยู่ ดูเหมือนว่ายังมีคนวางยาเพคะ"

"อืม" จักรพรรดิอวี้ตี้พยักหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นครุ่นคิด "ฝ่าบาท ตามที่หม่อมฉันเห็น พระสนมเซียวไม่ได้เป็นคนวางยาพิษเพคะ พระนางไม่มีโอกาส นอกจากนั้นหม่อมฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นพระมเหสีหวาและพระพันปี พระพันปีเป็นห่วงเป็นใยฝ่าบาท และถึงแม้ว่าพระมเหสีหวาจะมีอำนาจเหนือกว่า แต่คงไม่ทำเรื่องเช่นนี้ได้ ส่วนคนอื่นนั้น ยิ่งไม่มีความกล้าเช่นนี้เพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้มองออกไปไกล "หากไม่ใช่เป็นพวกเขา หรือว่าจะเป็นท่านอ๋องเย่และท่านอ๋องตวน?"

ครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้คุกเข่าลง นี่เป็นการทดสอบ แต่เธอกลับไม่ได้กังวล

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหน้า "หม่อมฉันคาดเดาว่าไม่ใช่ท่านอ๋องตวนและท่านอ๋องเย่เพคะ"

"โอ้?" พระพักตร์ของจักรพรรดิอวี้ตี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฉีเฟยอวิ๋นใจเต้นแรงมาก

"ฝ่าบาท ตอนนี้ท่านอ๋องตวนเกิดเรื่องขึ้น และยากที่จะคุ้มครองชีวิตตัวเองได้ ต่อให้มีใจคิดอยากจะทำร้ายฝ่าบาท แต่ก็ยากที่จะมีโอกาส อีกอย่างท่านอ๋องตวนก็เป็นคนซื่อสัตย์ คงไม่สามารถทำเรื่องที่ทำร้ายฝ่าบาทได้หรอกเพคะ

ส่วนท่านอ๋องเย่ หม่อมฉันคิดว่า เขาเป็นห่วงเป็นใยฝ่าบาทมากกว่าที่เขาเป็นห่วงตัวเขาเอง จะทำร้ายฝ่าบาทได้อย่างไรเพคะ"

"หากเป็นเช่นนี้ ก็คงเหลือเพียงคนเดียวแล้ว" จักรพรรดิอวี้ตี้ยิ้มอย่างอ่อนโยน และหันกลับไปถือโคมไฟก่อนจะนำฉีเฟยอวิ๋นเดินออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสับสนอยู่ภายในใจ เธอไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่ฮองเฮาทำเช่นนี้

หากถามผู้หญิงคนหนึ่งในโลกนี้ มีใครอีกที่สำคัญไปกว่าที่พักพิงที่สามีของเธอมอบให้เธอ

แต่เฉินอวิ๋นชูกลับเดินไปสู่เส้นทางที่เลวร้าย

หากนางไม่ตาย กฎแห่งสวรรค์คงยากเกินกว่าจะทนได้

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงเมื่อออกมาจากช่องทางลับ บริเวณโดยรอบเป็นอุทยานอวี้ฮวา

ในเวลานี้ ดอกไม้กำลังรอจะเบ่งบาน และกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้และพืชก็อบอวล

ฉีเฟยอวิ๋นก้มตัวโค้งคำนับ "ฝ่าบาท จากที่นี่ไปตำหนักเฟิ่งอี๋ไม่ไกลนัก หม่อมฉันสามารถกลับเองได้เพคะ"

"ข้าไปส่งเจ้าถึงหน้าประตู เจ้าเดินไปก่อน เดี๋ยวข้าจะกลับไปที่ฮองเฮา"

"เพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นติดตามจักรพรรดิอวี้ตี้กลับออกมาจากอุทยานอวี้ฮวาด้วยความโศกเศร้า ระหว่างทางได้พูดถึงเรื่องราวของป้าซี และฉีเฟยอวิ๋นรับฟังด้วยความเคารพ

"ป้าซีเดิมทีเข้าวังมาเป็นนางกำนัล เพราะมีรูปร่างหน้าตาดี เดิมทีเสด็จแม่ต้องการให้แต่งตั้งเป็นพระสนมของข้า แต่ข้าต้องการปฏิเสธ จึงส่งไปให้ฮองเฮา นางจึงได้ปรนนิบัติรับใช้ฮองเฮาตั้งแต่นั้นมา

นางเคยช่วยชีวิตข้าไว้ เมื่อก่อนข้าออกจากวังหลวงและเคยถูกวางแผนทำร้าย นางเอาตัวเข้ามารับดาบแทนข้า ข้าจึงดูแลนางดี"

"ป้าซีเชื่อถือได้หรือไม่เพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นถาม

จักรพรรดิอวี้ตี้ยิ้ม "นางก็เหมือนกับสวีกงกง ล้วนเป็นคนข้างกายของข้า เชื่อถือได้หรือไม่ไม่สำคัญ แต่จนถึงวันนี้พวกเขาไม่เคยทรยศหักหลังข้า"

"......"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรต่อ เมื่อออกจากประตูมาก็พบเข้ากับป้าซี และกลับตำหนักเฟิ่งอี๋มาพร้อมกับป้าซี

เมื่อเข้าตำหนักมา ฉีเฟยอวิ๋นก็เข้าไปพักผ่อน ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงคนเดินผ่านหน้าประตู ฉีเฟยอวิ๋นฟังเสียงและแยกแยะตำแหน่งเสียง อาศัยความสามารถของเธอในการเดินทัพในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอแยกแยะได้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้เสด็จกลับมาแล้ว

หลังจากพลิกตัว ฉีเฟยอวิ๋นจึงกลับไปพักผ่อน

ในเวลาเช้า

จักรพรรดิอวี้ตี้กำลังเรียกหารือเรื่องราชสำนัก เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างกล่าวโทษและโยนความผิดไปที่หนานกงเย่

"กราบเรียนฝ่าบาท กระหม่อมกังวลใจมาจนถึงวันนี้ ในมือของท่านอ๋องเย่ไม่มีอำนาจทางการทหาร แต่หลายครั้งกลับเรียกใช้กองกำลังทหารเพื่อปิดล้อมวังหลวง ปิดเมืองหลวงโดยพระนามของจักรพรรดิ เรื่องนี้ไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ"

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา บรรดาท่านอา ชินอ๋องและราชวงศ์มาเข้าร่วมในราชสำนักจำนวนมาก เพราะเรื่องของพระพันปีทำให้พวกเขาโกรธเคือง ทั้งหมดต่างก็เข้ามาเพื่อเล่นงานท่านอ๋องเย่

ขณะนี้ผู้ที่กำลังพูดอยู่คือท่านอาของจักรพรรดิอวี้ตี้ ท่านอ๋องห้า

จักรพรรดิอวี้ตี้กลับไม่ได้ตรัสอะไร

ด้านล่างท่านอ๋องแปดก็ออกมาด้วยเช่นกัน "ฝ่าบาท ท่านอ๋องเย่มีความหยิ่งผยอง หากไม่ทำการแก้ไขเกรงว่าจะไม่ดีแน่พ่ะย่ะค่ะ"

ท่านอ๋องคนอื่นๆ ต่างก็ก้าวออกไปทีละคน จากนั้นราชวงศ์คนอื่นต่างก็คุกเข่าลง