บทที่ 204 ท่านอ๋อง หม่อมฉันก็ชอบท่าน

หนานกงเย่ชำเลืองมององค์หญิงใหญ่ และกล่าวว่า “เสด็จอาใหญ่ ข้าจะไปดูนะ”

“อืม”

องค์หญิงใหญ่กล่าวอย่างไม่สนใจ หนานกงเย่เลยออกไปหาฉีเฟยอวิ๋น

พอมาถึงได้ขึ้นรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นกำลังนั่งนับตั๋วเงินอยู่ในรถม้า

หนานกงเย่มองเธอที่เบนขาออก แล้วโค้งเอวมอง ใบหน้าเล็กสดใส หน้าอกอวบอิ่ม

เหตุใดเขาถึงชอบเช่นนี้!

พอเข้ามาถึงในรถหนานกงเย่นั่งลง โฉบใบหน้าเล็กของฉีเฟยอวิ๋นมาจูบดอมดม

ฉีเฟยอวิ๋นเก็บตั๋วเงินเรียบร้อย มั่นใจแล้วว่าคือหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงจีน เธอเลยได้ยิ้มออกมาอย่างสดใส

ร้านที่เปิดทางด้านนั้นไม่มีตั๋วเงินที่จะดำเนินการ หนึ่งหมื่นห้าพันหยวนก็เพียงพอแล้ว

หนานกงเย่ดึงแก้มเล็กของฉีเฟยอวิ๋น กล่าวกับฉีเฟยอวิ๋นด้วยสายตาอบอุ่นว่า “ดีใจขนาดนั้นเชียวหรือ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว ร้านค้าของพวกเรา ต่อไปจะมีองค์หญิงใหญ่มาคอยหนุนหลัง ในเมืองหลวง อย่าว่าแต่ขุนนางหรือว่าอันธพาลประจำถิ่นเลย ใครจะมากล้าก่อความวุ่นวายเล่า?

ตอนนี้เงินที่จะใช้ดำเนินการมีแล้ว ไม่เกินสามเดือนจะต้องได้ผลตอบแทนคืนกลับมา”

พอถึงตรงนี้ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าตนเองมีความสุขเป็นอย่างมาก

ตั๋วเงินหลอกได้มาง่ายมาก!

“ข้าสู่ขอพระชายามา ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ได้รับสิ่งตอบแทนมากมาย ไม่เพียงแต่รักษาคนป่วยได้ ยังหาตั๋วเงินได้ด้วย แม้แต่ตรวจสอบทำคดีก็ยังสามารถทำได้

ข้าไม่รู้จริงๆ ยังมีอะไรที่พระชายาทำไม่ได้บ้าง”

หนานกงเย่สวมใส่ชุดสีดำ อิงแอบไปทางด้านหลังแล้วโอบกอดฉีเฟยอวิ๋นเข้ามา

ฉีเฟยอวิ๋นยุ่งมาทั้งวันจนรู้สึกเหนื่อย อิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของหนานกงเย่แล้วกล่าวว่า “หม่อมฉันง่วงแล้ว ท่านอ๋องพวกเรานอนสักพักหนึ่ง ตอนเย็นยังต้องไปหาเครื่องปรุงยาสมุนไพรจีน อากาศอบอุ่นเยี่ยงนี้ เชื่อว่าไม่ง่ายที่จะจับได้”

“อืม”

หนานกงเย่ไม่แน่ใจว่าฉีเฟยอวิ๋นต้องการเครื่องปรุงยาจีนแบบไหน แต่เขายินยอมที่จะไปเป็นสหายร่วมเดินทางกับเธอ

ทั้งสองพักผ่อนอยู่ในรถม้า อาอวี่ได้ขับเคลื่อนรถม้าออกจากเมืองหลวงในคืนนั้นเลย

พอถึงนอกเมืองบริเวณใต้ภูเขา ฉีเฟยอวิ๋นก็ตื่นขึ้นมา

แล้วลงมาจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นหาอยู่บริเวณใต้ภูเขาสักพักหนึ่ง หาไม่เจอเธอเลยกล่าวว่า “หม่อมฉันต้องการคางคกที่มีพิษเพคะ”

“ต้องขึ้นเขาหรือไม่?”หนานกงเย่มองบริเวณโดยรอบ ในเมื่อที่นี่ไม่มีก็ต้องขึ้นเขาแล้วแหละ

ฉีเฟยอวิ๋นคิดสักพักหนึ่งจากนั้นกล่าวว่า “อาอวี่เจ้าไปจับไก่ฟ้ามาหนึ่งตัวนะ ให้ไวหน่อยนะ”

อาอวี่หมุนตัวไม่นานก็หายไปแล้ว และรอไม่นานก็ได้นำไก่ฟ้ากลับมาหนึ่งตัว

ฉีเฟยอวิ๋นนำไก่มาเชือดปาดคออย่างเหี้ยมโหด ไก่ไร้การเคลื่อนไหว ได้แต่ร้องโหยหวนอยู่บนพื้น

อาอวี่มองฉีเฟยอวิ๋นแล้วมีความรู้สึกว่าน่ากลัว ผู้หญิงคนหนึ่งทำไมถึงทำเรื่องเช่นนี้ได้?

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สนใจความคิดของอาอวี่อยู่แล้ว ประสบการณ์ตอนที่เธออยู่ตามป่านั้นโดยพื้นฐานแล้วอาอวี่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

การดำรงชีวิตอยู่เป็นเรื่องที่โหดร้ายทารุณอย่างมาก สามารถมีชีวิตอยู่ได้นั้น มันยากมาก

ใครยังจะมีเวลาไปจมปลักอยู่กับความทุกข์！

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวถอยหลัง ทั้งสามคนต่างเฝ้ารอคอย ฉีเฟยอวิ๋นมองแล้วมองอีก พอมองว่าไก่จะตายแล้ว บริเวณโดยรอบมีเสียงซู่ซ่าลงมา อีกทั้งยังลงมาจากบนภูเขาด้วย

อาอวี่กำลังจะกล่าวว่า“ท่าน…...”

หนานกงเย่มองด้วยสายตาเย็นชาอาอวี่ถึงได้สงบเงียบปากลง

ตอนที่อาอวี่เอ่ยปาก เสียงซู่ซ่านั้นได้เลือนหายไป ฉีเฟยอวิ๋นมองแล้วจึงได้หยิบเข็มเงินออกมา และแทงเข้าไปในคอของไก่ฟ้าโดยตรง ไก่ฟ้าส่งเสียงโหยหวนออกมาหนึ่งครั้ง เสียงซู่ซ่าบริเวณโดยรอบเลยดังขึ้นอีกครั้ง

หนานกงเย่ชำเลืองมองฉีเฟยอวิ๋น แล้วกลั้นลมหายใจรอ

ไม่นานได้มีฝูงสัตว์สีดำอึมครึมลงมาจากด้านบนภูเขา คลานกันมาอย่างรวดเร็ว ใต้แสงจันทร์สามารถมองเห็นตะขาบที่มีความยาวเท่ากับตะเกียบคลานลงมา ตะขาบทุกตัวมีความหยาบละเอียดเท่ากับหัวแม่มือ

ตะขาบเหล่านี้คลานลงมาจากภูเขาพร้อมกบยกหัวยืดออกขึ้น แล้วส่ายหัวไปมา คลานกันอยู่บนพื้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว

ไม่นานตะขาบเหล่านั้นได้คลานมาหยุดอยู่ตรงหน้าไก่ฟ้า และใช้หัวพุ่งทะลวงเข้าไปในตัวของไก่ฟ้าในทันที