บทที่ 23 ลูกสะใภ้และแม่สามี

ฉีเฟยอวิ๋นรีบขอคำสั่งจากพระพันปี：“พระวรกายของท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บสาหัส พระพันปีได้โปรดทรงมีราชโองการให้หลบเลี่ยงไปก่อน หม่อมฉันต้องการช่วยท่านอ๋อง”

ดูเหมือนพระพันปีจะคว้าความหวังสุดท้ายไว้ จึงตรัสว่า：“พวกเจ้าออกไปเถอะ”

หลังจากที่ตรัสจบ พระพันปีก็เสด็จไปตรงอื่นด้วยใจที่หนักอึ้ง

ฉีเฟยอวิ๋นกดลงไปบนร่างกายของหนานกงเย่ และช่วยผายปอดให้เขาหลายครั้ง

แต่ยังไม่ปฏิกิริยาใด ๆ！

ฉีเฟยอวิ๋นกัดข้อมือของตัวเองอย่างโหดร้าย และให้เลือดหยดเข้าไปในปากของหนานกงเย่

หลังจากเจ็บอยู่นาน หนานกงเย่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับกำลังวังชา

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าหนานกงเย่ฟื้นขึ้นมาแล้ว นางก็ตกใจและนั่งหายใจหอบอยู่ข้าง ๆ

ในเวลานี้พระพันปีทรงนั่งลง นางก็ตกใจเช่นกัน และไม่กล้าที่จะมองดูบุตรชาย ฮองเฮารอข่าวคราวเป็นเพื่อนนาง

ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่มองหน้ากัน นางหยิบยาห้ามเลือดออกมาจากตัว แล้วใส่เข้าไปในปากของหนานกงเย่：“กลืนลงไป”

หนานกงเย่กลืนลงไปและค่อย ๆ หลับตาลง

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและพูดว่า：“ท่านอ๋องเย่ฟื้นแล้ว จำเป็นต้องไปพักผ่อนที่ตำหนักเพคะ”

พระพันปีตกใจ จึงลุกขึ้นเดินออกไป เมื่อเห็นว่าบุตรชายยังมีลมหายใจอยู่ นางก็โล่งใจและมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างทำอะไรไม่ถูกและตรัสว่า：“เจ้าก็ไปด้วยเถอะ ดูแลให้ดี ๆ”

“เพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นถอยตามหนานกงเย่ไป และเสียงของหนานกงเย่ก็ดังมาจากด้านบน：“ข้าเป็นอะไรไป？”

พระพันปีทรงหันไปมองและถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นกลับมาถึงตำหนักนางก็รีบไปดูแลหนานกงเย่ และเมื่อเห็นว่าบาดแผลที่ดีขึ้นแล้วของหนานกงเย่เปิดออก นางก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า：“ท่านมาทำอะไร？”

หนานกงเย่ขมวดคิ้วอย่างลึกซึ้ง：“เจ้ากล้าตำหนิข้าหรือ？”

“หรือว่าไม่ควรล่ะ？เป็นผู้ป่วยก็ควรทำในสิ่งที่ผู้ป่วยควร หรือว่าการที่ข้าลำบากไม่ควรจะเป็นการแก้แค้นเหรอ？” ฉีเฟยอวิ๋นโกรธ ไม่ง่ายเลยที่ฉีเฟยอวิ๋นจะทำให้เขาอาการดีขึ้น และสุดท้ายก็กลายเป็นเช่นนี้อีกแล้ว

หนานกงเย่ทำเสียงฮึอย่างเย็นชา เขาหลับตาลงและเพิกเฉยต่อนาง

หลังจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็เริ่มทำความสะอาดให้หนานกงเย่

“เตรียมชุดเสื้อผ้ามาให้พวกข้าสองชุด” ฉีเฟยอวิ๋นพูดกับหญิงนางกำนัล และนางกำนัลก็ไปจัดเตรียมในทันที

“เตรียมน้ำร้อนสะอาด ข้าจะให้ท่านอ๋องเย่ชำระล้างพระวรกาย”

“เพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นพักสักครู่และมองดูหนานกงเย่ที่นิ่งสงบอยู่ตรงหน้านาง ตรงกันข้ามกับความโหดร้ายของเขา มันน่าตลกนิดหน่อย

เป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็ยังคงหล่อและไม่ธรรมดามาก ไม่น่าล่ะเจ้าของร่างเดิมถึงได้ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็ประหลาดใจว่าเขามาทำอะไรที่นี่？

ขันทีนำน้ำมาให้ ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและเริ่มทำความสะอาดให้หนานกงเย่ ทำความสะอาดหนึ่งรอบและถอดเสื้อผ้าออก ขันทีถอยกลับไปและนางกำนัลก็ถอยไปอยู่ข้างหลัง

ตามกฎของพระราชวัง พระวรกายของเจ้าเหนือหัวในราชวงศ์ไม่สามารถมองดูได้

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบผงยามาทาก่อนแล้วพันแผล จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนานกงเย่ ในช่วงเวลานั้นหนานกงเย่สงบมาก ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าเขาหลับอยู่ แต่เห็นว่าเขายังคงเฝ้ามองดูนาง

นางรู้สึกประหลาดใจ ก่อนหน้านี้แม้แต่สัมผัสก็ไม่ได้ แต่ตอนนี้เชื่อฟังและเงียบมาก

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ทันได้ระวังจนไปสัมผัสกับต้นขาด้านในของหนานกงเย่ และทันใดนั้นหนานกงเย่ก็ลืมตาขึ้นและพูดอย่างโกรธเคืองว่า：“เอาออกไป！”

ฉีเฟยอวิ๋นขยับตัวแล้วเอามือออกไป จากนั้นก็แต่งตัวให้เขา

หลังจากเก็บเสื้อผ้าที่สกปรกแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็เรียกให้คนเอาไปเผา

ขันทีไม่กล้าละเลยและนำไปเผาในทันที

เมื่อกลับมาฉีเฟยอวิ๋นก็เหนื่อยมาก นางมองดูพื้นที่บนเตียง และเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดที่หลังฉากกั้นห้อง นางถือหมอนและผ้าห่มปีนขึ้นไปนอนในห้องหนานกงเย่ และนอนหลับไป

หนานกงเย่มองไปที่ใบหน้าที่หนักแน่น เขาหลับตาและพักผ่อนอยู่ในตำหนัก

ขันทีและนางกำนัลที่อยู่ด้านล่างไม่กล้าถูกรบกวนและถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ

ในเวลานี้พระพันปีก็นั่งตัวตรง

จักรพรรดิอวี้ตี้ลุกขึ้นถวายพระพรให้พระพันปีก่อน：“ข้าทำให้เสด็จแม่ต้องเป็นกังวลแล้ว”