บทที่ 19100

ฉีเฟยอวิ๋นถาม “ที่เจ้าลงมือวางยาบุตรสาวตนเอง เจ้าจะว่าอย่างไร”

ไป๋จิ่งหยวนรู้ว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีคนรู้เรื่องนี้ เขาก็แค่เกลียด ก่อนนี้เขาไม่อำมหิตพอจะกำจัดผู้หญิงสารเลวอย่างไป๋ซู่ซู่ไปตั้งแต่ก่อนหน้านั้น

แม้ว่าจะเป็นพ่อแท้ๆ แต่เขากลับไม่ชอบไป๋ซู่ซู่ผู้เป็นลูกสาว

ประการแรกเป็นเพราะในตอนนั้นเขาแต่งงานกับแม่ของไป๋ซู่ซู่เพราะอยากจะรู้ทักษะการแพทย์ ประการที่สองคือเมื่อเขามองไป๋ซู่ซู่มันทำให้เขานึกถึงผู้หญิงที่ตายไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ชอบนาง

เขายอมเสียสละลูกสาวคนหนึ่งได้เพื่อความมั่นคงของตระกูลไป๋ นางก็เป็นแค่หญิงสาวพเนจรคนหนึ่งเท่านั้น

พวกเขาไม่มีความรักความผูกพันต่อกันแล้วก็เท่านั้น

ไป๋จิ่งหยวนไม่ปิดบังเรื่องราวที่เกิดในอดีตอีกต่อไป เขากล่าวว่า “ข้าวางยาพิษนางจริงๆ แต่ข้ากลับแก้พิษนั่นไม่ได้

ตอนนั้นภรรยาของข้าไม่ยอมร่วมมือกับข้า เอะอะก็จะออกไปจากตระกูลไป๋ ข้าโกรธนางจนเอายาพิษทั้งหมดของนางไปเทใส่ไป๋ซู่ซู่ เวลานั้นนางยังเด็ก ข้าคิดว่านางจะตายแต่สุดท้ายนางก็รอด ส่วนเรื่องพิษกว่าสิบยี่สิบชนิดนั่น ข้าไม่รู้วิธีแก้เลยแม้แต่น้อย”

ฉีเฟยอวิ๋นพูดอย่างโมโห “แม้แต่เสือที่ดุร้ายยังไม่กินลูกของตัวเอง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะให้เด็กตัวเล็กแค่นั้นกินยาเป็นสิบยี่สิบชนิด เจ้ามันสมควรตาย!"

ไป๋จิ่งหยวนก้มหน้า เขาเป็นคนที่สมควรตาย เขามีชีวิตอยู่มานานพอแล้ว อยู่มาจนอายุปูนนี้ อะไรที่อยากทำก็ทำไปหมดแล้ว ตายแล้วก็แล้วกัน เพียงแต่คนในตระกูลไป๋ของเขาอีกกว่าสองร้อยชีวิตเล่า มันดีแล้วหรือ

“พระชายาเย่ ตระกูลไป๋ของข้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อฝ่าบาท พระชายาเย่จะไว้ชีวิตครอบครัวของข้าใช่หรือไม่”

“ฮึ วางใจเถอะ ถ้าหากต้องตายก็จะฝังครอบครัวของเจ้าไปพร้อมกับเจ้าด้วย!”

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังกลับ หนานกงเย่สั่งให้ไป๋จิ่งหยวนลงนาม จากนั้นจึงตามฉีเฟยอวิ๋นออกไป

หนานกงเย่พาฉีเฟยอวิ๋นออกไป ทว่าไม่ได้ไปรายงานเรื่องนี้ที่วัง แต่ไปที่จวนอ๋องเซี่ยวจวิ้น

ระหว่างทาง ฉีเฟยอวิ๋นอดโกรธไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนฉีเฟยอวิ๋นก็สงบจิตสงบใจลงได้ เรื่องบางอย่างนางเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว และทำได้เพียงต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยไป๋ซู่ซู่เท่านั้น

หนานกงเย่รู้สึกสงสารและจับมือฉีเฟยอวิ๋นมากุมไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อยว่า “ถ้าโมโหเช่นนี้จะไม่เป็นอะไรต่อครรภ์หรือ ไป๋จิ่งหยวนก่อกรรมทำชั่วไว้มากมาย ถึงอย่างไรก็หนีไม่พ้นกฎแห่งสวรรค์”

ฉีเฟยอวิ๋นมองเขา “ท่านอ๋องเชื่อเรื่องกฎแห่งสวรรค์ด้วยรึ”

“เมื่อก่อนไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว”

“เพราะเหตุใดรึ”

“กฎแห่งสวรรค์มอบภรรยาคนนี้มาให้ข้า”

“…”

เมื่อเห็นสีหน้าที่ทำเป็นเก็บอาการของหนานกงเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีกเพราะเขาทำให้นางรู้สึกขบขัน

เวลานี้อ๋องเซี่ยวจวิ้นกำลังด่ากราดอย่างสาดเสียเทเสียอยู่ในจวน ถึงอย่างไรเขาก็ถูกทุบตีอย่างทารุณไปแล้ว ไม่ว่าจะเปลี่ยนเป็นใครก็ไม่ดีทั้งนั้น มิหนำซ้ำเขายังเป็นจวิ้นอ๋องที่กินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เด็ก ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย บิดามารดาทั้งรักทั้งทะนุถนอมและไม่เคยทุบตีเลยสักครั้ง แล้วจะนับประสาอะไรกับคนนอก

อ๋องเซี่ยวจวิ้นเจ็บปวดจนแทบจะสิ้นใจ เขาตะโกนด่ากราดด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียง

ไป๋ชิงชิงที่อยู่ข้างกายร้องห่มร้องไห้จนน้ำตาอาบหน้า

เรื่องของตระกูลไป๋เป็นที่โจษจันไปทั่วทั้งเมือง แม้ว่านางจะยังไม่ได้ข่าวใดๆ แต่คนในจวนจวิ้นอ๋องกลับพากันพูดถึงแต่เรื่องนี้ ทั้งยังพูดกันอีกว่าที่อ๋องเซี่ยวจวิ้นเป็นอย่างนี้ก็เพราะตระกูลไป๋ปรักปรำ

ไป๋ชิงชิงโอหังอวดดีตั้งแต่ยังเด็ก ตอนที่ไม่มีอะไรก็เอาแส้ไปหวดไป๋ซู่ซู่ และเดิมทีนางก็ไม่ได้ชอบอ๋องเซี่ยวจวิ้นมากนัก แต่นางไม่พอใจว่าเหตุใดไป๋ซู่ซู่จึงได้แต่งงานกับจวิ้นอ๋อง ในขณะที่นางไม่มีใครเหลียวแล เพียงแค่ใช้ความงามและท่าทีที่ยั่วยวนนิดหน่อย ในไม่ช้านางก็หลอกล่อชายเจ้าชู้อย่างอ๋องเซี่ยวจวิ้นได้

เพียงไม่กี่ครั้งนางก็ตั้งครรภ์

นางมีลูกเพื่อสร้างความมั่นคงให้ตัวเองและเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องเซี่ยวจวิ้น แม้ว่าจะเป็นเพียงอนุภรรยาคนหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงนางก็เป็นเหมือนแม่ของนางที่เป็นคนควบคุมดูแลจวนท่านอ๋องเซี่ยวจวิ้น

ในเวลานี้ไป๋ชิงชิงร้องไห้น้ำตานองหน้า เห็นแล้วชวนให้รู้สึกสงสาร

“ท่านอ๋อง ข้าไม่มีอะไรเหลือแล้วและอยากจะตายไปพร้อมกับท่าน แต่ลูกที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านอ๋องเล่าจะทำเช่นไร เขายังไม่ทันได้เกิด ข้าจะพาเขาจากไปพร้อมกับข้าได้อย่างไร”

อ๋องเซี่ยวจวิ้นจิตใจว้าวุ่น เขาเองก็ตัดใจจากไป๋ชิงชิงไม่ลง ไป๋ชิงชิงเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย และที่สำคัญก็คือนางทำให้เขาพอใจ

เขาตัดใจไม่ลงจริงๆ

แต่เวลานี้เรื่องพัวพันมาถึงจวนอ๋องเซี่ยวจวิ้นแล้ว เขาจะออกหน้าเพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียวไม่ได้

สตรีนั้นหาได้ใหม่ตลอดเวลา แต่ชีวิตนั้นมีเพียงแค่ชีวิตเดียว

ที่อ๋องเซี่ยวจวิ้นเกลียดที่สุดคือไป๋ซู่ซู่ ถ้ารู้แต่แรกเขาคงจะรัดคอนางให้ตาย นั่นคงจะช่วยลดปัญหาให้เขาได้มาก