บทที่ 216 องค์หญิงใหญ่จับกุมผู้คน

ฉีเฟยอวิ๋นเล่นมือของหนานกงเย่：“ก็ไม่ใช่เช่นนั้นเพคะ แต่โชคชะตานั้นแปลกประหลาดมาก ท่านอ๋อง……หม่อมฉันมาที่นี่และเกิดเรื่องขึ้นมากมาย หากอยู่ที่นั่น หม่อมฉันจะไม่มีวันเชื่อเรื่องความฝัน แต่เมื่อหม่อมฉันมาที่นี่แล้ว หม่อมฉันก็ค่อย ๆ ยอมรับสิ่งเหล่านี้

ท่านอ๋องทรงถามหม่อมฉันว่าจะเลือกท่านอ๋องหรือไม่ หม่อมฉันจะไม่เลือก แต่ในเมื่อท่านอ๋องกับหม่อมฉันเป็นสามีภรรยากันแล้ว และหม่อมฉันก็ชอบท่านอ๋อง หม่อมฉันจึงเต็มใจที่จะอยู่กับท่านอ๋องและรักเดียวใจเดียวเพคะ

หากจะเปรียบเทียบท่านอ๋อง ในสายตาของหม่อมฉัน ไม่มีใครที่สามารถเทียบท่านอ๋องได้

ไม่มีใครสามารถเทียบได้และไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบ

หม่อมฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างจวินฉูฉู่ เห็นว่าอะไรดีก็อยากได้มันมา และหากไม่ได้มาก็คิดจะทำลาย

หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการชอบ และรักในสิ่งที่หม่อมฉันรัก ส่วนที่เหลือไม่เกี่ยวอะไรกับหม่อมฉัน จึงไม่อยากจะสนใจเพคะ”

“ข้าตกใจแทบแย่ ไม่มีมโนธรรม！” หนานกงเย่กัดฟันและเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างเย่อหยิ่งและไม่พอใจ จากนั้นก็หันหน้าหนี

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ：“ท่านกำลังทำอะไร？”

“เห็นได้ชัดว่าเจ้าบอกว่าไม่ชอบข้า และไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับข้า ข้าจะไม่กลัวงั้นหรือ？” หนานกงเย่ลุกขึ้นจากเตียงและนั่งลง เขาจ้องมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นขบขัน：“ท่านช่างเหมือนเด็กเสียจริง”

“เจ้าสิเป็นเด็ก มาหลอกลวงข้า ข้าจะบอกเจ้าว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตนี้ของเจ้าเป็นคนของข้า ตายไปก็เป็นผีของข้า ไม่ว่าเมื่อใดก็ตาม ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปจากข้า”

“ไม่มีใครสนใจเรื่องความเป็นความตาย ท่านอ๋องดูแลพระองค์เองให้ดีเถอะเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นเตรียมจะลุกขึ้น และหนานกงเย่ก็ดึงนางกลับมา：“ข้าจะไม่แต่งกับพระชายารองไปตลอดชีวิต ดีหรือไม่？”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองเขา：“หากพระองค์ทรงแต่งล่ะก็ หม่อมฉันจะไม่ขอพบพระองค์อีก”

“……”

หนานกงเย่รู้สึกกลัดกลุ้ม：“ข้าจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี”

ฉีเฟยอวิ๋นใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าของหนานกงเย่ไว้：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ทรงทุ่มเทเป็นอย่างมาก หม่อมฉันก็จะทุ่มเทเป็นอย่างมากเช่นกันเพคะ”

“แต่ข้าไม่ค่อยสบายใจ” หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างเย็นชา ในสายตาของเขา ฉีเฟยอวิ๋นเป็นดังเทพธิดา และสามารถบินไปสู่ดวงจันทร์ได้ตลอดเวลา

ฉีเฟยอวิ๋นขบขัน：“เช่นนั้นก็ไม่มีความรู้สึกวางใจเพคะ คนอย่างท่านอ๋อง เมื่อใดที่ทรงมีเรื่องกังวล ท่านอ๋องก็จะอยู่ในสายลม มีความสามารถในการปกครองบ้านเมือง เฉลียวฉลาด และมีศิลปะการต่อสู้ที่โดดเด่น

แม้ว่าจะไม่มีฉันก็เชื่อว่า……”

“หยุดพูด！”

หนานกงเย่ตอบโต้อย่างรุนแรง และจ้องมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

แววตาของเขาดูน่ากลัวราวกับมีด ฉีเฟยอวิ๋นปิดปากและไม่พูดอะไร

แววตาของหนานกงเย่ค่อย ๆ อ่อนโยน：“ต่อให้โลกนี้จะมีผู้หญิงที่งดงามกว่า ข้าก็จะไม่สนใจ ข้าสนใจเพียงแค่ผู้หญิงที่ปากคอเราะรายเช่นเจ้า ต่อไปเจ้าอย่าพูดเช่นนั้นอีก หากใครให้ข้าแต่งพระชายารอง ข้ากับคนผู้นั้นก็จะเป็นศัตรูกัน”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มมุมปาก：“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”

“……”

หนานกงเย่ดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาไว้ในอ้อมแขน：“ข้าไม่สบายใจจริง ๆ เมื่อเห็นสายตาที่พวกเขามองมาที่อวิ๋นอวิ๋น ข้ารู้สึกได้ว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาดี”

“……” นั่นเป็นความรู้สึกที่มีศัตรูหัวใจ？

“เว่ยหลินชวนไม่ใช่คนดี ข้าไม่ชอบเขา” หนานกงเย่ยังคงพัวพันกับเรื่องนี้ ฉีเฟยอวิ๋นจึงต้องเปลี่ยนเรื่อง ไม่เช่นนั้นหากออกไปแล้วเขาทำให้เว่ยหลินชวนต้องพิการ คงจะเป็นเรื่องยากที่จะชี้แจ้ง

“ท่านอ๋องเพิ่งจะดีขึ้น นอนลงก่อนเถอะเพคะ” ฉีเฟยอวิ๋นนึกขึ้นมาได้

หนานกงเย่กล่าวในทันทีว่า：“ข้าอยากรู้เรื่องของซูฉี่เอ๋อร์นั่น”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นสับสน และไม่สนใจเสียงใด

แต่เพื่อที่จะหยุดหนานกงเย่ ฉีเฟยอวิ๋นจึงขึ้นไปบนเตียง และเล่าถึงเรื่องของซูฉี่เอ๋อร์ให้หนานกงเย่ฟัง

เมื่อได้ฟังแล้ว หนานกงเย่ก็รู้สึกสบายใจและกล่าวว่า：“แม้ว่าซูฉี่เอ๋อร์จะหยิ่งผยองเช่นนั้น แต่ความหยิ่งผยองก็ไม่สามารถครอบงำได้”

“นั่นเป็นเพียงนิทาน เป็นเรื่องที่ถูกเขียนขึ้นมาโดยนักเขียน เหตุใดต้องใส่ใจ？”

“และเป็นคำเตือนให้ข้า คนใกล้ชิดมีเพียงไม่กี่คนที่สาบานว่าจะจงรักภักดี ไม่ช้าก็เร็วคงต้องตายในมือของพวกเขา”