บทที่ 229 ช่วยชีวิตฮูหยินเสนาบดี

หนานกงเย่หมุนตัวพาฉีเฟยอวิ๋นไปยังจวนเสนาบดี เฉินอวิ๋นเจี๋ยยืนรอพวกเขาอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าซีดเซียว มีเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ร้องไห้อยู่ด้านหลังตลอดเวลา

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ เฉินอวิ๋นเอ๋อร์จึงรีบรุดขึ้นหน้ากล่าวทักทายทันที : “ท่านอ๋อง”

หัวคิ้วของฉีเฟยอวิ๋นขมวดเล็กน้อย นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังจะคิดร้ายอีก

สายตาของนางเป็นอะไร เห็นหนานกงเย่ แต่ไม่เห็นนาง?

หนานกงเย่ไม่ได้สนใจเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ ตรงกันข้ามกลับมองไปยังเฉินอวิ๋นเจี๋ย : “ฮูหยินเสนาบดีเป็นอย่างไรบ้าง?”

“นอกจากอาเจียนเป็นเลือด ก็ไม่มีอาการอื่นอีกพ่ะย่ะค่ะ”

ครั้นนึกถึงพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด เฉินอวิ๋นเจี๋ยก็แทบจะทรุดตัว

“อาเจียนเป็นเลือดยังรักษาได้ ข้าคิดว่าหากเป็นโรคชรา เช่นนั้นคงยุ่งยากเป็นแน่ ชีวิตคนเรา ความชราเป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ หากเป็นโรคเฉย ๆ ยังพอรักษาได้”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยเปิดทาง : “เจ้ารีบเข้าไปดูเถอะ”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวขึ้น : “นำทาง”

เฉินอวิ๋นเจี๋ยหมุนตัวและเดินไป ฉีเฟยอวิ๋นเดินตาม

ครั้นมาถึงที่อยู่อาศัยของเสนาบดีด้านหลังจวนเสนาบดี ฉีเฟยอวิ๋นก็รีบเดินเข้าไปทันที เฉินอวิ๋นชูกำลังนั่งน้ำตาไหลรินอยู่ตรงหน้าต่างห้องฮูหยินเสนาบดี ร้องจนเจ้าตัวหายใจแทบไม่ออก

เสนาบดีเฉินเองก็นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น

ภายในห้องมีคนอยู่สองสามคน อายุไม่น้อยนัก แต่ท่าทางแข็งแรงนั้นคล้ายกับคนที่ฝึกวิทยายุทธ์

ทันทีที่เข้ามาอีกฝ่ายก็รีบกล่าวกับหนานกงเย่ว่า : “กระหม่อมน้อมทักทายองค์รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก”

หนานกงเย่มองไปทางเฉินอวิ๋นชู : “พี่สะใภ้”

เฉินอวิ๋นชูเช็ดน้ำตา : “นั่งสิ”

“ไม่ต้องร้อนใจ บางทีอวิ๋นอวิ๋นอาจจะมีหนทาง มิสู้ให้อวิ๋นอวิ๋นตรวจดูอาการเสียหน่อย” ในขณะที่หนานกงเย่กำลังกล่าวนั้น เฉินอวิ๋นชูได้มองไปยังฉีเฟยอวิ๋น

“พระชายาเย่ เจ้ารักษาได้จริง ๆ หรือ?”

เฉินอวิ๋นชูกล่าวด้วยเนื้อตัวที่สั่นสะท้าน ฉีเฟยอวิ๋นรีบรุดขึ้นหน้า : “พระสนมรักษาตนด้วย หม่อมฉันต้องตรวจดูเสียหน่อย ดูแลตนเองด้วยเจ้าค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล่าวมากความ รีบเดินไปตรวจอาการของฮูหยินเสนาบดีทันที

เฉินอวิ๋นชูยืนอยู่ด้านข้างด้วยความเป็นกังวล

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงตรวจอาการโดยรวม ผ่านไปชั่วครู่ฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวขึ้นว่า : “ไม่ใช่วัณโรค เป็นวินิจฉัยผิดพลาด!”

ทันทีที่ได้ยินฉีเฟยอวิ๋นกล่าวเช่นนั้น เฉินอวิ๋นชูและคนอื่นพากันผงะ

เสนาบดีเฉินรีบเดินขึ้นหน้า: “วินิจฉัยผิดพลาดรึ?”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้รีบบอก ยังคงตรวจอีกชั่วครู่

จากนั้นก็ลุกขึ้น ปลดชุดคลุมยาวของฮูหยินเสนาบดี มือวางลงบนร่างกายของฮูหยินเสนาบดี และเริ่มตรวจ

“ผู้ใดรับหน้าที่ดูแลนี้?” ฉีเฟยอวิ๋นหมุนตัวกลับมามองคนที่อยู่ตรงหน้า

เสนาบดีเฉินลังเลเล็กน้อย : “หมออาวุโส”

“ท่านเสนาบดี ฮูหยินไม่ได้เป็นวัณโรค แม้ว่าจะอาเจียนเป็นเลือด แต่นางแค่ป่วยทางใจ จึงทำให้เจ็บป่วย แต่นางไม่ได้เป็นโรคหัวใจ แค่มีเลือดคลั่งในทางเดินน้ำดี”

“อะไรคือทางเดินน้ำดี?” เสนาบดีเฉินสีหน้างุนงง ฉีเฟยอวิ๋นจึงต้องอธิบายรอบหนึ่ง

“ทางเดินน้ำดีคือถุงน้ำดี คืออวัยวะภายในร่างกายอย่างหนึ่ง อยู่ข้างตับ เรามักจะกล่าวเสมอว่าให้มีจิตใจซื่อตรงต่อกันดุจดั่งตับและถุงน้ำดีที่ทำงานร่วมกัน ทั้งสองส่วนมีความสัมพันธ์ต่อกัน

หากคนเราโกรธ หมองใจจะทำให้ตับได้รับความเสียหาย เวลานี้ท่านโกรธ หมองใจ แม้ว่าต่อไปท่านจะไม่เป็นไรแล้ว แต่กลับยังส่งผลต่อตับเป็นเวลาสามวัน ถุงน้ำดีหลั่งน้ำดีออกจากตับ ....หม่อมฉันกล่าวเช่นนี้พวกท่านคงไม่เข้าใจ ตอนนี้มีอยู่หนึ่งวิธี หม่อมฉันต้องผ่าตัดถุงน้ำดี แต่....อาจเกิดความเสี่ยง อาจจะทำให้ฮูหยินเฉินทนไม่ไหว กระทั่งสิ้นใจ

พวกท่านครุ่นคิดพิจารณาให้แน่ใจ เวลามีไม่มากนัก มีเลือดคลั่งมากมายเพียงนี้ อย่างมากสุดก็แค่หนึ่งวัน นางก็จะจากไป”

....

ทุกคนพากันเงียบลงทันใด