บทที่ 252 ย้อนเวลากลับมา

รถแล่นเข้าไปในความมืดอย่างรวดเร็ว พวกเขาหลบหลีกการมองเห็นต่าง ๆ และในที่สุดก็มาถึงเชิงเขา

มีคนวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว และเธอก็สะพายกล่องยาตามหลังขึ้นไป ทุกละคนได้มีการวางแผนกันมาเป็นอย่างดีแล้ว

ครั้งนี้งานของพวกเขาคือการสกัดกั้นคนพวกนั้นที่จะเข้ามาในเขตแดน เนื่องจากได้รับข่าวของซูมู่หรง ดังนั้นซูมู่หรงจึงเดินเร็วก้าวหนึ่งก้าว และพวกเขาต้องตามหลัง

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดข้ามเขตแดน พวกเขาพบร่องรอยการต่อสู้ และยังมีเลือดอยู่บนพื้น

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวไปข้างหน้าในทันที เธอแตะเลือดและดมกลิ่น：“มันยังสดอยู่”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปรอบ ๆ：“ทุกคนแยกย้ายกันไปตามหา พวกเขาต้องอยู่แถว ๆ นี้แน่”

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบถุงมือและเก็บเลือดใส่ในหลอดทดลอง

จากนั้นก็เปิดเครื่องทดสอบในกล่องยาและเริ่มทำการตรวจสอบเลือด

เลือดนี้ตรงกับซูมู่หรงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น：“เร่งการค้นหา หัวหน้าได้รับบาดเจ็บ”

ทุกคนเร่งการค้นหา ฉีเฟยอวิ๋นมองหาตามริมถนน เธออาศัยความรู้สึกของเธอและพบเลือดบนพื้น มีคนสองคนตายอยู่ข้างหน้า

แต่ข้างหน้ายังมีอีก

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินเสียงการต่อสู้ จึงรีบเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เมื่อวิ่งไปถึงข้างหน้า เธอก็เห็นว่าซูมู่หรงกำลังต่อสู้กับชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าคนหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่ขาของซูมู่หรง ขาของซูมู่หรงได้รับบาดเจ็บ

เธอหยิบกล่องยาวางลงข้าง ๆ จากนั้นก็หยิบมีดออกมาจากด้านหลัง แล้วพุ่งไปเตะคนคนนั้นออกไป

ฝ่ายตรงข้ามก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน แต่ดูเหมือนขาจะเป็นคนที่โหดเหี้ยม

ซูมู่หรงตั้งท่าจะรับมือและตะโกนว่า：“ปืนล่ะ？”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว：“ไม่รู้”

จากนั้นก็คลำหา แต่ไม่ได้เอามา

สำหรับพวกเขาแล้ว การไม่มีปืนก็เท่ากับการสูญเสียชีวิต

ฉีเฟยอวิ๋นรีบกระโจนเข้าใส่ แต่ซูมู่หรงไม่สามารถยืนนิ่งได้และล้มลงกับพื้น

เนื่องจากแรงที่พุ่งเข้าใส่และฝ่ายตรงข้ามก็ได้รับบาดเจ็บ ฉีเฟยอวิ๋นจึงเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ในเวลาอันสั้น ฉีเฟยอวิ๋นบังคับให้คู่ต่อสู้ถอยร่นออกไป เธอถามว่า：“จะเก็บไว้ไหม？”

“ฆ่าซะ！”

ซูมู่หรงออกคำสั่ง ฉีเฟยอวิ๋นยกมีดขึ้นแล้วลงมือ ร่างกายของอีกฝ่ายสั่นสะท้าน และทิ้งรอยเลือดสีแดงไว้ที่คอ จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงกับพื้น

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปหาซูมู่หรง ใบหน้าของซูมู่หรงซีดขาว เย่อหยิ่งและเย็นชา

ทันใดนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็พบว่าในเวลานี้ซูมู่หรงอยู่ในวัยยี่สิบกว่าปี

และดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งเจอกันได้ไม่นาน

ฉีเฟยอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซูมู่หรงตะโกน：“คุณยังไม่มาอีก อยากให้ผมตายหรือไง？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและเดินเข้าไปในทันที

คงจะไม่ได้ย้อนเวลากลับมาหรอกนะ？

ฉีเฟยอวิ๋นรีบไปหากล่องยา และกลับมาดูบาดแผลที่ขาของซูมู่หรง

เป็นบาดแผลจากมีด ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบจัดการในทันที ซูมู่หรงนอนราบอยู่บนพื้นและหายใจหอบ

ฉีเฟยอวิ๋นจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว และหยิบเข็มออกมาฉีดยาให้ซูมู่หรง ซูมู่หรงมองไปที่ ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความประหลาดใจ：“ปืนของคุณล่ะ？”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ตอบ เธอเหนื่อยและนั่งลงมองซูมู่หรง

ซูมู่หรงต้องการพักผ่อนและหลับไปสักพัก

ฉีเฟยอวิ๋นรอคนอื่นที่เหลืออยู่หลายชั่วโมงแต่ก็ไม่เห็นมีใครเลย สุดท้ายเธอจึงต้องเป็นฝ่ายติดต่อพวกเขา

แต่ไม่คิดว่าจะไม่สามารถติดต่อได้ และตอนนี้ก็มืดแล้ว！

อยู่บนภูเขาท่ามกลางความมืดนั้นอันตรายมาก เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าซูมู่หรงยังไม่ดีขึ้น เธอก็เป็นกังวลว่าซูมู่หรงจะเป็นอะไรไป

“คุณพอจะเดินไหวไหม？” ฉีเฟยอวิ๋นพยายามจะช่วยพยุงซูมู่หรงขึ้นมา ซูมู่หรงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นด้วยความแปลกใจ

“คุณเป็นใคร？”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองซูมู่หรง：“ฉันคือฉีเฟยอวิ๋นไง”