บทที่ 199 เลือดของเธอทำให้คนอ่อนวัย

หลังจากโบยและสอบสวนเสร็จเรียบร้อยแล้ว หนานกงเย่จึงลุกขึ้นและกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของพระพันปี

แต่พระพันปีไปที่ศาลบรรพชน

เมื่อพระพันปีเข้าประตูมา เฉินอวิ๋นชูก็รีบเข้าไปกราบไหว้ พระพันปีเดินเข้าไปใกล้และคุกเข่าลงบนฟูกวงกลม แต่กลับไม่สนใจเฉินอวิ๋นชู

ไห่กงกงปิดประตูจากด้านนอกและถอยออกไป

เฉินอวิ๋นชูกลับร้องไห้ออกมาโดยไม่มีน้ำตา "เสด็จแม่ ไม่ใช่ลูกจริงๆ นะเพคะ"

"หุบปากเถอะ" พระพันปีไม่สนใจจะฟัง เพียงแค่พนมมือนั่งคุกเข่าลงที่นั่นอย่างตั้งใจ

ภายในใจของเฉินอวิ๋นชูเต็มไปด้วยความลำบากใจและความหนาวเย็นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง

ทุกครั้งในช่วงเวลาเช่นนี้ นางรู้สึกเสร้าเสมอ

ฉีเฟยอวิ๋นไปพบท่านอ๋องตวน เมื่อพระมเหสีหวาเจอหน้าฉีเฟยอวิ๋นก็ได้ถามถึงเรื่องงูพิษ

ฉีเฟยอวิ๋นบอกเล่าเรื่องงูพิษให้ฟัง สีหน้าของพระมเหสีหวาหมองคล้ำลงเล็กน้อย และนางไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งต่ออีกไม่นาน หลังจากนั้นก็ออกมาจากตำหนักหวาหยาง

พระมเหสีหวาลุกขึ้นและถามว่า "พระพันปีเสด็จไปที่ศาลบรรพชนหรือ?"

"ใช่" แม่นมเว่ยกล่าวด้วยความเคารพ

พระมเหสีหวาเดินไปที่ประตูและมองออกไปที่นอกประตู และกล่าวด้วยเสียงปกติ "ดูเหมือนว่าจะมีคนถูกบังคับจนทนไม่ไหว ถึงได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้ ช่างโชคร้ายนัก!"

แม่นมเว่ยเดินไปข้างกายของพระมเหสีหวาและมองด้วยความระมัดระวังก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างลังเลใจ "พระมเหสี หรือว่า?"

"ไม่จำเป็น ตราบใดที่ยังไม่เข้ามาคุกคามถึงอาณาจักรต้าเหลียงก็ไม่จำเป็น แต่ข้ากลับรู้สึกแปลกใจ ใครกันที่อดใจไม่ไหวกล้าทำกับพระชายาเย่ในช่วงเวลาเช่นนี้"

"พระมเหสี หรือว่าเป็นพระชายาเพคะ?" แม่นมเว่ยกังวลใจ

หากเรื่องนี้เป็นฝีมือการกระทำของจวินฉูฉู่ เช่นนั้นจะต้องส่งผลกระทบถึงตำหนักหวาหยาง

พระมเหสีหวายังคงนิ่งเฉย "ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องที่นางกล้าทำออกมา แต่นางไม่มีเวลา"

"พระมเหสี หรือพวกเราควรระมัดระวังเสียหน่อยดีไหมเพคะ?"

แม่นมเว่ยพยักหน้า

พระมเหสีหวาเหลือบมองไปที่คนทั้งสองคนที่นอนหลับสนิทและกล่าวว่า "แม่นม ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องเฝ้าพวกเขาทั้งสองอย่างใกล้ชิด และห้ามออกจากวังไปไหน"

"เจ้าค่ะ"

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากตำหนักหวาหยาง สวีกงกงกำลังรอเธออยู่หน้าตำหนักเฉาเฟิ่ง

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋น สวีกงกงก็รีบเดินเข้ามา "พระชายาเย่ ฝ่าบาทอยู่ที่ตำหนักเฟิ่งอี๋พ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ารู้แล้ว เชิญกงกง"

"เชิญพระชายาพ่ะย่ะค่ะ"

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามสวีกงกงไปที่พระที่นั่งบำรุงฤทัย และระหว่างทางฉีเฟยอวิ๋นก็ได้ถาม "กงกง ช่วงนี้ในช่วงกลางคืนท่านอยู่ที่ไหนหรือ?"

สวีกงกงตอบตามความจริง "เรื่องนี้ข้าน้อยก็อยากจะพูดกับพระชายาพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม"

"เพื่อไม่ปิดบังพระชายา ข้าน้อยรู้สึกหวาดกลัว ข้าน้อยนอนอยู่บนเตียงมาสามคืนติดต่อกันแล้ว และฝืนตื่นขึ้นมาได้ในตอนเช้า"

สวีกงกงเช็ดเหงื่อของเขา ฉีเฟยอวิ๋นจึงหยุดเดินและมองไปที่สายตาที่กระสับกระส่ายของสวีกงกง ฉีเฟยอวิ๋นก็คาดเดาได้

ช่วงนี้ที่สวีกงกงไม่อยู่ เพราะถูกคนวางยาเข้าแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าว "กงกงยื่นมือมาให้ข้า ข้าจะตรวจดูให้"

สวีกงกงมองไปรอบๆ และยื่นมือออกมาแสร้งว่ากำลังประคองฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นกดที่ข้อมือของสวีกงกงและเริ่มตรวจวัดชีพจร หลังจากปล่อยมือของสวีกงกงลง ฉีเฟยอวิ๋นก็นำยาถอนพิษออกมาและส่งมอบให้สวีกงกง

"ไม่ได้ร้ายแรงมากนัก คงเพราะกินสิ่งที่ไม่ควรกินเข้าไป ที่สามารถทำให้คนง่วงนอน"

สวีกงกงหยิบยากินเข้าไปโดยไม่ได้คิดอะไร

เมื่อกลือนยาลงไปแล้ว สวีกงกงก็ดึงแขนเสื้อขึ้นมาเพื่อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก