บทที่ 209 อ๋องตวนออกจากวัง

เมื่อเห็นจักรพรรดิอวี้ตี้ ฉีเฟยอวิ๋นก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อคำนับ และลุกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าจักรพรรดิอวี้ตี้ จักรพรรดิอวี้ตี้มองที่ฉีเฟอวิ๋นเหมือนคนแปลกหน้า

เมื่อสวีกงกงเห็นว่าทั้งสองคนเงียบ จึงอยากจะแก้ไขความเหินห่างระหว่างพวกเขาทั้งสอง สวีกงกงจึงพาคนออกไป

ในตำหนักเฟิ่งอี๋ไม่มีใครแล้ว มีเพียงแค่ฉีเฟยอวิ๋นและจักรพรรดิอวี้ตี้ แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

นางไม่ได้โกรธ เพราะนางไม่สามารถโกรธองค์จักรพรรดิได้

แม้ว่าจะไม่มีเวลามากพอที่จะมาที่นี่ แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ยังมีทักษะการเอาชีวิตรอดจากที่นี่

ไม่สามารถจงใจหาเรื่องใครได้ และไม่สามารถจงใจหาเรื่ององค์จักรพรรดิได้เช่นนั้น

ฉีเฟยอวิ๋นเพียงแค่ไม่มีอะไรจะพูด

จักรพรรดิอวี้ตี้มองฉีเฟยอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง：“ร่างกายของเจ้าเต็มไปด้วยเลือด เกิดอะไรขึ้น？”

ฉีเฟยอวิ๋นตอบว่า：“เดิมทีหม่อมฉันวางแผนจะออกไปเดินเล่นข้างนอก แต่ไม่คิดว่าจะเดินหลงทางไปถึงตำหนักเย็น เมื่อต้องการจะกลับมาก็พบคนชายชุดดำ พวกเขาต้องการจะฆ่าหม่อมฉันเพคะ และยังมีชายชุดดำอีกกลุ่มที่เข้ามาคุ้มกันหม่อมฉัน และเลือดบนร่างกายของหม่อมฉันน่าจะเปื้อนมาจากในตอนนั้นเพคะ”

สีหน้าของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูผิดปกติ：“เกิดเพลิงไหม้อยู่ที่ด้านข้างตำหนักเย็น หรือว่าเจ้าเป็นคนวางเพลิง？”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“หม่อมฉันไม่ได้เป็นคนวางเพลิงนะเพคะ”

“เช่นนั้นก็คงเป็นชายชุดดำ？”

ฉีเฟยอวิ๋นยังคงส่ายหัว: “ไม่ใช่ชายชุดดำเช่นกันเพคะ”

“แล้วเช่นนั้นเป็นใครกัน？” จักรพรรดิอวี้ตี้ถาม ฉีเฟยอวิ๋นลังเล

เป็นเวลานานหลังจากนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“ฝ่าบาท หม่อมฉันพูดไม่ได้ ในเวลานั้นหม่อมฉันก็เห็นไม่ชัดเจนเพคะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความงุนงง：“เจ้าไม่พอใจเรื่องอ๋องเย่หรือ？”

“หม่อมฉันไม่ได้ไม่พอใจเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นสับสนมาก องค์จักรพรรดิผู้สูงส่งถามอะไรมากมายเช่นนี้

จับก็จับไปแล้ว ยังจะต้องสนใจอะไรอีก และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก

อ๋องเย่อย่างไรก็คืออ๋องเย่ และคงจะไม่สิ้นพระชนม์ในคุก

บางทีนางควรจะเป็นกังวลเรื่องของตัวเอง อยู่ข้างนอกก็พอไหว จวนอ๋องเย่เป็นเกราะปกป้องนาง และต่อให้ไม่มีจวนอ๋องเย่ ก็ยังมีจวนแม่ทัพ

ไม่มีใครในตำหนัก และคนที่ต้องการฆ่านางก็ลงมืออย่างเร็ว แม้ว่านางต้องการจะป้องกันตัว แต่ก็ไม่สามารถทำได้

“ไม่ได้ไม่พอใจ แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่สนใจข้า？”

ฉีเฟยอวิ๋นใจคอห่อเหี่ยว พระองค์เป็นองค์จักรพรรดิ หม่อมฉันจะสนใจพระองค์ได้อย่างไร？

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันก็ยังเป็นหม่อมฉัน ฝ่าบาททรงกังวลมากเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่าท่านอ๋องเย่อยู่ในคุกจะมีเสื้อผ้าให้สวมใส่และกินอิ่มหรือไม่ หม่อมฉันจึงเป็นเช่นนี้เพคะ หวังว่าฝ่าจะทรงไม่ตำหนิ”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ่งพูดจักรพรรดิอวี้ตี้ก็ยิ่งโกรธ：“เขาอยู่ที่ข้างในนั้นมาสองสามวันแล้ว และไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นั่น”

“สิ่งที่ฝ่าบาททรงตรัสก็ถูกเพคะ”

“……”

ยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ จักรพรรดิอวี้ตี้จึงไม่พูดอะไรแล้ว และทั้งสองคนก็เผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีคนรีบร้อนเข้ามาจากด้านนอก

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เพลิงไหม้ที่ด้านข้างตำหนักเย็น ทำให้มีผู้คนเสียชีวิตจำนวนมากพ่ะย่ะค่ะ” สวีกงกงเข้ามากราบทูล

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นและตรัสว่า：“พระชายาเย่เพิ่งจะตรวจชีพจรให้ข้าเสร็จ อย่าทำให้พระชายาเย่ต้องตกใจกลัว แล้วก็อย่าพูดเรื่องนี้ที่นี่อีก”

สวีกงกงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกตัวและรีบกล่าวว่า：“พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้นและออกไปด้านนอกตำหนักเฟิ่งอี๋ หลังจากส่งเสด็จจักรพรรดิอวี้ตี้แล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็กลับไปที่ตำหนักด้านข้าง และคิดว่าใครกันที่เป็นคนทำร้ายนาง

ฮองเฮาไม่น่าจะลงมือในเวลานี้

ฉีเฟยอวิ๋นคิดไม่ออก ท้องฟ้ามืดแล้ว นางจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนอยู่ในห้องก่อน จนกระทั่งป้าซีมาเคาะประตูกลางดึก ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้นจากเตียงและออกมา

ด้านในตำหนักเฟิ่งอี๋เกิดเพลิงไหม้สว่างไสว จักรพรรดิอวี้ตี้นั่งอยู่ที่ลานด้านหน้า ฉีเฟยอวิ๋นถามป้าซีด้วยความประหลาดใจว่า：“เกิดอะไรขึ้น？”

“วันนี้ฮองเฮาได้สูญเสียผู้คนในตำหนักจำนวนไม่น้อยเลยเพคะ พระพันปีกำลังตรัสถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฮองเฮาไม่ได้อยู่ในตำหนักเฟิ่งอี๋ และไม่รู้เรื่องนี้เพคะ” ป้าซีพูดอย่างระมัดระวัง

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจและพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปพบจักรพรรดิอวี้ตี้

สวีกงกงเดินไปที่หน้าประตู และป้าซีก็เฝ้าอยู่ที่ข้างประตู ฉีเฟยอวิ๋นพบว่าในตำหนักเฟิ่งอี๋เหลือคนอยู่เพียงแค่สองสามคน เมื่อป้าซีและสวีกงกงออกห่างไปแล้ว นางกับจักรพรรดิอวี้ตี้จะพูดคุยอะไรกันก็ไม่มีใครรู้

จักรพรรดิอวี้ตี้เรียกให้ฉีเฟยอวิ๋นมานั่งลง และฉีเฟยอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะนั่งลง