บทที่ 193 พี่ชายผู้แสนดีของอวิ๋นหลัวฉวน

พระมเหสีหวารอจวินฉูฉู่ซึ่งเดินไปหาฉีเฟยอวิ๋น: "เป็นเรื่องรังนกแน่นะ?"

พระมเหสีหวาเป็นห่วงจนวุ่นวายพระทัย เมื่อครู่พระองค์ทรงเป็นกังวลเดินไปเดินมา เหลือเพียงแค่ไปหาฉีเฟยอวิ๋นด้วยพระองค์เองเท่านั้นแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น: "สาเหตุเกิดจากทานรังนกจริงๆซึ่งทำให้เกิดอาการไอ เพราะว่านอนอยู่ทางที่ดีควรทานอาหารเหลวเพคะ"

“ก่อนหน้านี้พระชายารองอวิ๋นอยู่ก็ทานรังนกนี่ เหตุใดถึงได้เกิดปัญหาหล่ะ?”พระมเหสีหวางุนงงและยังสงสัยว่าเป็นเพราะฉีเฟยอวิ๋นจงใจมุ่งเป้าไปยังจวินฉูฉู่หรือไม่

เนื่องจากทั้งสองคนมีความขัดแย้งกัน

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจความหมายของพระมเหสีหวาอยู่แล้ว นางก็ประหลาดใจเช่นกัน: “หม่อมฉันก็แปลกใจมิเช่นนั้นให้พระชายารองอวิ๋นเข้าวังแล้วถามดูสิเพคะ”

“ก็ดีเหมือนกัน พวกเจ้า ไปเชิญพระชายารองอวิ๋นเข้าวัง”

พระมเหสีหวารับสั่ง ฉีเฟยอวิ๋นเลยไปนั่งพักผ่อน

แม้ว่าอ๋องตวนจะไม่เป็นไรแล้ว แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังไม่ค่อยวางใจรวมทั้งต้องการถามเรื่องราวจากพระชายารองอวิ๋น นางจึงยังไม่จากไป

อวิ๋นหลัวฉวนมาถึงช้าไปสักหน่อย ใช้เวลาสองชั่วยามจึงเข้ามาจากนอกวัง

เข้าประตูมาอวิ๋นหลัวฉวนรีบไปดูอ๋องตวนจนลืมมารยาททั้งหมดไปเลย

“อ๋องตวน ท่านเป็นเช่นไรบ้าง?” อวิ๋นหลัวฉวนไปดูและอ๋องตวนกำลังมองนางอยู่

เมื่อเห็นนางสวมชุดกระโปรงสีเขียวเข้มท้้งตัวก็รู้สึกแปลกใจ นังผู้นี้สวมชุดที่ดูแก่เช่นนี้ทำไมกัน?

“ดีขึ้นแล้ว เหตุใดถึงมาช้าเช่นนี้?” หยานกงเหยี่ยนไม่พอใจ รถม้าทั้งในและนอกวังใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม นางใช้เวลาในการมาสองชั่วยามไปทำอะไรมา?

อวิ๋นหลัวฉวนกล่าวว่า: "ข้าไปพบจงชินอ๋อง แต่......"

เพิ่งจะเอ่ยถึงจงชินอ๋องขึ้นสีหน้าของอ๋องตวนก็หม่นหมองลงพร้อมแววตาดุร้าย: “เขาทำร้ายข้าจนเป็นเช่นนี้เจ้ายังไม่สาแก่ใจ ยังกล้าไปดูเขาอีกหรือ?”

อวิ๋นหลัวฉวนรีบอธิยาย: "ข้ากับจงชินอ๋องโตมาด้วยกัน ตามที่ข้าเข้าใจในตัวจงชินอ๋อง เขาไม่มีวันปฏิบัติต่อท่านเช่นนั้น"

อวิ๋นหลัวฉวนร้อนตัวและไม่กล้ามองอ๋องตวน

อ๋องตวนโกรธจนนั่งขึ้นแล้วชี้ไปยังอวิ๋นหลัวฉวน: “จากนี้ต่อไปห้ามเจ้าห่างจากข้าแม้เพียงครึ่งก้าว หากเจ้ากล้าไปหาเขาข้าจะกวาดล้างทั้งตระกูลของเข้า”

อวิ๋นหลัวฉวนโมโหจนร้องไห้จ้องไปยังอ๋องตวนอย่างโกรธแทบตาย

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วเดินไปข้างพระมเหสีหวา ก้มคำความเคารพ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคู่สามีภรรยาทะเลาะกัน นางไม่สะดวกที่จะอยู่ใกล้เกินไป มองดูอยู่ก็ไม่ค่อยจะดี

พระมเหสีหวาโบกพระหัตถ์: “ไปเถอะ”

เห็นว่าบุตรชายดีขึ้นเร็วเช่นนี้แม้ว่าจะเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่พระมเหสีก็หันหลังกลับแล้วจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นได้รับเชิญไปยังอีกฝั่ง นั่งลงแล้วดูอ๋องตวนดุด่าอวิ๋นหลัวฉวน อวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกไม่เป็นธรรมแต่ก็ไม่สามารถกล่าวสิ่งใดได้มาก

ใครใช้ให้อ๋องตวนเป็นพระอนุชาฝ่าบาทหล่ะ?

ร้องไห้อยู่ครู่หนึ่งอวิ๋นหลัวฉวนรู้สึกว่านางไม่ได้เรื่อง ไม่คุ้มค่าที่จะร้องไห้ฟูมฟายเพื่อชายผู้หนึ่ง จึงเช็ดน้ำตาและหยุดร้อง

อ๋องตวนเพิ่งรู้ในเวลานี้ พอโกรธก็ลุกขึ้นมาได้ซะแล้ว

ตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างแล้วเรียกอวิ๋นหลัวฉวน: “มาช่วยประคองข้าหน่อย”

อวิ๋นหลัวฉวนเดินไปประคองอ๋องตวนนอนลง อ๋องตวนจ้องไปยังอวิ๋นหลัวฉวนแล้วกล่าวว่า: "รอข้าออกไปก่อนข้าจะฆ่าเขา"

อวิ๋นหลัวฉวนดูแคลนอ๋องตวน ที่จริงไม่มีความสามารถอะไรกล้าแค่เพียงตะโกนเสียงดังใส่นางเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าอวิ๋นหลัวฉวนไม่พูด อ๋องตวนเอนตัวลงครู่หนึ่ง รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว อ๋องตวนกล่าวว่า: "คืนนี้เจ้าอยู่เฝ้ายามให้ข้าเพื่อมิให้เจ้าออกไปไหน"

"เพคะ"

อวิ๋นหลัวฉวนตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจนักและเริ่มดูแลอ๋องตวน

พระมเหสีหวาเห็นว่าพวกเขาหยุดทะเลาะกันแล้ว จึงเรียกอวิ๋นหลัวฉวน: “ฉวนเอ๋อร์”