บทที่ 231 กฎภายในครอบครัว

หนานกงเย่ก้าวขึ้นไปบนรถม้าและหันไปมองเฉินอวิ๋นเจี๋ยด้วยสีหน้าที่เย็นชาและไม่แยแส ฉีเฟยอวิ๋นจับมือของเขาแล้วเอาไปไว้ข้างหลัง เพื่อไม่ให้เขาโกรธ

แต่เขายังคงทำสีหน้าเย็นชา

เฉินอวิ๋นเจี๋ยกล่าวว่า：“ท่านแม่ของข้าต้องฝังเข็มวันละครั้ง ท่านจะมาทุกวันได้หรือไม่？”

แม้ว่าเฉินอวิ๋นเจี๋ยจะไม่จริงจังต่อเรื่องราวใด ๆ อีกทั้งไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตา แต่เขาก็เป็นลูกกตัญญู

ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยคิดว่าเฉินอวิ๋นเจี๋ยจะทำเช่นนี้

“ท่านไม่ต้องกังวล ในเมื่อข้ารับปากแล้วว่าจะช่วยรักษาฮูหยินเสนาบดี แน่นอนว่าข้าจะไม่ละเลย ตั้งแต่วันนี้ไปจนประมาณครึ่งเดือนนี้ ข้าจะมาที่จวนเสนาบดีทุกวัน ส่วนร่างกายของฮูหยินเสนาบดี หากนางให้ความร่วมมือ ข้าเชื่อว่านางจะไม่เป็นอะไร”

“ขอบคุณมาก” เฉินอวิ๋นเจี๋ยโค้งคำนับ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย：“ท่านแม่ทัพน้อยไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ครั้งก่อนเรื่องของเฉาเหม่ยเริน ข้าใช้ประโยชน์จากท่านแม่ทัพน้อย และท่านแม่ทัพน้อยก็ไม่ได้ถือสาข้า ในตอนนี้ข้าเพียงทำในสิ่งที่หมอควรทำ ถือว่าท่านกับข้าได้ตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกันแล้ว”

หนานกงเย่จับมือแน่นขึ้นจนฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเจ็บ

“ท่านแม่ทัพน้อย พวกเราสองสามีภรรยาต้องกลับก่อนแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นรีบลากหนานกงเย่เข้าไปในรถม้า อาอวี่เหลือบมองแล้วขับรถกลับไปที่จวนอ๋องเย่

เฉินอวิ๋นเจี๋ยมองดูรถม้าจากไป จากนั้นก็หันกลับไปในจวนเสนาบดี

โชคไม่ดีที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ในรถม้า หนานกงเย่กอดนางไว้แน่นด้วยสีหน้าที่เขียวปั้ด

“ฮึ！” หนานกงเย่ไม่อยากจะพูด เขาเพียงแค่กอดฉีเฟยอวิ๋นไว้

ฉีเฟยอวิ๋นไม่สามารถขยับได้ เมื่อนางขยับเล็กน้อย เขาก็ดึงนางกลับไปแล้วกัดคอของนาง

คอของฉีเฟยอวิ๋นไวต่อความรู้สึกมากสุด และนางก็หดตัวด้วยความตกใจ

จนกระทั่งไปถึงจวนอ๋องเย่ แล้วฉีเฟยอวิ๋นต้องการที่จะลุกขึ้น หนานกงเย่จึงปล่อยนาง

หลังจากที่เข้ามาในจวนแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ถูกพาไปที่สวนดอกกล้วยไม้

เมื่อกลับมาที่ห้อง ฉีเฟยอวิ๋นก็ดูเขินอาย นางเข้าไปหลบข้างในแล้วถามว่า：“ท่านอ๋อง นี่หมายความว่าอย่างไรเพคะ？”

หนานกงเย่ปิดประตู เขาปลดเข็มขัดหยกที่เอวออก แล้วโยนมันทิ้งไป จากนั้นก็ยกมือขึ้นปลดคอเสื้อ

ฉีเฟยอวิ๋นเขินอาย：“ท่านจะบ้าคลั่งอะไรตอนกลางวันแสก ๆ？”

“ข้าคิดมาตลอดทางที่กลับมา ปกติแล้วข้าปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดีใช่หรือไม่ ไม่เชื่อฟังก็ไม่เป็นไร อยู่ข้างนอกยังจะดึงดูดความสนใจของผู้อื่น” หนานกงเย่กล่าวอย่างสบายใจ แล้วถอดเสื้อผ้าโยนทิ้งไป

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้น：“ท่านอ๋อง ท่านทำเสื้อผ้าสกปรกแล้วเพคะ”

“ข้าพอใจ” หนานกงเย่เยาะเย้ย ในขณะที่ถอดเสื้อผ้า เขาก็เดินไปตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น

สีหน้าของเขาเย็นชา และแทบรอไม่ไหวที่จะขย้ำฉีเฟยอวิ๋นให้ตาย

“ท่านอ๋อง ท่านอยากลองผ้าปูที่นอนใหม่ใช่หรือไม่？” หัวใจของฉีเฟยอวิ๋นเต้นแรง นางตกใจแทบแย่

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงดุร้ายเช่นนี้？

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คนขี้หึงเป็นเช่นนี้หรือ？

“น่าสนุกดีนะ ข้าต้องการจะพูดถึงกฎภายในครอบครัว” หนานกงเย่ยื่นมือไปจับเอวของฉีเฟยอวิ๋น และปลดเข็มขัดที่เอวของฉีเฟยอวิ๋นออก ฉีเฟยอวิ๋นกัดริมฝีปากและสองของนางก็สับสนวุ่นวาย ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ล้อเล่น

“ท่านอ๋อง……อึ่ม……”

ทันทีที่ฉีเฟยอวิ๋นส่งเสียง นางก็ถูกปิดปากไว้

ฉีเฟยอวิ๋นจ้องมองหนานกงเย่ที่กำลังจูบนาง และถอดเสื้อออกทีละชิ้น

ในตอนแรกฉีเฟยอวิ๋นกังวลเล็กน้อย ถึงอย่างไรก็เป็นเวลากลางวันแสก ๆ แต่หลังจากผ่านไปสักพัก นางก็ปล่อยวาง

“ต่อไปนอกจากข้าแล้ว ไม่ว่าชายอื่นข้างนอกจะเป็นอะไร เจ้าห้ามชายตามองอีก”

ฉีเฟยอวิ๋นถูกจูบอย่างโหดร้าย และหนานกงเย่ที่อยู่ด้านบนก็หายใจหอบ

“ข้าไม่ใช่คนตาบอด แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่ยอมรับ

หนานกงไม่พอใจและบีบแก้มของฉีเฟยอวิ๋น：“เจ้าเถียงรึ？”

ฉีเฟยอวิ๋นกลอกตา：“ท่านอ๋อง ท่านจะตั้งกฎขึ้นมาก็ได้เพคะ เช่นนั้นเราก็มีกฎคนละสามข้อ ท่านคิดว่าอย่างไร หากท่านไม่ทำผิดข้าก็จะไม่ทำผิด แต่หากท่านทรงไม่ควบคุมตัวเอง เช่นนั้นก็ไม่ต้องมาสนใจข้า”