บทที่ 206 โดดเดี่ยวเดียวดาย

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ข้างนอกของศาลพิเศษกลางด้วยความเหม่อลอย

ถูกทุบตีจนตายง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ?

เมื่อนึกถึงหรงชินอ๋องหนานกงเซวียนและชีวิตวัยหนุ่มของเขา ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเศร้าเสียใจอยู่ครู่หนึ่ง

ช่างน่าเสียดาย!

"พระชายาเย่!" จู่ๆ เว่ยหลินชวนก็ปรากฏตัวขึ้นมาที่หน้าประตูศาลพิเศษกลาง เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นเว่ยหลินชวนจึงเดินเข้าไปทักทาย

ฉีเฟยอวิ๋นมีสีหน้าโศกเศร้าที่เห็นใบหน้าของเว่ยหลินชวนบวมช้ำและขาเดินไม่ตรง

นี่ยังเป็นเว่ยหลินชวนคนเดิมคนที่หล่อเหลาคนนั้นอีกหรือ

"จั่วจงเจิ้งท่านไปประสบพบเจอกับอะไรมาหรือ? ทำไมถึงช่างน่าอดสูเช่นนี้?" ฉีเฟยอวิ๋นทำเป็นไม่รู้ แต่ในใจกลับรู้ชัดเจนทุกอย่าง ต้องเป็นเพราะหนานกงเย่ไม่ชอบหน้าของเว่ยหลินชวนอย่างแน่นอน จึงสั่งคนไปทำร้าย

เว่ยหลินชวนยังสามารถพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

ฉีเฟยอวิ๋นถาม "จั่วจงเจิ้งท่านเห็นท่านอ๋องเย่ไหม?"

"หรงชินอ๋องถูกทุบตีจนแทบตาย ท่านอ๋องเย่ถูกจับคุมขัง" เว่ยหลินชวนตอบ ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า

"เช่นนั้นข้าจะไปหาเขา เขาอยู่ที่ไหนหรือ?"

เว่ยหลินชวนรู้สึกลำบากใจ "ไม่สามารถไปหาได้"

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว "แต่ข้ามีเรื่องสำคัญต้องบอกเขา"

"เช่นนั้นต้องถามองค์หญิงใหญ่"

"เช่นนั้นท่านไปกราบรายงาน ข้าจะรออยู่ที่นี่"

เว่ยหลินชวนส่ายหน้า "องค์หญิงใหญ่มีคำสั่งห้ามให้พระชายาเย่เข้าไปข้างใน เพื่อป้องกันไม่ให้แจ้งคำให้การต่อกัน"

"เช่นนั้นข้าไปแล้ว" ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองใบหน้าที่ไม่น่าดูของเว่ยหลินชวน ช่างถูกทุบตีได้สมใจจริงๆ

ฉีเฟยอวิ๋นหันหลังเพื่อกลับจวนท่านอ๋องเย่ พ่อบ้านอาวุโสรีบร้อนราวกับมดถูกไฟลนเมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นกลับมาก็รีบเดินเข้าไปถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

"จวนท่านอ๋องเย่ก็คือจวนท่านอ๋องเย่ พวกเจ้าทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าต้องการเข้าวังหลวง ข้าอยากรู้ว่าพระพันปีจะว่าอย่างไร ตอนนี้องค์หญิงใหญ่ไม่ให้ข้าเข้าพบท่านอ๋องเย่ เราไม่สามารถทำอะไรได้เลย คงไม่ปล่อยท่านอ๋องแปดไปเช่นนี้หรอก"

พ่อบ้านอาวุโสพยักหน้า ฉีเฟยอวิ๋นอธิบายอย่างละเอียดก่อนจะเข้าวังหลวงไป

หน้าประตูวังหลวงมีคนรออยู่ เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นคนนั้นเธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และก็เดินเข้าไปเพื่อทักทาย "อันกั๋วจิ้ว"

"อืม"

อันกั๋วจิ้วหันหลังเดินเข้าวังหลวงไป ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามหลังไป

หน้าประตูวังหลวงยังมีไห่กงกงที่ยังยืนรออยู่ เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้าประตูมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ

"อันกั๋วจิ้ว พระชายาเย่"

ไห่กงกงรีบร้อยแสดงความเคารพ

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า อันกั๋วจิ้วยังคงเดินเชิดหน้าเข้าไปทางตำหนักเฉาเฟิ่งพร้อมกับกล่าวว่า "ท่านอ๋องเย่สอบสวนกรณีคดีของท่านอ๋องแปดสอบสวนเป็นอย่างไรบ้าง?"

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามไป "สอบสวนไปได้มากแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น"

อันกั๋วจิ้วเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น "คำพูดของเจ้าหมายความว่ามีคนลอบทำร้ายท่านอ๋องเย่?"

"ต้องใช่แน่นอนเพคะ ท่านอ๋องของข้าเป็นคนซื่อตรงและยุติธรรมเสมอมา เรื่องฆ่าผู้คนเป็นผักเป็นปลาเช่นนี้ จะต้องมีคนใส่ร้ายอย่างแน่นอนเพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างให้คำมั่นสัญญา ไห่กงกงรู้สึกเหงื่อตกแทนเธอ

หากท่านอ๋องเย่ยังคงปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์จริงจัง จะยังมีใครบ้างที่ไม่คู่ควร

อันกั๋วจิ้วเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น "เช่นนั้นใครกันที่เป็นคนใส่ร้าย?"

"เป็นใคร? ยังต้องให้บอกอีกหรือ? แน่นอนว่าคือหรงชินอ๋องหนานกงเซวียนและ" ฉีเฟยอวิ๋นมีสีหน้ามุ่งมั่น

ไห่กงกงตกตะลึงอยู่ชั่วขณะหนึ่ง อันกั๋วจิ้วก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

เขายังคงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างละเอียด เดิมที่ขมวดคิ้วอยู่ก็คลายลงและยิ้มออกมา "เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นข้าขอฟังเหตุผลของเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด"

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามอันกั๋วจิ้วไปตลอดทาง และเล่าเรื่องทั้งหมดไปที่หรงชินอ๋อง

"เขาคงเห็นว่าเรื่องราวถูกตรวจสอบขึ้นแล้ว และเกิดความกลัว จึงฆ่าตัวตายเช่นนี้ ใช้เรื่องนี้โยนความผิดให้ท่านอ๋อง และยังสามารถปกป้องครอบครัวตระกูลของเขา แถมยังได้ทำร้ายท่านอ๋อง"

"......"

อันกั๋วจิ้วไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ ทั้งสองคนเดินมาถึงตำหนักเฉาเฟิ่ง